Bijna precies 10 jaar geleden zagen we THE LEMON TWIGS in OT301. Altijd gedacht dat dat hun Nederlandse debuutoptreden was, maar dat blijkt niet te kloppen, een paar maanden eerder stonden ze al op Indiestad. In ieder geval, hoe jong ze ook waren, in dat voormalige pand van de Nederlandse Filmacademie aan de Overtoom bleek al onmiddellijk over welke onwaarschijnlijk gave muzikale kwaliteiten deze knaapjes beschikten. Met als simpel concept: een harde kern bestaand uit de multi-instrumentale broertjes Mike en Brian d’Addurio, en dat aangevuld met twee vriendjes die alleen voor tournees opgeroepen worden, Onstuimig en jongehonderig lieten ze er geen twijfel over bestaan: The Lemon Twigs zijn hier om te blijven!
Door de onvermoeibare Erik V. werd dat hele optreden van destijds vastgelegd en op YouTube gezet zodat we er anno nu nog steeds van kunnen nagenieten. Wie de tijd neemt om het allemaal nog eens rustig in zich op te nemen hoort een band die zichzelf wil bewijzen, met een nogal proggy en soms theatraal aandoend geluid dat aan het oude Queen, Big Star of Todd Rundgren doet denken, compleet met tal van breaks en tempowisselingen.
Toen The Lemon Twigs eenmaal wat ouder en wijzer waren kwamen ze erachter dat al dat tentoon spreiden van je virtuositeit eigenlijk nergens toe dient, en dat mooie, pakkende, het liefst korte liedjes maken welbeschouwd het summum is van goeie popmuziek, het hoogst haalbare. Iets waar Queen ook allengs achterkwam, al gingen zij afschuwelijke disco en stadionrock maken. Afijn, inmiddels beslaat het Lemon Twigs-oeuvre al zes albums, bijna alles bomvol met absolute pop perfection. Do Hollywood, Everything Harmony en A Dream Is All You Know zijn hiervan de drie best geslaagde.
In de Oude Zaal van de Melkweg zijn de Twigs helemaal op hun plek, deze intieme en authentieke zaal past ze als een duikerspak. Zoals te verwachten klinken de echo’s van (ook) de Beach Boys, Raspberries, Beatles, Hollies, Zombies, Milk ‘n Cookies en Byrds er steevast doorheen. Maar, hoor je dan als scribent te schrijven, hun sound is allerminst ouderwets, eerder bijdetijds met respect voor het verleden. Of noem het ‘historiserend musiceren,’ want ook dat klinkt als een verantwoorde term. Net zoals de nieuwe wijken van Leidsche Rijn het product zijn van ‘historiserend bouwen.’ Dusdanig smaakvol gedaan is het dat er niemand is die er nièt graag wil wonen. Of het is zoals The Guardian het zo mooi omschreef; ‘In love with the past but making the present so bright, the Lemon Twigs are, in the end, timeless.’
Anders gezegd gaat het erom dat het niveau van zingen en musiceren bij The Lemon Twigs werkelijk ongeëvenaard is. Die speelvreugde, die aaibaarheid, die totale controle over hun instrumenten, die jongehonderigheid, die ongelooflijk harmoniërende en loepzuivere, soms vierstemmige zangpartijen, die totaal in elkaar grijpende gitaarpartijen, die energie, die vonk, dat historische besef… Dit alles tezamen doet tamelijk briljant aan, ja bij vlagen scheren ze rakelings langs het sublieme.
Brian en Michael. Michael ontpopt zich steeds meer als en soort Noel Gallagher, de ene broer die muzikaal helemaal in control is terwijl de andere broer meer in het spotlicht staat
Danny en Brian
Talent in the dopp. In de kelderstudio van pa die ook in de popmuziek zat. We horen Pinball Wizard van The Who en Wild Honey van The Beach Boys
En dan… als de comedown eenmaal is ingetreden daalt het nuchtere besef in dat The Lemon Twigs qua publieksopkomst per saldo bar weinig vooruitgang boeken. De hoogste tijd is het dat ze nu ook bij een groter publiek de aandacht krijgen die ze verdienen. Want afgezien van wat vluchtige festival-gigs op exotische locaties en een optreden in Rotown in 2017 waren tot nu toe al hun Nederlandse clubshows in Amsterdam. Verdomme, dat moet anders. Ze moeten nu maar eens wat meer buiten hun oevers treden. Dus kom op tourorganisatoren, doe eens gek en regel eens een degelijke Nederlandse clubtoer! Zet The Lemon Twigs in Vera, Doornroosje, Effenaar en Pandora en geheid dat de kat in het bakkie is.
Snel even van instrument gewisseld
Nog even stilstaan bij PLASTIC FAMILY dat -heel knap geregeld!- gedurende het begindeel van deze Eurotour het voorprogramma van The Twigs verzorgt. Het is de nieuwe band van zangeres Fleur en consorten. Met haar band FLEUR maakte ze tot een paar jaar terug enkele verdomd leuke platen onder productionele leiding van de jongens van De Kik. Met die platen zochten ze het in het Franse zuchtmeisjes-idioom en dat ging gepaard met een 100% retro-sound, ook al gaf Fleur in interviews aan zelf geen woord Frans te spreken, haha oui oui. Iets minder overtuigend was Fleur in een live-setting want waar de ene helft van haar band hartstikke sixties oogde en speelde, daar was de andere helft minder puristisch bezig waardoor het bandgeluid makkelijk ook andere tijdperken infladderde.
Afgaande op hun eerste single Love & Heartbreak in Highschool + bijbehorend clipje dat eerder dit jaar uitkwam richt Plastic Familie zich op een aan glamrock grenzende early 70s bubblegum/powerpopsound in combinatie met early 70’s lulligheid. Plastic Family is niet de enige band die het in deze sferen zoekt, want al eerder zagen we ook Savoy Motel, Daniel Romano èn The Lemon Twigs zich al laten inspireren door dit wonderlijke tijdperk. Best wel een originele invalshoek is het maar op het podium van de Melkweg horen en zien we een flauwe echo ervan. Het oude Fleur-euvel speelt weer op. De muziek van Plastic Family zou je probleemloos ‘frisse en aanstekelijke rockmuziek’ kunnen noemen, met een goeie bijrol voor het toetsenwerk. Zeker wel degelijk is het maar het ontbeert een duidelijke richting. Ook over hoe ze zich presenteren lijkt weinig nagedacht. Fleur zelf heeft haar 60s-jurkje maar weer eens aangetrokken maar zo sixties ziet ze er niet meer uit nu ze haar armen heeft laten tatoeëren als die van een bootwerker die ‘s avonds bijklust als Hell’s Angel. Ook de gitarist links oogt 60s, terwijl de andere drie gasten meer average guys zijn die bij wijze van spreken zo uit de begeleidingsband van Anouk lijken gestapt. Kortom, Plastic Family is een band met potentie ,al kan het wel wat stijlvaster, er is nog wat onderhoud te verrichten!