Neil Hannon is verkouden. Hij zit midden in een Europese tour met een nogal moordend speelschema en een virus heeft hem te pakken gekregen. Hij verexcuseert zich tijdens het concert uitgebreid voor zijn slechte stem. Bij sommige nummers waarschuwt hij schalks dat hij de hoge noten wel niet zal halen, maar dat hij het toch gaat proberen. Natuurlijk komt zijn voorspelling uit, maar geen bezoekers van Paradiso die daarom maalt. Integendeel: Hannons verkoudheid geeft een breekbaar randje aan zijn stem die prima past bij het karakter van veel nummers van zijn laatste album Rainy Sunday Afternoon. Dat is een album waarop thema’s als vergankelijkheid, afscheid nemen en relativering die met de jaren komt zorgen voor een prettig soort melancholie. Stembanden met wat patina erop passen daar uitstekend bij.
Wat ook helpt is dat de Paradiso vanavond een uitverkocht warm bad is dat tot en met het tweede balkon gevuld is met enthousiaste fans. En Hannon zelf is natuurlijk zijn gebruikelijke charmante zelf. Hij kan hier wel een potje breken. Maar zijn grote troefkaart is zijn oeuvre. In ruim 35 jaar heeft Hannon (want The Divine Comedy is vooral hij) inmiddels dertien albums uitgebracht. Vanaf het begin heeft hij zich buiten elke vorm van muzikale mode geplaatst en zich vooral geworpen op het schrijven van tijdloze liedjes met een kop, een staart en een middenstuk, maar vooral met een verhaal. Hannons liedjes zijn stuk voor stuk kleine speelfilms, waarin elk woord precies past. Het woord puntgaaf brandt je ervan op de lippen. En Neil schotelt ons er vanavond maar liefst 23 voor. Het is dus smullen voor de liefhebber.
Hulpeloze mannen
Die kleine speelfilms van Hannon zijn er in verschillende genres. Soms zijn het drie-akters met een verrassende ontknoping, zoals Our Mutual Friend of Something For The Weekend, soms zijn het kleine melodrama’s, zoals A Lady Of A Certain Age of Neapolitan Girl, soms gaat het over hulpeloze mannen, zoals Bad Ambassador of Becoming More Like Alfie, soms zijn het biopics, zoals Achilles of Mar-a-Lago By The Sea en heel vaak gaat het natuurlijk gewoon over liefde, zoals I Like, I Want You of Invisible Thread.
Verraste kreten
Alle bovengenoemde nummers staan gewoon op de setlist van het concert in Paradiso. En allemaal worden ze woord voor woord meegezongen door alle bezoekers tegelijkertijd. De band varieert deze tour nogal eens met hun setlist, waardoor je soms blij verraste kreten uit het publiek hoort als de band ineens een favoriet nummer inzet. Happy Goth had de band bijvoorbeeld nog nergens eerder gespeeld dit jaar. Het blijkt een publieksfavoriet van jewelste.
Kunststukje
Hannon speelt al jaren met vrijwel dezelfde band. Allemaal heren van in de vijftig die zich, net als Neil, de pis echt niet meer lauw laten maken. Het is één brok professioneel zelfvertrouwen daar op dat podium. Het enige nieuwe gezicht is een hoogzwangere violiste, wier spel soms helaas wat verdronk in de geluidsmix. De band heeft veel van de nummers uit het brede oeuvre gemakkelijk binnen handbereik. Dat is een erfenis van de twee “residency’s” die de band vier jaar geleden in Londen en Parijs had, waarbij ze telkens op vijf aaneengesloten avonden alle albums achter elkaar ten gehore bracht. Dat is een kunststukje dat nu zijn vruchten afwerpt in een grote variatie in de setlists in de verschillende speelsteden.
Vermoeiende ervaring
Sinds die concertreeksen in Londen en Parijs heeft Hannon de soundtrack bij de succesvolle film Wonka gemaakt. Dat bleek een nogal vermoeiende ervaring, omdat hij daarbij niet de vrije hand had zoals hij gewend is, maar zich moest voegen naar de wensen van de producenten van de film. De centen die hij ermee opstreek stak Hannon in de huur van de Londense AIR-studio om Rainy Sunday Afernoon op te nemen. Daar kon hij lekker zijn gang gaan en dat album hielp ook om het verdriet om zijn recent overleden vader van zich af te schrijven. Dat levert onder meer het ontroerende The Last Time I Saw The Old Man op, dat iedereen met ouders op leeftijd naar de strot zal grijpen.
Flesje rood
Ondanks of misschien wel dankzij die bewogen jaren maakt Hannon op het podium de indruk het uitstekend naar zijn zin te hebben. Verkouden of niet. Er gaat tijdens het concert gezellig een flesje rood doorheen. Zo nu en dan grapt hij wat met zijn bandleden en het publiek over zijn stemprobleem. Hij straalt een en al ontspanning uit. Zijn overhemd spant wat strakker rond de buikstreek dan we gewend zijn en zijn kleding is wat minder onberispelijk dan bij andere concerten. Dat laat-maar-waaien staat hem goed. Hier staat een man tevreden te zijn met wie hij is en wat hij doet. Daar zal een beetje kou op de stem heus geen verandering in brengen.
Gezien: The Divine Comedy, Paradiso, 16 maart 2026