Met live-foto’s van Anne-Marie van Rijn
Het is een onderwerp waar je je hoofd over kan breken: hoe kan het toch in vredesnaam zo zijn dat Australië, een land met ongeveer precies evenveel inwoners als Nederland, zoveel geweldige assertieve popmuziek weet voort te brengen terwijl bij ons bij voortduring slechts een amorfe massa nietszeggende ruggengraatloze weekdierblubber komt bovenpruttelen? Want wat hebben we de voorbije tijd een hoop moois uit Down Under voorbij hebben zien komen: Earth Tongue, Battlesnake en Party Dozen op Valkhof, Folk Bitch Trio bij London Calling, en afgelopen weekend nog bij dB’s: Mannequin Death Squad en Private Function, ook al zo groots!
Afgelopen woensdag deed Ekko ook een duit in de zak en kwam zelfs met twee Australische bands op één avond op de proppen. In hun eigen onderkomen speelden The Dune Rats en in filiaal De Kromme Haring speelde PARTY DOZEN. Vanwege teleurstellende geluidsomstandigheden op Valkhof kozen wij voor een herkansing van laatstgenoemden. Nou om kort te zijn: die herkansing draaide uit op een heuse rehabilitatie! Ongelooflijk hoe knap Kirsty Tickle (zang/sax) en Jonathan Boulet (trommels) heftige en intense jazzy underground-klanken om weten te smeden naar makkelijk verteerbare en verrassend dansbare pop-brokken. Dat wondertje is tevens goed terug te luisteren op hun meest recente album Crime in Australia.
Terwijl het begint te schemeren (de Haring is een brouwerij met grote ramen zonder gordijnen) toont Jono zich een razende drummer die tussendoor de sampler bedient. Kirsty is de furie op sax die met haar voeten een batterij pedalen bedient waaraan ze feedback-, fuzz- en distortion-effecten weet te ontlokken. Barstensvol passie dat mens. Af en toe roeptoetert ze wat opruiends door de beker van haar sax terwijl ze opspringt en haar vuist ten hemel richt.
Het resultaat van dit alles is een opwindende wall of sound, een bak opzwepende noise, een sonische achtbaansrit waarop het lastig etiketten plakken is. Ja, haar spel doet soms denken aan Lora Logic’s baanbrekende saxpartij op X-Ray Spex’ punk-evergreen Oh Bondage, Up Yours! En als om te onderstrepen dat 70’s punkrock een belangrijke inspiratiebron is, coveren ze ook nog effetjes Ghost Rider van Suicide en heeft zij (speciaal voor mij?) een T-shirtje aangetrokken die het legendarische album (I’m) Stranded van de -uiteraard ook Australische- Saints nog eens onder de aandacht brengt.
Ik mot wel zeggen: omdat een flink deel van het Party Dozen optreden pre-recorded is leggen ze zichzelf een strak stramien op. Daardoor zijn improvisaties uitgesloten. Da’s best wel jammertjes. Hun jazzy insteek krijgt daarmee geen kans (meer) om goed tot uiting te komen. Iemand merkt na afloop zinvol op dat-ie deze band weleens aan het werk zou willen zien met gebruikmaking van de bariton sax. Je weet wel, zo’n log knorrend ding zoals bijvoorbeeld Morphine en Gallon Drunk dat ook ooit gebruikten. En inderdaad: een dergelijk apparaat zou de Party Dozen-sound beslist van nòg meer sjeu kunnen voorzien.
Strooigeld. ‘It’s Kirsty, she plays saxophone through many pedals. Her signature moves include the high kick and yelling into the bell of the saxophone,’ staat erop.
Tot mijn verbazing blijkt Party Dozen al drie eerdere albums gemaakt te hebben. Alle drie liggen ze in volle glorie te pronken op de merch-table. De een-na-laatste (The Real Work) schaf ik aan. Daarop valt goed te horen dat Party Dozen niet zomaar een natuurverschijnsel is maar ergens vandáán komt en een oorsprong heeft. En die oorsprong duidt op iets dat nòg industrieler, compromislozer, jazzier en rauwer is. En hey hola, daar ontwaar ik ook iets grappigs: ome Nick Cave zingt op die plaat een nummertje mee! (Macca the Mutt)
Nog meer opbouwende kritiek heb ik. Maar dat heeft enkel te maken met het podiumpje van De Kromme Haring. Qua hoogte meet het slechts 13,5 centimeter, althans zo schatte ik dat in de gauwigheid in met mijn timmermansoog. Het lijkt sprekend op het al even lage podium van dat andere Utrechtse zaaltje LE:EN. Omdat de Haring deze avond uitverkocht is en we ons net iets te bescheiden achterin het zaaltje hebben geposteerd valt er daarom van voorprogramma IOANA IORGU (spreek uit Ioana Iorgu) letterlijk niks te zien. Damn…. chagrijnig word je daarvan, gauw naar buiten dan maar. Ik bedoel: aso voordringen wordt zo uitgelokt. Daarom, persoonlijk had ik het wel geweten: gewoon een bouwploegje inschakelen. Met wat balken, schroeven en simpel takelwerk moet dat zwarte geval toch vrij moeiteloos tot op een acceptabele hoogte gebracht kunnen worden? Opbouwen dus dat ding! Want hoe gaaf zou het zijn: als op 27 augustus de volgende Australische act zijn opwachting maakt (de fraaie indie-folk van Folk Bitch Trio) en het ganse publiek dan zomaar kan meegenieten!
3 x Ioana Iorgu. Aanwezigen verzekeren me achteraf dat deze vanuit Nederland opererende , van oorsprong Maleisische dame een wat meer ingetogen doch spannende set speelde. En toevallig of niet, net als Party Dozen betreft het een m/v-duo met mannelijke drummer,
