Door Hester Aalberts
Today is gonna be the day that they’re gonna throw it back to you. En dat doen ze: hard, glanzend en voor zestig euro per stuk. Oasis viert dertig jaar Wonderwall. Een boxset, vier singletjes, een certificaat van echtheid voor iets dat al dertig jaar bestaat. Er zit waarschijnlijk ook een QR-code bij die leidt naar de Spotify-playlist Songs That Once Mattered.
De industrie noemt het erfgoed, maar het is vooral recycling met een sticker erop. Oude wijn in nieuwe zakken – en dan beweren dat de wijn ‘geremasterd’ en gelimiteerd is. Cuvée spéciale.
Dertig jaar Definitely Maybe, dertig jaar Mellon Collie and the Infinite Sadness, bijna dertig jaar OK Computer, twintig jaar Franz Ferdinand. Er is geen jubilerende plaat van betekenis of je krijgt er een doos omheen met een grote strik. Alsof de popgeschiedenis een Tupperware-party organiseert.
De truc is doorzichtig maar doeltreffend. Ooit zwoeren we bij platenhoezen en mixtapes; nu hebben we geld en tijd. Labels zien hun kans en verkopen berusting: ‘Kijk, je leeft nog! En verdomd: je draait nog steeds dezelfde platen.’
Intussen groeit er een generatie op die niet eens meer weet dat albums vroeger begonnen, liepen en ophielden. Muziek is een eeuwige rivier van losse tracks geworden, samengesteld door algoritmes. Dus wat doet de industrie? Die verpakt die vluchtigheid als nostalgie. Zelfs losse tracks krijgen inmiddels hun eigen herdenkingsjaar. Oude wijn in shotglaasjes.
En wij trappen erin. We koesteren het verleden met de precisie van een accountant: alles in beperkte oplage, alles met certificaat. Zelfs onze melancholie is genummerd.
Klaar met oude wijn in nieuwe zakken? Er gloort hoop. Ooit zal deze reissuegolf zich terugtrekken, wanneer er niets nostalgisch meer te herbeleven valt, de playlist de plaats in het geheugen definitief heeft overgenomen en de albumluisteraar gradueel het loodje legt. Als de naald eindeloos blijft tikken in de uitloopgroef en niemand meer opstaat om hem terug te zetten.