Kraftwerk, NEU!, DAF, Liaisons Dangereuses, Mouse on Mars, Propaganda, Fehlfarben, Die Krupps, La Düsseldorf… Weinigen zullen betwisten dat Düsseldorf dè popstad van Duitsland is. En dan ontbreekt in dit rijtje nog de aller-populairste band van allemaal: Die Toten Hosen. Wat ooit begon als een schoolvriendenpunkbandje is in de loop der jaren uitgegroeid tot een absolute mega-act in het Duitse taalgebied (en ook in Argentinië trouwens). Een landelijke tournee met als titel ‘Trink aus! Wir mussen gehen’ is nu gaande, met ondermeer een optreden in het prestigieuze Olympiastadion te Berlijn. Ook deden de Hosen het afgelopen weekeinde twee optredens in de lokale Merkur Spiel Arena, normaal gesproken het thuishonk van voetbalclub Fortuna Düsseldorf. Niet dat wij erheen gingen hoor, maar we waren wel in de buurt.
Hoe je ook rekent, twee uitverkochte optredens in hun thuisstad betekent 2 x 45.000 = 90.000 man op de been. En dat zie je in het Düsseldorpse straatbeeld goed terug, overal waar je kijkt banjeren fans rond. Veel veertigers en vijftigers, vriendelijk en ongevaarlijk, naar obesitas neigend volk. Immer gehuld in korte broek met erboven een oversized zwarte T-shirt. Aan de voorzijde daarvan prijkt steevast trots het adelaarsskelet (ofwel het Toten Hosen bandlogo) en achterop een of ander oud tourschema. ‘s Avonds zullen ze massaal de longen uit hun lijf schreeuwen bij immergrüns als Bis zum bitteren Ende, Opel-Gang en Zehn kleine Jägermeister.
De dag na het eerste concert leveren recensies, zoals in de Rheinische Post, een al gejubel op. Dat heeft niet alleen te maken met de klasse van de band maar ook met een kennelijk zeer emotioneel moment tijdens het concert. Een kleine 30 jaar geleden was het namelijk een Nederlands meisje, de 16-jarige Rieke Lax uit Kerkrade, die hier tijdens een concert in het toenmalige Rheinstadion in het gedrang voor het podium om het leven kwam. De band staat nu plechtig stil bij dit absolute dieptepunt in hun verder glorieuze carrière. ‘Haar zus is hier vandaag ook aanwezig,” laat zanger Campino weten, lees ik, terwijl de band het speciaal voor haar geschreven liedje, Alles ist eins, maar weer eens inzet.
Wij argeloze toeristen krijgen echter van de hele Düsseldorfse muziekscene nauwelijks iets mee. Dat heeft er ook mee te maken dat we een reuze ontdekking doen: de bierbrouwerijen in de Altstadt! Insgesammt zijn er een stuk of tien en die zijn allemaal vrij te bezoeken. Niet als een doods museum maar als levendige kroeg want er wordt vreselijk veel geschonken en gedronken daar. En mensen, onthou dat nou toch eens, als je in Duitsland een platenzaak of Trinkhalle binnenloopt: altijd cash geld bij je hebben! Wijzelf houden het bij BRAUEREI SCHUMACHER in de Oststrasse. Het is een tamelijk grote kroeg, van top tot teen opgetrokken uit donkerbruin hout en andere oer-traditionele materialen. Onverstoorbaar staan een paar heerlijk corpulente kelners aan de lopende band te tappen. Dat doen ze uit kleine houten vaatjes die stuk voor stuk vanuit een kelderruimte naar boven getild worden. Het grappige is: men schenkt hier maar één soort bier in maar één soort glas. Kneuzen die zo nodig 0,0-drankjes willen nuttigen gaan maar water drinken in de plee. Ook grappig is dat die kelners je ongevraagd en zwijgend steeds een nieuw glas voorzetten, zodra je de vorige leeg hebt. Het aantal geconsumeerde eenheden wordt met pen bijgehouden op een bierviltje dat centraal op iedere tafel ligt. Wie genoeg op heeft moet snel zijn: hij/zij rekent af en gaat naar huis. Man, wat kan het leven soms toch heerlijk simpel zijn!
Dat Die Toten Hosen grote Ramones-fans zijn blijkt wel uit het feit dat hun concerten steevast beginnen met het zelfde ritueel: eerst wordt Blitzkrieg Bop, de beginselverklaring van de Ramones, afgespeeld, daarna weerklinkt You”ll Never Walk Alone, en pas daarna stormt de band het podium op, voorafgegaan door zanger Campino. En wie denk je dat er in het voorprogramma stond van de Ramones toen ze eind vorige eeuw voor 75.000 man definitief afscheid namen in Buenos Aires? Die Toten Hosen natuurlijk!
Voor ons nuchtere Hollanders (nou ja, nuchter…) is al deze Hosen-mania wel leuk, maar net iets te veel van het goede. We besluiten daarom stroomafwaarts naar Keulen af te reizen, een half uurtje treinen verderop. In een ontzettende buitenwijk van Keulen bevindt zich de Sonic Ballroom en daar is deze zaterdagavond een soort van Ramones tribute gaande. Wat zeg ik, ze noemen het The Great Ramones Experience. Met als hoofdact de MELONES. Een Duitse Ramones-tributeband. Hey ho, let’s go, zegt de flyer, vier Lederjacken, drei Akkorde, jawohl!
Niet meer dan naar schatting een man of 45 is afgekomen op dit gebeuren. Dat komt goed uit want de Sonic Ballroom is niet veel groter is dan een gemiddelde Hollandse huiskamer. Voordat we naar binnen gaan krijgen we eerst een klein buitenoptreden van de mij onbekende Duitse muzikant/acteur/dj Andy Brings. Zichzelf begeleidend op de akoestische gitaar brengt hij een serie bekende Ramones-liedjes ten gehore. Best wel aardig.
Speciale gast is vandaag George duBose, een New Yorkse hiphopfotograaf die -zwaar geïnspireerd door een scene uit Stanley Kubrick’s A Clockwork Orange- ook ooit de coverfoto schoot voor Too Tough to Die. Diezelfde foto is meteen maar gebruikt voor de aankondigingsposter voor vandaag. En daarmee zijn we er nog niet want, werkelijk waar, de achterwand van het Sonic Ballroom-podiumpje is al sinds jaar en dag betimmerd met gefiguurzaagde silhouetten van de Ramones, en ook die zijn overgenomen van Too Tough To Die! Dat die dingen vandaag niet zichtbaar zijn vanwege een Melones-vlag die het zicht erop ontneemt mag de pret niet drukken.
Her en der aan de Ballroom-wanden hangen foto’s in posterformaat van DuBose. Omdat we hier in punksferen verkeren mot je echt niet denken dat die dingen keurig ingelijst en met behulp van een waterpas opgehangen zijn. Welnee, deze foto’s zijn uitgeprint, aan de randen bijgescheurd en kriskras door elkaar heen op de wanden geplakt met duct tape. Op een onbewaakt ogenblik weet ik de mooiste ervan van de muur te pulken en mee te grissen. Kijk deze foto:
Gek genoeg staat de naam van een andere fotograaf erop. Nou ja, het zal wel..
De MELONES bestaan uit de volbloed broers Svenni Melone (grt), Lars Melone (drms), Dicki Melone (vox) en Tommi Melone (bas) en zijn al vanaf 1987 bezig. Hun uiterlijk en stijl hebben ze in de loop der jaren weten te perfectioneren. Muzikaal klopt alles bij de Melones, alles is 1-op-1 vergelijkbaar met de unieke attack-stijk van da Brudders uit Queens, compleet met Johnny’s downstroke manier van gitaarspelen. Tommi (nee, niet Tommy) schreeuwt zijn 1-2-3-4’s er net zo op de top van zijn longen uit als grootmeester DeeDee zelf.
Wat een heerlijke onzin dit! Waren de Ramones van zichzelf al stripfiguren, de Melones maken daar op hun beurt óók nog eens karikaturen van. Maar het moet gezegd worden: dat doen ze heel knap. Joey torent boven iedereen uit, zoals het hoort. Johnny en DeeDee hebben precies de juiste witte gympies aan en nemen exact de juiste gitaarposes aan. Tot in de kleinste details hebben ze de Ramones bestudeerd. Sterker nog, Johnny’s gezicht lijkt bizar veel op die van de echte Johnny, dat verbeten varkenssnuitje hebben ze allebei… al is de pruik van Svenni net iets te pikzwart gekleurd, maar verder klopt het.
Als de Melones na afloop bij de merch-tabel zitten bestudeer ik zijn koppie eventjes van naderbij. Zou plastisch chirurgie ingezet zijn ? Of een subtiele neusprothese? Je zou het bijna zeggen. Dikke lagen make-up zijn in ieder geval wel zichtbaar. Gauw loop ik door om de illusie niet te verstoren..
