Let op: extraspeciale eindejaarslongread
Dance is sinds de jaren negentig het grootste muzikale exportproduct van Nederland. Dat begon eind jaren tachtig voorzichtig in de underground met gezichtsloze producers die, geïnspireerd door nieuwe dansmuziek uit Chicago en Detroit, succes hadden in de clubs. Daarna was in de jaren negentig Nederlandse eurohouse en happy hardcore retepopulair in de internationale hitparades. Vanaf de jaren nul vlogen Nederlandse DJ’s en producers als Tiësto en Armin van Buuren non stop de wereld rond om op te treden en werd dance het grootste muzikale exportproduct van ons land. Dat grote succes van de elektronische dansmuziek in Nederland heeft vele vaders. Een belangrijke daarvan is Rijswijker Peter slaghuis. Hij was een belangrijke spil in de periode dat gezapige producties van Stock, Aitken en Waterman plaats maakten voor vuige acid, house en gabber. Peter is door vakgenoten nooit vergeten, maar door zijn vroege dood in 1991 is zijn rol bij een breder publiek nogal onderbelicht. De onlangs verschenen biografie Voor altijd een belofte van Rogier Verkroost maakt daar een einde aan. En terecht.
Peter Slaghuis overlijdt op 5 september 1991, als hij na een nacht dj-en op weg naar huis op de A2 met zijn sportauto een vrachtauto raakt, de macht over het stuur verliest en verongelukt. Het levert in die tijd niet heel veel publiciteit op. Peter is bekend van zijn paar hits als Hithouse, maar zijn status als grondlegger van de dance in Nederland is dan nog niet duidelijk. De muziekstroming die hij heeft helpen vormen staat namelijk nog in de kinderschoenen. Toekomstige sterren die hij heeft geïnspireerd of opgeleid staan nog aan het begin van hun carrière.
Flink repertoire
Want ondanks zijn jonge leeftijd (hij verongelukte net twee weken na zijn dertigste verjaardag) had Peter al flink wat muzikale avonturen achter de rug. Peter was gevierd resident dj van de legendarische Rotterdamse BleuTiek-In discotheek, hij liet een flink repertoire aan (vaak illegaal verschenen) mixen en remixen na, hij heeft de wereld overgevlogen om op te treden als helft van het duo Video Kids, er waren de hits als Hithouse en er was heel veel productiewerk, waarbij Peter samenwerkte met latere grootheden als Extince, Patrick Tilon (aka Rudeboy Remmington), Speedy J en Paul Elstak.
Video Kids
Fanboy Verkroost tekent het allemaal in detail op en naast een goed beeld van het leven en werk van Peter slaghuis, levert dat een mooi tijdsbeeld op van de muziekbusiness in de jaren tachtig. Neem bijvoorbeeld het project Video Kids, waarvan Peter in 1984 en 1985 een van de twee playbackende gezichten was. Dit was een project van de mannen van de band Catapult, die in de jaren zeventig succes hebben met hun nederglam. Nadat glam uit de mode raakte hadden ze geen zin meer om zelf met ander repertoire op te treden en maakten ze samen met producer Jaap Eggermont hits met “projecten” als The Surfers, Robberen Robbie en dus ook Video Kids. Voor die laatste band zochten ze een voorman met Limahl-achtig haar en laat Peters handelsmerk nou net zo’n Kajagoogoo-coupe zijn. Hij kon ook nog aardig optreden en vond het niet erg om veel te reizen: dus hop, gezicht van de band gevonden. Zo simpel kon het gaan in die tijd. In Nederland deed de single Woodpeckers From Space niet veel, maar in Noorwegen, Spanje en Zuid-Amerika was de band helemaal de bom. Echt rijk is Peter niet geworden van die Video Kids. Het meeste geld verdween natuurlijk in andere zakken. Maar ervaring met de muziekbizz en interessante internationale contacten hield hij er wel aan over. die zouden later nog van pas komen.
Bootlegmixen
Ook aan zijn remixen verdienden anderen meer dan Peter zelf. Als dj had hij in de jaren tachtig veel handigheid gekregen in het mixen en remixen van platen. Hij maakte mixen voor Ferry Maats soulshow en bootlegmixen die door een Belg op plaat werden geperst en verkocht aan andere dj’s en liefhebbers. Alles zonder rechten af te dragen aan de originele artiesten natuurlijk. Peter kreeg een vast bedrag per remix, de Belg vulde zijn zakken met de verkoop van plaatjes. Met het oog op het grote aantal mixen die Peter voor de Belg en later voor de beroemde Britse DMC-organisatie maakte (zoek het maar eens op op discogs) lijkt hij het lange tijd als een vaste bron van inkomsten te zien. Dat verandert als hij met Hithouse zelf centjes gaat verdienen aan plaatverkoop, maar Peter blijft tot aan zijn dood af en toe een mixje maken.
Wereldhit
Dat remixen tegen vast tarief vindt Peter prima, totdat hij per ongeluk een wereldhit blijkt te hebben geremixt. Een platenmaatschappij vraagt Peter om een demo van een onbekende Amerikaanse band wat op te hippen. Hij gaat aan de slag en voorziet wat nummers op die demo van extra beats, synth en – zijn handelsmerk – stotterende samples. De platenmaatschappij blijkt precies het nummer dat Peter het minst ziet zitten uit te willen brengen als single. Peter mag kiezen: een paar honderd gulden als beloning in het handje of een percentage per verkochte single. Hij kiest voor het snelle geld. Zijn remix van I Can’t Wait van Nu Shooz blijkt echter een onverwacht internationaal succes te zijn waar Peter nauwelijks van profiteert. Hij zal er nog jaren buikpijn van hebben, maar het is wel een belangrijke les, de hij later doorvertelt aan artiesten die voor een vergelijkbare keuze staan.
De eerste Nederlandse househit
Als eind 1987 acid en house uit Amerika naar Europa waaien, is Peter dj in de BlueTiek-In in Rotterdam. Hij hoort meteen het potentieel van deze nieuwe muziek en bedingt bij zijn bazen dat hij eens per week een uurtje houseplaten mag draaien. Al snel blijkt dat het grote publiek nog niet aan toe is aan die eentonige muziek zonder zang. Peter draait tijdens die houseuurtjes de dansvloer volledig leeg. De BlueTiek-In (onderdeel van een keten van winkels voor jongerenmode) is een commercieel bedrijf dat drijft op een constant gevulde dansvloer, dus het management vraagt Peter al snel op te houden met die moderne gekkigheid. Hij besluit de inspiratie dan maar in eigen muziek te steken. Dat levert de eerste Nederlandse houseplaat op die de top 40 bereikt. Housepuristen (vooral eigenlijk dj Eddy De Clercq uit Amsterdam) doen het laatdunkend af als “samplehouse”, maar Jack to The Sound Of The Underground is net zo house als het werk van M/A/R/R/S, Coldcut of S’Express. Een van de samples en de vette hook van Peters Roland 303 zullen later zelfs de jongens van The Prodigy inspireren. Houser dan dat krijg je het niet. Overigens gaan de Rotterdammers uiteindelijk heus wel dansen op die eentonige muziek. Alleen niet meer in de Bleutiek-In, die in 1988 sloot. Parkzicht neemt het stokje over en al snel wordt dat het walhalla voor newbeat, acid, rave en hardcore.
Volksjongen
Aan dat succes heeft Slaghuis meer dan één steentje bijgedragen. Uit Verkroosts boek komt hij naar voren als een relaxte en hartelijke gozer, die hard en met passie werkt en andere artiesten graag helpt. De volksjongen uit Den Haag met matje in de nek en een voorkeur voor eten van de snackbar, is de ideale man om housemuziek naar het volk te brengen. Met de producties van zijn Hithouse-label heeft hij niet alleen mainstream hits, hij staat ook aan de basis van de gabbermuziek die Rotterdam beroemd zal maken in de hele wereld. Hij leert menig gabbergrootheid om te gaan met apparatuur en brengt ze de kneepjes van het productiewerk bij. Met het volkse gabber veroverde Rotterdam zijn eigen plek in de housewereld. De bassen worden dieper en dieper en de beats per minute gaan sneller en sneller. Hardcore is geboren. Om nooit meer te sterven.
Carnavalshit
Er is nog veel meer te zeggen over de stempel die Slaghuis gedrukt heeft op het Nederlandse muzieklandschap. Hij produceert bijvoorbeeld de eerste succesvolle single van Extince (The Milkshake Rap) en heeft in 1991 als Duo Confiture een carnavalshit met Een broodje jam, een lekkere melige remake van Technotronic’s Pump Up The Jam. Peters oeuvre is breed en erg uitgebreid. Verkroost heeft in zijn boek zes hele pagina’s nodig om de complete discografie van Peter weer te geven. Het bestaat uit eigen producties, producties voor anderen en een hele waslijst met mixen en remixen.
Interviews
Voor altijd een belofte geeft daarmee een compleet overzicht van de tastbare nalatenschap van Peter Slaghuis. Verkroost, die eerder een biografie over D66-fenomeen Hans Gruijters publiceerde, slaagt er daarnaast in om een goed beeld te geven van het karakter van die jongensachtige man met dat kuikenkapsel. Daarvoor heeft hij niet alleen elke snipper tekst en elk youtubefragement over Peter gelezen en gezien, hij heeft ook tientallen betrokkenen geïnterviewd. Van jeugdvrienden tot fellow travellers in de houserevolutie en van collega remixers tot oude platenbazen, Verkroost heeft ze allemaal gesproken. Dat hij alle informatie heeft samengebracht in een overzichtelijk en lekker leesbare biografie is een kunststukje. Omdat Slaghuis erg productief was en veel dingen tegelijkertijd deed moet het een flinke puzzel zijn geweest om zijn leven en werk enigszins chronologisch te beschrijven. Verkroost laat die chronologie dan ook af en toe los en kiest ervoor om het verhaal over Peter Slaghuis te ordenen aan de hand van zijn verschillende muzikale disciplines. Binnen die structuur schets hij en passant in treffende bijzinnen het karakter en de drijfveren van Slaghuis. Daarbij blijft vooral het beeld hangen van een man met grote liefde voor muziek, met veel talent, maar vooral met de sociale vaardigheden die nodig zijn om via de juiste contacten zijn plannen ten uitvoer te brengen. Geld was daarbij nauwelijks een drijfveer. Veel meer ging het om het eigen plezier in het werk en het leveren van kwaliteit, waarbij de luisteraar altijd centraal stond. Die luisteraar heeft al bijna 35 jaar geen nieuwe noot van Slaghuis gehoord, maar kan nog elke dag genieten van wat hij in Nederland en daarbuiten beweging heeft gezet. En nu kan hij alles eindelijk ook eens nalezen ook. Hele grote dikke aanrader!
Rogier Verkroost:
Voor altijd een belofte: Een muzikale biografie van Peter Slaghuis
Uitgeverij Aspekt, 2025, 203 blz.
Als je deze must-have biografie voor jezelf of iemand anders wilt aanschaffen, dan heb ik goed nieuws voor je. Je kunt een gesigneerd exemplaar rechtstreeks bij de auteur bestellen. Mail daarvoor naar vooraltijdeenbelofte@gmail.com. Voor een luttele 30 euro en 55 cents (verzendkosten inbegrepen) krijg je het boek met handtekening dan thuisgestuurd.
Extraatjes