Terwijl de V11 in Rotterdam zich vult met publiek van vooral middelbare leeftijd (sommigen met kroost – dat brengt de gemiddelde leeftijd wat omlaag), vraag ik me af hoe dat moet zijn voor de band met net twintigers die zich achter in de coulissen staan voor te bereiden. Ben je net goed en wel uit de klauwen van je ouders, zie je hun leeftijdsgenoten avond aan avond voor je snufferd staan in de jeugdsosen en muziekkrochten die Europa rijk is. Anderzijds kun je redeneren dat het ook een beetje hun eigen schuld is. Dan moet je ook maar niet het geluid van je bandje zo zwaar laten leunen op de lievelingsplaten van je ouders. Daarmee lok je nu eenmaal de zich jeugdig wanende oudere uit zijn woning. Dikke bult dus.
Want het is volop raad-een-lied-of-niet bij Nightbus. De band uit Manchester klinkt dan weer als de vroege Cure, dan weer als Massive Attack, dan weer als My Bloody Valentine en dan weer als The XX. Op de hype sticker van hun album Passenger staat een quote van een recensie in The Guardian: “The kind of music New Order would make if they were 21 today.” Nou ja, dan weet je wel waar ze het zo’n beetje moet zoeken. Toen de New Orders 21 waren heetten ze overigens Warsaw en maakten ze het liefst vuige punkmuziek, maar dat terzijde (okee boomer).
Nightbus is desondanks allerminst een coverband en heeft zeker een eigen geluid. Okee, de debuutsingle Mirrors uit 2023 klinkt wel heel erg als Joy Division (de eerste zin van dat nummer is zelfs een variatie op de eerste zin van hun Shadowplay), op hun debuutplaat tapt de band vooral heel erg uit een eigen vaatje. De twaalf nummer op die plaat vormen een mooi geheel, met goede nummers en een consistente sfeer, maar met duidelijke echo’s uit het verleden. Noem het retro, noem het hauntology, voor de 50-plusser die in duistere kraakpanden dubbeltjes heeft staan zoeken levert het plezierige herkenning op.
De eerste dag van de Europese tour begint trouwens slecht voor Nightbus. In hartje Rotterdam krijgt de band pech met de bandbus. Gelukkig sleept een dappere medewerker van V11 de bus naar de plaats van bestemming. Dankbaarheid alom bij band en publiek. Aan de oproep om flink merch te kopen om de reparatie te kunnen betalen geeft iedereen na afloop dan ook welwillend gehoor. 50-pluspubliek is ook een koopkrachtig publiek. Postpunk en retro new wave zijn daarmee een interessant verdienmodel.
Misschien komt het door de rommelige aankomst, maar met de geluidsmix wil het maar niet goed komen tijdens het concert. De bas en de drums klinken glashelder, zang en gitaar komen er nauwelijks bovenuit. Weliswaar zorgt juist die bas voor dat herkenbare 80s geluid en weliswaar is de ingehuurde drumster de beste muzikant van het hele stelletje, je hebt toch het gevoel dat je iets mist als je de andere twee nauwelijks hoort. Zonde ook van alle effectpedalen die de band meegesleept heeft in die bandbus.
Door dat wat krakkemikkige geluid maakt de band zijn belofte niet helemaal waar. Het zullen geen beginnersfouten zijn, want de band toert er al een aantal jaar op los. Juist daardoor is het verrassend dat de boel vanavond niet helemaal uit de verf komt. Anderzijds: hee, autopech, hee woensdagavond, hee eerste concert van de tour. Het mag dan misschien wat minder gaan allemaal.
Het publiek heeft er overigens geen slechte avond door. Er is enthousiasme alom. Vooral bangers Agles Mortz, Host en Ascension gaan erin als koek. De laatste helaas zonder de acidgeluidjes die het nummer op de plaat onweerstaanbaar maken. Blijkbaar mocht de Roland 303 niet mee op toernee. Goed, er is iets op de band aan te merken dus vanavond, maar de gunfactor hebben ze helemaal . Hopelijk zijn het blijvertjes en komen er de volgende keer dat ze hier komen spelen ook leeftijdsgenootjes kijken.
