Producer, DJ en remixer Arthur Baker begeeft zich al een aantal decennia als een soort Forrest Gump door de wereld van de popmuziek. En daarbuiten. Eind jaren zeventig begint hij als totale autodidact discoplaatjes te produceren, daarna vindt hij samen met Afrika Bambaataa en de Roland 808 de electrosound uit, remixt hij platen van Bruce Springsteen, Bob Dylan en vele vele anderen en bepaalt hij met zijn producties voor Cyndi Lauper (Girls Just Wanna Have Fun), Freeez (I.O.U.) en New Order (Confusion) het geluid van de popmuziek in de jaren tachtig. In zijn autobiografie “Looking For The Perfect Beat” pent hij het allemaal neer. Struikelend over zijn eigen verhalen en ideeën neemt de zelfverklaarde adhd-er (en cokehead) je mee in zijn strapatsen in de muziek, film, horeca en nog veel meer. Interesting stuff! En er is ook nog eens een interessante Nederlandse voetnoot in het verhaal. Laten we daar hier eens wat uitgebreider op ingaan.
Het hele verhaal begint bij de eerdergenoemde productie voor New Order. Na het megasucces van Blue Monday in 1983 wil die band net zo’n succesvolle opvolger maken. Via de chef van de Amerikaanse tak van hun platenmaatschappij Factory komt de band uit bij Arthur Baker. Die is eigenlijk nogal druk met een album van Freeez, maar neemt uiteindelijk toch de tijd om wat te jammen met de band. Dat levert het electropareltje Confusion op. En een eeuwigdurende vriendschap tussen de band en de producer. De chemie moet groot geweest zijn, want New Order staat er juist om bekend dat ze eigenlijk te eigenwijs zijn om met producers te werken.
Bekoeld
Baker en de band blijven ook na Confusion af en toe samenwerken. Het levert de singles Thieves Like Us (1984) en Touched By The Hand Of God (1987) op. Baker remixt ook diverse singles en maakt in 2001 met de band “deep cut” en fan favorite Behind Closed Door. In datzelfde jaar toert Baker ook nog eens met de band door Europa als opwarm-DJ bij concerten ter ere van het verschijnen van het album Get Ready. De samenwerking in 2001 lag helemaal niet zo voor de hand. Zo rond de eeuwwisseling was de relatie tussen zanger Bernard Sumner en Baker namelijk nogal bekoeld. Het was een Nederlandse presentator, influencer en glamourmodel die daar de oorzaak van was.
Democratisch gedoe
Hoe zit dat nou weer? Nou zo: omdat Sumner weleens wat anders wilde dan al dat democratisch gedoe in een band, besluit hij vanaf eind jaren 80 ook eens met andere mensen muziek te maken. Samen met Johnny Marr – net bekomen van de teloorgang van The Smiths – begint hij de band Electronic. Op het debuutalbum werkt de band samen met Pet Shop Boys. Meer daarover lees je hier. Bij de tweede plaat sluit voormalig Kratwerklid Karl Bartos zich bij de band aan. Meer daarover lees je hier.
Beslissend duwtje
Over het opnemen van die tweede plaat heeft de band een jaar of vijf gedaan. Om de derde plaat wat sneller klaar te hebben, besluiten Sumner en Marr om een producer in de arm te nemen. Het zal je niet verrassen dat de band daarbij meteen aan Arthur Baker denkt. Wat het beslissend duwtje geeft is dat Baker net de single A Life Less Ordinary van Ash heeft geproduceerd. Tegenwoordig kent niemand dat nummer of die band meer, maar eind jaren negentig was het redelijk populair – ook omdat het op de soundtrack staat van de gelijknamige film met Cameron Diaz en Ewan McGregor. En laat dat nou precies het geluid zijn waar Sumner en Marr naar op zoek zijn.
Hoteldebotel
Baker, die destijds in Londen woont, stapt op de trein naar Manchester om een en ander met de band te bespreken. Dat gaat allemaal prima en de deal is al snel in kannen en kruiken. In de trein terug wordt Baker aangesproken door een “exotic girl” (Bakers woorden), die hem vertelt dat ze elkaar kennen van een feestje van het programma Top Of The Pops, dat zij af en toe presenteert. Deze “Bear” zoals Baker haar noemt blijkt niemand minder (maar ook niemand meer) te zijn dan onze eigen Bredase Beertje van Beers. De vonk tussen de twee slaat hevig over en al snel is het stel een “ item” op Britse en Nederlandse feesten, partijen en in de societybladen. Beertje neemt Arthur mee naar concerten van haar favoriete bands als Royal Trux, Mogwai en Tindersticks. Baker neemt Beertje op zijn beurt mee naar filmfestivals waar films waar hij een aandeel in heeft spelen. Baker is zo hoteldebotel van Beertje, dat hij weinig aandacht meer heeft voor de samenwerking met Sumner en Marr. Er zijn intussen wel allerlei dure studio’s geboekt, maar Baker is er met zijn hoofd niet zo bij en maakt zich er met een jantje-van-leiden vanaf . Wat gescratch hier en een beatje daar, echt geïnspireerd is hij niet. Hij gooit er met de spreekwoordelijke pet naar. En zo wordt Electronics Twisted Tenderness dus helemaal niet het meesterwerk dat het had kunnen worden. Integendeel.
Pissig
Ondanks het nogal Oasis-achtige geluid dat destijds populair is, pikken fans noch recensenten de plaat echt op. De verkoop ervan en ook die van de singles blijft ver achter bij de verwachtingen. Het zou misschien wel daardoor ook de laatste plaat van de “indie supergroup” zijn. Sumner blijft na al die gebeurtenissen nog best een tijdje pissig op Baker, maar uiteindelijk sluit hij de sympathieke lobbes uit Boston toch weer vriendschappelijk in de armen. Hoe kun je ook boos blijven op iemand wiens hart en hoofd op hol zijn geslagen door onversneden liefde!
Dansfilmpjes
Helaas voor Beertje en Arthur is hun liefde niet eeuwigdurend gebleken. Begin jaren nul gaan zij ieder weer huns weegs. Baker maakt nog meer muziek en opent een paar restaurants in Londen. Beertje blijft presenteren, maar gaat ook columns schrijven, influencen en dansfilmpjes verspreiden op Instagram. Sumner en Marr maken, zoals gezegd, naTwisted Tenderness geen muziek meer samen. Het album blijft helaas hun eeuwigdurende flop. Daar helpt zelfs een release op vinyl in 2025 geen moedertjelief meer aan. Nou ja, misschien een beetje.
Gelezen: Arthur Baker, Looking For A Perfect Beat: Remixing & Reshaping Hip-Hop, Rock & Rhythms, Faber & Faber, 2025, 474 blz.
