Dit is een Bramster-Snoeischaar co-produktie. Met foto’s van Anne-Marie van Rijn (als haar naam niet op de foto rechts onderin staat dan is het een kiekje van iemand anders)
Ook dit jaar sluit het Nederlandse festivalseizoen traditioneel af met het sympathieke Misty Fields in De Peel. Ergens op een groengroen knollenknolleland nabij Asten (‘Austin’ noemen optredende Amerikaanse het steevast) trekt een groep fanatieke muziekliefhebbers jaarlijks een heus festival uit de vruchtbare zandgrond. Op het affiche staan namen van bands die doorgaans in de kleinere zaaltjes spelen die ons land rijk is, of misschien op het kleine podium van grotere festivals. Daar komt dan hooguit anderhalve paardenkop op af. Maar hier in De Peel kunnen ze rekenen op een groot en vooral ontvankelijk publiek, dat ook graag bereid is een dansje te doen of een moshpit te maken. Die ontvankelijkheid stijgt recht evenredig mee met de Bavariaconsumptie, waardoor menig bandje zich heuse goden gaat voelen. En zo zie je alle bands genieten en stralen. Afijn, wij pikken hier wat krenten uit de pap van wat je gerust de Astense alternatieve dorpsbraderie mag noemen .
Overigens, wat opvalt is dat bands waarvan de organisatie in de beschrijving de term ‘postpunk’ niet van toepassing acht, de leukste optredens geven. Sowieso een tip onzerzijds om dat rotwoord niet meer zoveel te gebruiken. Uit eigen ervaring weten wij dat er potentiële bezoekers zijn die het festival erom mijden als de pest. Vraag onze thuisblijvende vriendinnetjes er maar naar. We krijgen ze al een paar jaar niet meer mee.
De vrijdag.
PARKER FANS uit Mokumdam is zo’n band waarvan het label postpunk in de bijsluiter ontbreekt. Waarschijnlijk omdat de band, op een basgitaar na, louter synthesizers gebruikt. Daarbij snoepen ze van alle elektronische genres die na dik vijftig jaar elektronische popmuziek het levenslicht hebben gezien. Elk nummer lijkt weer ergens anders op. Uit hun neonkleurige snoeppot poppen zodoende sonische kauwgumballen waar namen als hiphouse, drum&bass, elektro, hiphop, Beastie Boys, Prodigy, acid etc op geplakt zitten. Ondanks of misschien wel dankzij dit allegaartje weet het trio een gedreven en overtuigende set neer te zetten dat zo dansbaar als de neten is. Sterker nog, het “gitaarpubliek” neemt het dankbaar in ontvangst en zet het massaal op een uitbundig hossen. Feestbandje eerste klas dus, en gehuld in hun verkochte T-shirtjes zie je nog dagen erna talloze bezoekers trots rondparaderen. Hun reputatie snelt Parker Fans vooruit. Zo is hun decembershow in de V11 te Rotterdam inmiddels lang en breed uitverkocht.
Spelen er misschien nog van die fijne ambachtelijke powerpopbandjes dit jaar? Ja hoor, zekers te weten, we worden op onze wenken bediend. DUCKS LTD is een kwartet uit Toronto. In een rap en tempo poepen ze er het ene na het andere geroutineerde pareltje eruit. Die laten zich aaneenrijgen tot een schitterende halsketting, waarmee ze terecht pronken op hun enige twee albums tot nu toe. Ja, ook dit zijn lui om in de gaten te houden!
Dè band van deze avond is zonder twijfel TROPICAL FUCK STORM. Doorgewinterd als ze zijn brengen ze een overrompelende set die ons nog lang zal heugen. Zanger Garreth is een attractie op zich. Met zijn donkere krulletjes, royale tapijttegel borsthaar, louche snorretje en nijdige blik straalt hij vooral verbetenheid uit. Zo oogt hij als een Joegoslavische gastarbeider die verschrikkelijke last heeft van aambeien. Enige minpuntje van het optreden is hun laatste nummer, een melige cover van Staying Alive van The BeeGees. Ik zeg: zo’ n goedkope gimmick is ver beneden hun stand. De vrijwel onherkenbare cover van Ann van The Stooges is daarentegen om door een ringetje te halen. Bonuspunten voor die kenner in ons gezelschap die hem eruit wist te pikken.
De zaterdag.
‘Jullie zijn echt geweldig, daar wordt mijn hartje mega-blij van!’ Huh, is dit K3? Nee hoor, dit is KAAT VAN STRALEN. De Vlaamse heeft al een tijdje een Studio Brussel-tophit te pakken met Stop Met Wenen, een liedje dat je minsten één keer in je leven gehoord moet hebben. Amai, dit is gewoon de nieuwe Ca Plane Pour Moi, als je het mij vraagt! Kaat valt op met goed gearticuleerde Nederlandstalige teksten die ze met verve en flair brengt. Op een prettige manier zeer uitgesproken is ze met name over de man-vrouwverhoudingen en waar het zoal aan schort. Daarnaast ziet Kaat eruit als een pláátje. Ze draagt een kleurrijk omgenaaid wielrennersshirt-met-pofmouwtjes boven een jeans-achtig pofbroekje. Vind je het gek dat er kaaskoppen zijn die als een blok voor haar vallen? Muzikaal is het energieke gitaarrock wat de klok slaat maar punkrock is het daarentegen niet. Net zoals haar bandleden duidelijk geen jongens van de straat zijn. Bassist Faust (what’s in a name) lijkt zo weggelopen uit een goedlopende Joop van den Ende-musical. Veelzeggend citaatje uit een interview met Kaat: “In het begin maakten we kleinkunst a la Spinvis en Eefje de Visser. Nu zitten er meer punk- en indierockinvloeden in.’ Nou ja, hoe dan ook: haar gedurfdheid verdient alle lof, daar gaat niet alleen Kaat van stralen! Bij haar gáát het ergens over.
Dan THE SOPHS. De MF-website kondigt de band trots aan als ‘de nieuwste signing van Rough Trade.’ Dat keurmerk denken we wel te snappen want de LA-band brengt een mengelmoes van stijlen die alle labeltjes die muziekjournalisten en platenverkopers graag verzinnen te boven gaat. Het sextet begint zijn set brutaal met een stukje Ohio van Crosby, Stills Nash & Young. Dat is natuurlijk de protestsong aller protestsongs en deze keuze voelt betekenisvoller aan dan de vaak wat gratuite Palestina-solidariteit die veel andere bands tussen hun nummers door mompelen. De samenzang bij The Sophs is loepzuiver. Maar net op het moment dat je denkt met een soort West-Coast revivalband van doen te hebben, tovert de toetsenist een trekzak tevoorschijn en krijgen we een nummer voorgeschoteld dat wijlen Jacques Brel graag in zijn set had opgenomen. En zo springt het de hele set alle kanten op, net als de frontman trouwens die als een vlo met ADHD over het podium stuitert. Zelf wijt hij dat aan de koffie die hij vlak voor het optreden had genuttigd, maar wij weten beter: het is de jeugdige opwinding van een band die weet dat er aan de horizon een glorieuze toekomst gloort.
The Sophs. Afdeling Klassieke Openingszinnen, part 2.352: “I need a death in the family to turn my page”. Nee, Morrisssey is nooit ver weg.
Zijn er nog Schotten in de zaal? Ja hoor, daar komt HAMISH HAWK al aanlopen. Een debutant is hij allerminst want al een paar keer eerder was hij in Nederland op bezoek. Hamish Hawk is nou eens een zanger in de klassieke zin des woords. Zo eentje die weet te spelen met zaken als intonatie, toonvastheid, timbre en vibrato, en eentje die weet wat microfoontechnieken ook alweer inhouden. Gek eigenlijk dat hij wat dat betreft op Misty Fields zo’n beetje de enige is. Hamish Hawk heeft diezelfde guitige vonk van spot in zijn ogen als Holly Johnson van Frankie Goes To Hollywood, weet je nog oudje? Zijn crooner-stem hangt ergens in tussen die van Morrissey, Ron Sexsmith en Mark Almond. Maar eigenlijk is Hamish Hawk volstrekt origineel. Goed gekleed, losjes swingend en niet zonder enige theatraal vertoon kijkt hij de mensen op de eerste rijen gewoon stuk voor stuk aan. En neemt ze zo mee naar dromenland, alwaar in een roze geverfd coconnetje zijn chamber-pop voor een prettig soort escapisme zorgt.
DE PLAAG komt uit de favela’s van Dordrecht en zij zijn zonder twijfel de jokers van het festival. Als een soort poor man’s Die Antwoord (kan dat?) kwam, zag en overwon dit viertal op het dak (!) van de geheime zeecontainerstage dat het festival ook rijk is. De muziek van De Plaag is de geestelijke trap onder de reetd die menig ingekakt bezoeker zo halverwege de festivaldag keihard nodig heeft. De band heeft de voormalige stadsdichter, nachtburgemeester en barbier van Dordt in zijn gelederen en dat legt het nodige gewicht in de schaal. Letterlijk: deze Juno Rissema oogt als een witte Willie Wartaal en schuwt het niet zijn ruim bemeten buikpartij schaamteloos in de strijd te gooien. De band beukt binnen twee nummers de meute plat met hun elektronederhiphop en stript zich gedurende hun set bloot tot op hun ondergoed. Nummers gaan over Oudhollandse thema’s als de wens om een Duitser te zijn, Annie MG Schmidt, fietsen en woede omdat je gvd tegenwoordig geen gratis koffie meer krijgt bij de Appie Heijn! Een prachtige songtitel als ‘Wat je niet weet kan je ook geen pijn doen’ lijkt een ode aan het nihilisme. Ook gooien ze er nog een covertje van Doe Maars De Bom doorheen, maar dat nummer verbleekt bij het eigen werk. Zien is geloven is fan worden van deze band!
De Plaag bovenop de zeecontainer
Een beetje onterecht maar toch ook wel fijn is het feit dat THE BLACK LIPS op het kleine Bos-podium staan. De garagerockers uit Atlanta, Georgia hebben immers een staat van dienst waar je u tegen zegt. Met hun dik 25 jaar en twaalf albums omspannende loopbaan hadden ze beslist recht op een prominentere plek, al is het alleen maar uit respect. Maar goed, nu kunnen we the last gang in town weer eens in volle glorie van dichtbij aanschouwen en de geur van hun junkiezweet opsnuiven. De tegen de country aanhangende garagerock van deze rock ‘n’ roll-gypsies blijft nog altijd indruk maken, al geeft het te denken dat hun beide grote uitsmijters Bad Kids en Katrina allebei al zeker 17 jaar oud zijn. Anyways, op 19 september verschijnt hun nieuwe album Season of the Peach. Online is deze uiteraard nog niet te horen, maar hey dat is curieus, de Lips hebben al wel een stapeltje vinyl-exemplaren bij zich, die ze na afloop vanaf het podium verkopen. Helaas voor mij wordt net de laatste voor m’n gretige puntneus weggekaapt. Heb ik weer!
THE HORRORS zijn een horreur voor het grootste deel van de aanwezige kettingzaagredactie. Ze zijn er met geen stok heen te knuppelen. Bezoekers met een meer gotische inborst krijgen echter een show voorgeschoteld om de vingers bij af te likken. Alle elementen van het genre zijn dan ook aanwezig: rook, schaduwen, bezoekers in zwarte kleding en galm, vooral heel erg veel galm. Mede door die galm voel je de muziek meer dan dat je het hoort. Maar wie goed luistert hoort een geroutineerde band spelen met een set waarin bijna alle albums die hun oeuvre rijk is vertegenwoordigd zijn. Typisch: in de bijna twintig jaar van hun bestaan zijn The Horrors niet echt naar grotere podia toegegroeid. De reden is wellicht dat ze geen echte bangers op hun repertoire hebben staan. Op Something To Remember Me By dan, die ze keurig als laatste spelen. Bij dat nummer, en ook bij de wat plichtmatig overkomende cover van Heroes trouwens, zie je het publiek opveren. De vleermuizen krijgen dan even vleugeltjes. Op het podium lijkt juist de verveling toe te slaan: het lot van bands met één nummer dat iedereen altijd wil horen.
Ook geen lachebekjes zijn DIIV, die de dag afsluiten met dromerige klanken, maar vooral met heel veel dromerige beelden. Zo’n beetje alle samenzweringstheorieën van internet flitsen voorbij op een groot beeldscherm, afgewisseld met zelfgemaakte ‘reclamefilmpjes.’ Bijna vanzelfsprekend is het bij DIIV allemaal maatschappijkritiek, vooral Amerika moet eraan geloven. De beelden en muziek wiegen het talrijke publiek wel mooi in een meditatieve trance. Knap hoe de band dat doet. Anderzijds is er achteraf ook kritiek te horen. Was deze show niet al te strak geregisseerd? Overzichten van songlengtes, bijbehorende BPM’s en andere aanwijzingen die we op een papiertje naast de geluidsmixer spotten wakkeren dat gerucht aan. Ook zongen de zangers verdacht zuiver, terwijl ze aldoor in het halfdonker stonden. Dat voedt het gerucht van een meelopende geluidsband. Zo wil de ironie dus dat een band die wil waarschuwen voor complottheorieën ongewild zelf complottheorieën veroorzaakt. Ja mensen, het onderstreept maar weer eens dat het leven één groot Droste-effect is.
De zondag.
Over de feelgood 60s garagerock van het Deens-Braziliaanse M/V-duo THE COURETTES kunnen we kort zijn. Twee goeie en ervaren performers zijn het waarbij zij (Flavia heet deze she-devil, we beelden ons in dat ze opgroeide diep in het Amazonewoud) de show steelt met gerichte gitaarsalvo’s en een prachtig stijlvol pop-art jurkje. The ‘fabulous’ Courettes schotelen het publiek aldus een pretentieloos maar oh zo’n smakelijk dagschoteltje voor. Het is allemaal even aanstekelijk, krokant als luchtig. Het hapt heerlijk weg, als een kaassoufflé van de FEBO. Maar een uur later begint het alweer te knorren in je maag en ben je toe aan een volgende smaaksensatie.
Een leuke verrassing is FRIEDBERG uit het verre Oostenrijk. Vier Mädel die op enthousiaste wijze hun variant van goed verzorgde en poppy popmuziek brengen, inclusief meerstemmige zangpartijen. Op hun beste momenten doen ze aan The Bangles denken, zelfs als ze Eisbär coveren. Maar wacht even, naarmate het einde dichterbij komt wijken ze af van dat pad en trekken ze steeds meer koebellen en aanverwante (al dan niet elektronische) percussie-instrumenten uit hun rekwisietenkist. Zodoende eindigt hun optreden in één grote koebel-extravaganza. More cowbell! Mehr Kuhglocke!
Zoals bij Iggy Pop zijn broek steevast af lijkt te zakken, zo dreigt ook het topje van GUT HEALTH-zangeres Athina Uh steeds af te zakken. Maar zij geeft dan ook een furieuze show weg, het gaat er wild aan toe bij deze dame. Wie weleens het legendarisch album Entertainment van The Gang of Four of 45 toeren afspeelt (en wie doet dat nou niet elke dag?) kan weten hoe dit gezelschap uit Melbourne ongeveer moet klinken: hoekige, up-tempo, high energy punkfunk, helemaal gemaakt om dansend op loos te gaan. In hun geval nog aangevuld met een tweede drummer en een tweede gitarist. Op het eind gooien ze er nog een paar schepjes bovenop en gaat Gut Health werkelijk als een razende furie tekeer. Zo groeien ze uit tot een heuse festivalsensatie. Echt een geweldige liveband! Op 16 september komen ze terug in Doka, Amsterdam.
Gut Health
Een jaar of twintig terug wist CLAP YOUR HANDS SAY YEAH! even alle aandacht op zich gevestigd. Hun gelijknamige debuutplaat maakte veel indruk in indierock-kringen, en dat was iets wat ze daarna eigenlijk nooit meer wisten te evenaren of overtreffen. En dus is het niet zo heel gek dat ze anno 2025 de balans hebben opgemaakt en wijselijk hebben besloten om om in godsnaam dan maar die plaat (bijna) in zijn geheel live weer te gaan spelen. Een steen des aanstoots voor menigeen was destijds het zeikstemmetje van zanger Alex Ounsworth. Maar op Misty Fields verdwijnt dat probleem als sneeuw voor de zon. In de geluidsmix zijn zijn vocalen nu wat naar achteren geschoven en bovendien is hij niet meer zo krachtig bij stem. En zo staan we dus te kijken naar een kwartet droogstoppelige nerds waar werkelijk niets bijzonders aan af te zien is. Maar het gaat om de liedjes hè, en die zijn magisch.
Clap Your Hands Say Yeah!
Tien gespeelde covers op Misty Fields 2025:
Friedberg – Eisbär (Grauzone)
Clap Your Hands Say Yeah! – You Can’t Put Your Arms Around a Memory (Johnny Thunders)
Brown Horse – Who Knows Where The Time Goes? (Fairport Convention)
De Plaag – De Bom (Doe Maar)
Kaat van Stralen – Tingeltangelhersenpan (Spinvis)
Tropical Fuck Storm – Ann (The Stooges)
Tropical Fuck Storm – Stayin Alive (Bee Gees)
The Horrors – Heroes (Bowie)
Long Fling – I Never Get Lonesome (Arthur Russell)
The Sophs – Ohio (CSN&Y)
Helaas niet gespeeld: Ducks Ltd – Inbetween Days (The Cure)