Door Hester Aalberts
Je zou denken dat een band met zes leden, verspreid over evenveel steden en scenes, vooral logistiek interessant is. Maar met Desert So Green bewijst Winged Wheel dat afstand esthetiek ook kan versterken. Wat destijds begon als een vrijblijvende file-uitwisseling is inmiddels uitgegroeid tot een wonderlijke entiteit.
Het opvallende aan dit derde album van de Amerikaanse experimentele noise-rockers is niet zozeer wat er gebeurt, maar wat er wordt tegengehouden. Waar Big Hotel zich nog regelmatig verloor in uitwaaierende jams, legt Desert So Green zichzelf aan de ketting. Ritmes cirkelen en geluiden stapelen zonder ooit uit de rails te lopen. Alsof de band weet dat één verkeerde beweging het geheel kan laten instorten.
Toch is Desert So Green geen louter abstracte exercitie. Zo draait Speed Table op strak in elkaar grijpende gitaren en een meedogenloze drive. I See Poseurs Every Day doet eerder denken aan verlaten parkeerplaatsen dan aan kosmische ruimte – een plek waar niets gebeurt, maar waar in potentie alles kan ontsporen. Toch blijft ook Beautiful Holy Jewel Home, het meest melodische moment, fragmentarisch en ongemakkelijk.
Desert So Green is een plaat waarbij spanning prevaleert boven ontlading. Geen grootse gebaren, maar beweging, frictie en de aanhoudende vraag hoe dit collectief überhaupt bij elkaar is gekomen – en waarom het zo verdomde goed werkt.
Voor de liefhebbers van They Are Gutting A Body Of Water, Can, Godspeed You! Black Emperor, Sonic Youth en Silver Apples.
