Punk en Afrika. Dat klinkt op het eerste gehoor als twee fenomenen die elkaar uitsluiten. Maar hey, de wereld is in beweging en Afrika is enorm in opkomst, ook in cultureel opzicht. Eerder deze eeuw zagen we al het verschijnsel Afropunk voorbijkomen, maar dat ging meer over zwart zelfbewustzijn. Verder waren er al wel punkbandjes, die kwamen dan met name uit Zuid-Afrika. Maar nu is het WE’RE LOUD FEST in Kenia neergestreken, een heus punkfestival dat daar verspreid over tien dagen plaatsvindt in drie steden. Nadeel voor de liefhebber is dat het allemaal nogal ver weg is. Maar gelukkig heeft de Zaag als internationaal opererend medium (ahum) een correspondent ter plekke. Kom er maar in, Frank P.!
Op donderdag 20 november is er de aftrap met (hoe is het mogelijk) de Opening Night. Dat betekent al vroeg in de avond afreizen naar Nairobi’s uitgaanswijk Westlands. Drie trappen omhoog om uit te komen in Shelter KE, een bruine kroeg dat voor de helft is gevuld met ingevlogen blanken, waartussen ik mij niet oud voel. De andere helft van de klandizie bestaat uit jonge, meestal modieuze Kenianen. DJ’s van allerlei pluimage zijn druk doende om de stemming erin te krijgen. Na nog twee trappen omhoog sta ik op het platte dak met overkapping en bar. Nog een beetje napuffend in een lucht van verbrande wiet van bedenkelijke kwaliteit kan het feest beginnen.
De eerste band heet SABABU (dat is Swahili voor Motief) en komt uit Nairobi. Het blijkt te gaan om acht meiden (als ik goed geteld heb, want er is geen podium en ze zijn klein van stuk) die duidelijk voor de eerste keer op een podium staan. Ze komen een beetje obstinaat over en gaan feestelijk en kleurrijk gekleed. Zelf vinden ze zich nogal punk geloof ik, maar dat komt eigenlijk alleen tot uiting als ze scanderen dat president Ruto moet wegwezen. Verder is het vrij ‘normale’ popmuziek wat ze spelen. Daaronder ook een meezing-covertje (Teenage Dirtbag van Wheatus), de rest is enigszins vergelijkbaar. Behalve dan een uptempo rap-nummertje. En dat klinkt gelijk goed. Afijn, de dames hebben er zelf lol in en da’s ook belangrijk.
Sababu
Daarna is het de beurt aan HIRNSCHRAUBE uit Zwitserland. Een nieuw project van Reverend Beat Man. Dit is even andere koek, de 58-jarige RBM knalt er op los samen met ene Jan (van The Monsters) achter het drumstel. Een aanrader. Puntig en zonder poespas, de moshpit laat dan ook niet lang op zich wachten. Dit smaakt naar meer (en dat zal nog goedkomen).
Hirnschraube
TRY UMPHS mag als derde band aantreden. Een getatoeëerd, dikbuikig, langharig gezelschap uit Toronto. Beetje blijven hangen in de jaren zestig. Ondanks verwoede pogingen van de zanger om enthousiasme over te brengen komt dit niet echt uit de verf. Verder trek ik het even niet meer deze avond. Het is al ook ver na middernacht als ik de tuktuk huiswaarts neem.
Try Umphs
Okay, eerst moet ik nog even wat duidelijker zijn over het We’re Loud Festival. Dit wordt georganiseerd door de immer actieve Pete Slovenly (echte naam Pete Menchetti), die insiders wel kennen van zijn Slovenley garagerock-platenlabeltje, of anders wel als DJ. Pete is niet zomaar een avonturier, hij is al langer actief in Afrika en bracht al eerder bands uit allerlei windstreken uit op zijn label. Pete heeft het voor elkaar gekregen om verspreid over tien dagen en over de steden Nairobi, Lamu en Kilifi (een kustplaatsje enkele honderden kilometers verderop) een 20-tal bands neer te zetten. Pakweg de helft daarvan zijn (soms bekende) namen uit het Westen, terwijl de andere helft hartstikke Afrikaans is.
Op Dag 2 sta ik boven op het dak van de reusachtige Mall in Westlands (Hoog Catharijne eat your heart out!) en beland ik in een heuse skate-competitie als voorgerecht van het muzikale geweld dat me te wachten staat. En wachten, dat heb ik gedaan. De eerste band staat geprogrammeerd om 18:00, dus ben er netjes om 19:30. Afijn nog eens twee uur later… Welkom in Kenia!
TWENTY ONE CHILDREN uit Soweto is de eerste band. Bijzondere naam, hoe kom je erop? Nou ergens een keer op 21 juni zijn ze de band begonnen nadat een van de leden 21 dagen in rehab had gezeten en de zangert les gaf aan 21 autistische kinderen. Zodoende dus! Met tekstregels als Son of a Bitch en You Suck is het duidelijk uit welk vaatje er getapt wordt. Bijzonder energieke en vaardige band waar het plezier van af spat. Een drummer met een hoedje dat steeds over zijn ogen zakt, een gitarist die de boel vakkundig dicht bouwt en die samen met de zanger alle ruimte op het podium verkent. Als ze in de buurt te zien zijn, zeker gaan kijken/luisteren!
2 x 21 Children (= 42 Children?)
Daarna is het de beurt aan REVEREND BEAT MAN (hij weer, uit Zwitserland dus) die een act opvoert waarvan ik vermoed dat die voor menig Keniaans toeschouwer als schokkend wordt ervaren (iets met religie en obsceniteit). Is leuk, maar ik geloof (!) dat ik hem toch liever zie in Hirnschraube. Dan door naar POWERSLIDE (Nairobi) die als eerste band stond aangekondigd. Twee jongens met gitaren en een tape. De bassist lijkt echt te spelen, maar de zanger staat gewoon te playbacken, en hij kan helemaal geen gitaar spelen! De muziek is wel aardig, maar dit is best wel een aanfluiting!
Powerslide
Nou dan maar Seth Sutton van de Useless Eaters die hier met een solo-project aanwezig is: BLAQ HAMMER. Een video is bedoeld als bliktrekker, maar dat komt hier om half twee ’s nachts niet echt uit de verf. Met de muziek is niks mis, maar een groot gedeelte van het (blanke) publiek is dan al weg (want morgenochtendvroeg om 6.00 uur op safari) en het Keniaanse gedeelte weet eigenlijk niet zo goed wat ze hier mee aan moeten. Jammer, volgende keer maar weer in een zaaltje spelen. En wat vroeger op de avond dus.
Wie maakt me los? Posters te koop!
Met al dat wachten is er natuurlijk ruim de tijd om eens met andere bezoekers te ouwehoeren en dan wordt het beeld van WE’RE LOUD! nog iets helderder. De meeste mensen kennen elkaar van eerdere edities op andere plekken, dus van over de hele wereld laten mensen hun vakantiebestemming bepalen door Pete Slovenly. Een beetje a bunch of loners die elkaar weten te vinden in muziek. De DJ van vanavond is ook een aardige gast. Hij heeft nog met Sandy West in de klas gezeten, zegt-ie. Hij wel.
Internationaal gezelschap
Dag 3 in Nairobi belooft een Saturday night blast te worden! In de loop van de dag komen er meerdere meldingen binnen dat er een strak schema aangehouden zal worden, dus op tijd vertrekken naar K1 Klubhouse is het devies. Gelukkig kun je in Kenia altijd en overal voetbal kijken, dus tijdens het uurtje vertraging en met Keniaanse muziek op de achtergrond hoef ik mij niet te vervelen.
Een zogenaamde mafkees
Eerste band van de avond heet BRIAN SIGU. Vernoemd naar de zanger, want die heet ook zo. Brian komt uit west-Kenia. Hun muziek is gebaseerd op Benga. Een oude, voorheen zeer populaire muziekstijl hier in Kenia. Nou kan ik Benga erg waarderen, maar Brian Sigu weet dit om te bouwen tot een soort jazzrock. Niet echt mijn ding. Gelukkig is er nog dat voetbal…
Vervolgens SPITTING IMAGE. Niks aan de hand, recht toe recht aan garage rock uit Slovenly’s thuisbasis Reno, Nevada. Hartstikke leuk, maar beklijft niet echt. COMMANDO 9MM uit Madrid daarentegen zorgt voor het nodige vuurwerk. Denk Ramones/Undertones en je komt een heel eind. Een driemansband die op het einde nog aangevuld werd met een echtgenote + zoon. Beiden op gitaar. Hier komen de voetjes van de vloer en dat zal de rest van de avond zo blijven. Het erop volgende vuurwerk wordt verzorgd door de MONSTERS. Gedegen spektakel uit de Zwitserse bergen (met weer die Reverend Beat MAN). Die jongens doen dit nu al heel lang en zo te zien nog steeds met erg veel plezier.
De echtgenote van Commando 9mm
The Monsters
Op naar SEXFACES uit Washington D.C.. Hier had ik stiekem een beetje naar uitgekeken want dit klonk bij voorbeluistering erg goed. Twee mannen, twee vrouwen, lekker vies en venijnig. Tot vreugde van het publiek is de drummer van origine Keniaan en de lolbroek van de band. Een van de vrouwen speelt viool waarvan het geluid af en toe door merg en been gaat. De gitariste/zangeres/helleveeg gaat er volledig voor en haalt alles uit de kast. Ik had haar de dag ervoor al ontmoet, toen ze op zoek was naar haar telefoon. Gelukkig had ik die voor haar gevonden. Leuk mens.
Sexfaces
En dan nu.. .de hoofdact van vanavond en eigenlijk van het hele festival: DEATH! Protopunk uit Detroit. Een van de allereerste punkbands, nog uit de tijd dat punk nog geen punk heette. Sowieso de allereerste zwarte punkband. Opgericht in 1971 door de drie broertjes Bobby, David en Dannis Hackney. Ze begonnen met funk, maar na een paar rockconcerten gezien te hebben, sloegen ze een andere richting in en die leek verdomd veel op punk. Toen ze zichzelf ook nog Death gingen noemen kregen ze het (ondanks die nieuwe naam) voor elkaar om in 1975 opnames te maken en het singletje Politicians In My Eyes uit te brengen. Maar blijkbaar waren ze hun tijd te veel vooruit (en te zwart) want niemand wilde luisteren. Gedesillusioneerd als ze waren kwam er zo snel een eind aan.
Death tijdens de soundcheck
2 x Death in full effect
Nadat DEATH werd herontdekt en in 2009 hun posthume debuut-LP verscheen werd de band heropgericht. Anno 2025 bestaat de groep uit de oude Bobby + Bobby’s zoons Julian en Urian + Dannis’ zoon Bobby jr (Dannis zelf is in Detroit achtergebleven). Met de genen zit het wel goed en hun muziek heeft live niets aan kracht ingeboet. Op het podium is er een mooie balans tussen de jonge energie van de zoons en het gecontroleerde spel van pa. Ervaren als die ouwe knakkers zijn maken ze er een prachtige show van waarbij het hele publiek “DEATH, DEATH DEATH!” scandeert. Wie meer wil weten over het bijzondere verhaal van DEATH die moet naar deze veelgeprezen documentaire uit 2012 gaan kijken:
CHOVU (Swahili: moe) is mysterieuze black metal uit Nairobi. Interessant en ook nogal onheilspellend, maar gehuld in Masai kleedjes en andere lappen stof kunnen ze mij uiteindelijk toch niet echt overtuigen. Het lijkt erop dat voor veel Kenianen punk, metal en halloween één pot nat is. Of zou dat nou juist ‘Afropunk’ zijn?
Chovu
Inmiddels is het schema alsnog een beetje uitgelopen, maar mogen we on 3:30 uur nog even flink genieten van CRYSTAL AXIS, punk uit Nairobi sinds 2009. Dè Keniaanse punkband! Op YouTube weleens filmpjes van gezien. Retestrak en fantasierijk, absoluut geen doorsnee punk.
Wordt vervolgd met… interviews!!
Crystal Axis