Bij Loose Ends 2026 knalt het weer als vanouds

De eerste keer doet altijd pijn zegt men weleens maar die wijsheid gaat mooi niet op voor Loose Ends. Want hun eerste editie uit 2019 gaan ze natuurlijk nooit meer overtreffen. Er stond destijds dan ook heel wat op de podia van dat knetterhete NDSM-terrein te Amsterdam: Sleaford Mods was headliner, en verder Fontaines DC met hun Hollandse debuut, Metz, Iceage, Lewsberg, Sports Team… Na een radiostilte van vier jaar keerde het festival op veler verzoek terug en verhuisde het naar het Beton T-terrein te Utrecht. Daar beleefde het drie mooie edities die wat bescheidener en minder ambitieus van opzet waren, al stonden er elk jaar wel wat publiekstrekkers op het affiche (Tramhaus, Bug Club, Ditz, Deadletter). Anno 2026 heeft dit hard rockende circus zijn tenten opgeslagen aan de andere kant van Utrecht, bij dB’s aan de Vlampijpstrasse. Hola, hoe zou dat uitpakken?

Voor deze vijfde editie hebben drie partijen hun krachten gebundeld en dat lijkt populair gezegd een match made in heaven. De machtige publiciteitsmachine en expertise van TiVre, het krachtige netwerk van Friendly Fire en het prachtige nieuwe dB’s met zijn faciliteiten, zijn ruige underground vibe en zijn ruime bierassortiment. Het verschil met eerdere versies is dat deze editie het moet doen zonder uitgesproken headliner of flitsende publiekstrekker. Van de 13 optredende acts zijn er zeven van Hollandse makelij, de rest is aan de andere kant van de Noordzee op de veerboot gestapt. Geen van allen zou op eigen kracht een grotere zaal uitverkopen. Het weerhoudt het publiek er niet van om en masse op te komen draven, met maar liefst 1200 (!) uitgevente tickets is de opkomst geweldig te noemen. Tel daarbij op een goedgeluimd nazomerzonnetje met prima catering en wat wil een mens nog meer.

Het kan verkeren: twee jaar geleden was zij nog de MC van Loose Ends, en nu vormt deze zelfde dame de openingsact! Om klokslag 14.00 uur mag MAHA de spits eraf bijten. Dit is al meteen een van de interessantste acts van het festival. Maha Eljak woont in Sneek maar komt oorspronkelijk uit Sudan en mag zich als DIY punkzine-uitgever (van ‘Mahazine’), muzikant en model met recht een multidisciplinair artieste noemen. Daarmee heeft ze voor zichzelf een unieke voice gecreëerd en een niche uitgekerfd. Niet alleen maakt ze zich druk over migratieperikelen of over uitzuigkapitalisme (‘people over profits,’ zingt ze), ook snijdt ze de oorlog in haar geboorteland aan (‘iedereen kijkt weg,’ zegt ze) of duidt ze in het nummer ‘Rejected’ het permanente rotgevoel om met de nek aangekeken te worden (‘overal wordt je afgewezen,’ zegt ze). Ongemakkelijke boodschappen wel, maar ook lekker direct. Met een simpele ritmebox, een tamboerijn, wat effectapparatuur en twee gitaristes aan haar zijde weet deze heldin er een even spacey als dansbaar geheel van te bakken.

MAHA

Niet zwart maar wit is de Utrechtse ‘pink-punk’ meidenband HONEY BLONDE. Ze zijn boven komen drijven via dB’s-bandwedstrijd Clash of the Titans. Geïnspireerd door Riot Grrrl-beginselen wordt al snel duidelijk dat ook Honey Blonde wat te vertellen heeft, al gaat het bij hen meer om intermenselijke verhoudingen (vriendjes enzo). Voor de standaard p-rock uitrusting van tattoos, kistjes, piercings en/of blauw geverfd haar mot je echter niet bij hen zijn. Eerder zoeken deze blondjes het in sexy looks. Bij Honey Blonde zijn de rokjes kort en zijn vrouwenbenen gemaakt om in de strijd te werpen. Daarmee komen ze over als een kruising tussen de Runaways en Luv’. Behalve grossieren in catchy liedjes coveren ze heel attent Dolly Parton’s ‘9 to 5’. Honey Blonde is geen wereldschokkende band maar wel eentje waar een vrolijk en optimistisch sfeertje omheen hangt en dat is ook een hoop waard.

MêN AN TOL is een Londense band die vernoemd is naar een paar hunebed-achtige oerstenen in de buurt van Cornwall, want ja, zangert Bill Jefferson komt daar vandaan. Het is zo’n typisch Britse band zoals je die zo kan uittekenen: een rijtje goed uitziende jongemannen, aangekleed en gekapt volgens het klassieke Britpop-boekje. Muzikaal is er helemaal niks mis mee, maar ook nogal standaard: een beetje dromerige naar het zeikerige neigende zang à la The La’s, bijna vanzelfsprekend immer verpakt in ijzersterke melodieën. Een gelukkie voor Men An Tol is dat een heuse mandoline-speler er deel van uitmaakt. Daarmee weten ze zich te onderscheiden van de meute, al mag deze lad best wat meer op de voorgrond treden. Al met al levert het een beetje een grijzige en druilerige sound op die – getuige het drukke geouwehoer overal om me heen- voor Hollandse oren èn ogen net iets te oer-Brits is.

Men an Tol (foto Hester A.)

Ondertussen gaat het er bij Loose Ends gemoedelijk aan toe. Het geluid is zowel in de zaal als buiten van prima kwaliteit. De peoples blijven maar toestromen en her en der zit volk aan picknicktafels bier te kantelen en bij te kletsen. Binnen boven de bar is nu voor het eerst de vide (de bovenbar?) geopend, en daar is niet alleen plek ingeruimd voor een merch-tafel maar ook voor een tattooboer en een kapper. Gaaf wel.

De tattoeboer

De kappert en het bovenaanzicht (foto’s Hester A.)

Wie op zoek is naar de nieuwe Anouk hoeft vanaf nu niet langer te zoeken! Want minstens zo stoer, brutaal, krachtig en vrijgevochten is de zangeres van VALS ALARM. Deze bitch is gezegend met de jaloersmakende naam Yanna Panagopoulos. De drummer en gitarist die haar begeleiden zijn al wat oudere knakkers en hebben nog in Go Back To The Zoo gezeten. Met die band hadden ze ooit de twijfelachtige eer om DWDD-huisband te zijn. Maar hey, wat een wervelwind is die Yanna zeg. En ook geen blad voor haar mond hemen hè. ‘ I wanna fuck some new boys, I need a new dick,’ zingt ze vrolijk. Wat een verademing dit mens, en wat een radicaal frisse kijk op de mensheid ! Een waar talent is het, ze mot alleen nog effe ontdekt worden. Het toeval wil dat Matthijs van N. binnenkort weer een eigen (nee hè!) talkshow gaat doen en je zal zien dat daar weer veel nederpop bij getrokken wordt Wie moet die huisband zijn dan? Vals Alarm natuurlijk!

Vals Alarm

LIME GARDEN is een meidenband uit Brighton, slechts een halfuurtje treinen vanuit Londen. Bij hen geen ‘pink punk’ maar wel ‘wonk pop,’ whatever de fuk that may be. De dames zijn hoorbaar goed muzikaal geschoold en doen hun best om clichés te omzeilen en origineel voor de dag te komen. Het resulteert in lekker speelse en puntige popliedjes met springerige baspartijen waarbij ze een ordinaire discobeat niet schuwen. Stom, stom, stom, na afloop helemaal vergeten om hun plaat te kopen en te laten signeren.

Lime Garden, met na afloop tied veur ’n pafke (foto’s Hester A.)

Persoonlijk word ik niet zo geraakt door hun heavy eighties emo-vibe, maar links en rechts zie je mensen voor de bijl gaan voor MARATHON. Het Amsterdamse vijftal heeft in vrij korte tijd een stevige naam opgebouwd met een robuuste sound die zuigt en kolkt, die dwingend en bezwerend is, en die en passant bands als DIIV, Slowdive en Ride in herinnering roept. Sowieso doen de Nederlandse bands het errug goed op dit festival. Met rode koontjes gooien ze stuk voor stuk hun hele hebben en houwen in de strijd, onvervaard en ultra-energiek staan ze vooral heel erg zichzelf te wezen. En dat kunnen niet alle hier aanwezige Britten hen nazeggen. En ook allemaal in het Engels zingen hè, er is kennelijk niemand meer die zo snugger is om de eigen moerstaal er eens bij te pakken , dat is wel treurig. Immers, als er iets is dat als eerste sneuvelt bij al dat Engelstalige gedoe dan is het de humor wel. Overigens, van de zeven NL-bands hier staan komen er vier rechtstreeks uit het ‘roster’ van Friendly Fire, te weten C’est Qui, L. A Sagne, Maha en Vals Alarm. Van de buitenlandse acts maken Stone, Bilk, Lime Garden, The Null Club daar ook deel van uit. Je kan dus wel stellen dat we hier met zijn allen naar een showcase van Friendly Fire zitten te kijken. Mooie boel!

Marathon (foto Hester A.)

Wie maakt me los? Koopt Hollandsche waar! Marathon achter de merchtafel (foto Hester A.)

Volgens de Volkskrant, je weet wel de krant die er elk jaar weer in slaagt om op Lowlands (en alleen op Lowlands) een nieuwe trend te spotten, is ‘activisme’ helemaal van nu. Duh… maar dat speelt wel natuurlijk. Ook op Loose Ends vindt iedereen dat Palestina vrij moet zijn, dat vrouwen naar voren moeten komen en dat queers moeten kunnen doen wat ze willen. Grappig is dat dit soort betrokkenheid soms letterlijk in één adem wordt genoemd met aansporingen om merch te kopen. Waarmee maar weer bewezen is dat handelsgeest en selectief idealisme prima hand in hand kunnen gaan.

‘If the kids are united they will never be divided.’ Geen speld tussen te krijgen en een waarheid als een koe. Dit was ooit een anthem van oerpunkers Sham 69. Een halve eeuw later heeft de Glasgow-band Soapbox het mantra afgestoft en probleemloos in hun versie van punkrock ingepast. Het arme Sham 69 kreeg destijds nogal een toeloop van skinheads te verwerken, en dat was iets waar ze enorm mee zaten. Nou, bij Soapbox zit de skinhead juist in de band! Tom Rowan heet de zanger, alleen al vanwege zijn veel te korte T-shirt is hij een fascinerende verschijning. Hij trekt ten strijde tegen allerlei onrecht en tegelijkertijd beklaagt hij zich over domme dagelijkse toestandjes, zoals de bus die maar niet komt. Tussen neus en lippen door prijst hij dB’s als ‘independent venue’ effe de hemel in. Zoiets moet je koesteren, vindt hij. Want beseffen we verdomme wel dat dit soort tenten ‘are dropping like flies in the UK’’ ? Goeie band!

Oi oi oi! Soapbox

Niet de minste is Allen Duggan. Als gitarist van Gilla Band (voorheen Girl Band) toert deze Dubliner de globe all over. Afgelopen LGW stonden ze nog met een verrassingsoptreden de Ronda te overrompelen. Als THE NULL CLUB doet hij tegenwoordig ook solo-dingetjes. Niet verrassend is hoe het het eruit ziet: op een tafel staan een laptop en wat bakken elektronica uitgestald en in het halfduister weet de jongeman die zich er overheen buigt er een massief klankentapijt aan te ontlokken. Het resultaat klinkt een beetje als een gestripte versie van Gilla Band, zonder bas of zang maar wel inclusief de bekende techno-beats en heavy noise-effecten. In de zaal van dB’s slaat dit niet echt aan, mensen taaien af. De Club ontpopt zich zo tot vreemde eend in de bijt en krijgt er null leden bij.

The Null Club (foto Hester A.)

Over het omvallen van punktenten begint Utregs nieuwe trots C’ EST QUI? ook al. Het Slachthuis in Haarlem is nagenoeg failliet en dat doet van au! C’est Qui heeft zich in vrij korte tijd enorm ontwikkeld. Hun speedy Razende Roeland-sound staat als een huis, en dan ook nog zo ongelooflijk strak. Net als bij alle andere Loose Ends-acts van vandaag is er van enige verlegenheid geen enkele sprake, dat is een karaktertrek die duidelijk van vroegere tijden is. Wel blijft het bij C’ Est Qui wennen aan hun looks, want die boomlange bassist met balletjurkje aan… Dat oogt als een freakshow, of haha, zoals ik laatst ergens las: C’Est Qui zien eruit alsof ze ontsnapt zijn uit One Flew From The Cuckoo’s Nest. Maar hey, het zorgt er wel mooi voor dat je geboeid blijft toekijken. Met gemak groeien ze zo uit tot misschien wel het hoogtepunt van het festival. Jammer dat veel mensen dan al naar huis zijn. Gaaf covertje ook van ‘Too Drunk To Fuck‘ van de Dead Kennedys. Ga ze zien!

Geweldige foto van C’est Qui

Kortom, het was weer een echte blast, deze Loose Ends-editie. Het benadert met gemak de wilde gekte van die van 2019. Los van alle muzikale uitspattingen zijn er echter nog wel wat Losse Eindjes te benoemen. De grote toeloop zorgt her en der voor logistieke probleempjes, zoals: rijen bij de bar, rijen bij de plees, rijen bij de muntjes en (grootste probleem) volk dat de zaal niet in kan omdat deze nou eenmaal niet meer dan 250 man kan bevatten. Nog wat werk aan de winkel voor de organisatie dus, mocht dit een vervolg krijgen bij dB’s. Vanwege het puike weertje nemen de mensen het nu voor lief maar je mot er niet aan denken dat er plotseling een code knalgeel-sneeuwstorm losbarst ofzo.