Zoals de meeste andere moderne mensen vind ook ik dat je alles een keer gedaan moet hebben in je leven. Behalve ooit nog eens abseilen vanaf de Euromast wilde ik ook altijd nog eens een concert bijwonen in Carprera. En ja hoor, gisteren was het zover. Met slechts een kwartiertje Ov-fietsen vanaf Haarlem Centraal ben je er al. Carprera, vernoemd naar een eiland noordelijk van Sardinië, is een ‘amfitheater’ cq openluchttheater, geplakt tegen de buitenduinen van Bloemendaal. Met regelmaat vinden er concerten plaats, al worden die voornamelijk gegeven door representanten uit het zogenaamde schnabbelcircuit (Ilse Delange, Tim Knol, Roxeanne Hazes, Yves Berendse, 3JS, Douwe Bob, etc ). Maar zo heel af en toe staat er ook iets kwalitatief waardevols, zoals een jaartje terug nog Catpower. En nu dus ook Will Oldham, beter bekend als Bonnie ‘Prince’ Billy.
Promoposter voor zijn laatste plaat, plus een single ervan getrokken inclusief mooi stukje ballet
Voorprogramma Dawn Landes is geen onbekende voor Bonnie. Ook haar wiegie stond in Louisville, Kentucky, al is hij een jaar of tien ouder dan zij. Dawn zingt tevens zo nu en dan mee op zijn platen en zelf maakt ze ook al 20 jaar lang van die ronde, zwarte schijven. Ze merkt op dat dit haar allereerste keer is met een ‘moat’ (achteraf even opgezocht: ‘slotgracht’) tussen het publiek en podium in. En inderdaad Dawn, zo’n stilstaand-water-vennetje compleet met rietkraag en kroos voor je snufferd is voor mij ook hartstikke nieuw. Het weerspiegelende watertje riekt naar frisse natuur, al zorgt het ook voor de nodige afstand tussen publiek en artiest.
We horen Dawn een lekker kort setje van een half uur ten beste geven, waarbij ze zichzelf begeleidt op de akoestische gitaar. Niet echt origineel natuurlijk. Ze zingt o.a. bezorgd over het opgroeien van haar kinderen te midden van een boze buitenwereld. Interessanter wordt het als ze afsluit met twee liedjes van haar 2024-album ‘The Liberated Woman’s Songbook.’ Daarop spitste ze zich toe op het vertolken van een stel classic folk songs slash bijna vergeten Amerikaanse liederen met feministische inslag, zoals een treurnummer met waargebeurde tekst, getiteld ‘The Housewife Lament’ uit 1866. Dit gaat over een moeder die, zoals Dawn aankondigt, ‘outlived all of her seven sons’ ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog.
Even later, als Bonnie Prince Bille en zijn band het podium bestegen hebben, zal Dawn wederom haar opwachting maken. Tussen de weinig opzienbarend ogende muzikanten-met-baseball-petjes-op is zij een welkome verschijning. Een paar keer zien we haar dan ook op haar glitterlaarsjes het podium op- en afhuppelen om een vrolijk brokje vocale of muzikale ondersteuning te geven. Dan valt op dat haar bijdrages niet echt het verschil kan maken, helaas. Een delicate stem heeft ze wel maar een zielsnijdende tweede stem heeft ze niet, en juist dat kan Bonnie’smuziek best wel gebruiken deze avond.
2 x Bonnie bijgestaan door Dawn Landes
Hoewel Bonnie’s muziek nog steeds her en der als ‘indie-folk’ of ‘gothic country’ of ‘freak folk’’ aangeprezen wordt, zou ik het zelf liever ‘chamber pop’ ofzo willen noemen. Zijn laatste paar platen staan vol met verfijnde arrangementen en een overvloedig instrumentarium, waarbij een hoofdrol voor blaasinstrumenten is weggelegd, zoals voor de dwarsfluit en de tenor sax. Ook omdat Bonnie ‘s stem in de loop der jaren aan souplesse gewonnen heeft resulteert het in een uiterst verzorgde sound. Maar of deze ontwikkeling nou ook toe te juichen valt waag ik te betwijfelen, aangezien het totaalgeluid nu soms geniepig richting mainstream kruipt, op het gladde af.
Verder blijft Will Oldham natuurlijk een fascinerend figuur die aan de lopende band prachtteksten uit zijn mouw schudt (alles 100% verstaanbaar in Caprera!) en dat op gezette momenten afwisselt met plotselinge, koddige dansbewegingen. Zijn kenmerkende houterigheid is hij gelukkig niet verloren, het matcht ook goed met zijn al even kenmerkende kale knar. Tegen het eind toe zorgt hij eventjes totaal onverwacht voor een bevrijdende bulderlach als hij het gedrag van de poelslakken in het water voor hem vergelijkt met de wellust waarmee sommige Amerikaanse vrouwen zich in de politiek opwerken. Jaja, gore bakken afgewisseld met hemelse poëzie, zo horen we het graag!
Uit de kluiten gewassen tourbus voor in totaal slechts zes muzikanten staat er voor de deur
