“We spelen funk en dat moet tight zijn. Daarom oefenen we zoveel. Als funk niet tight is kunnen jullie er niet op dansen”, zegt voorman Peter Solo van het Lyonnese Vaudou Game, als hij zijn drumster aan het eind van het concert aan ons voorstelt. En inderdaad: ze speelt het hele concert superstrakke grooves. Maar datzelfde geldt voor de hele in hetzelfde pakje gestoken vijfkoppige band, die Peter Solo net als een soort relaxte James Brown door de setlist heeft geleid. Het is een soepel geoliede funk- en afrobeatmachine die maar op een ding uit is: jou aan het dansen krijgen. En het lukt ze. Probleemloos.
Vaudou Game bestaat sinds een jaar of tien. Het is de band van gitarist Peter Solo, Tongolees van geboorte, die na omzwervingen over de wereldbol neerstreek in Lyon. Daarvoor maakte hij soloplaten en was hij muzikant bij onder andere Papa Wemba en Miriam Makeba. Met een band van Franse muzikanten om zich heen maakt hij nu een onweerstaanbare mix van funk, soul, afrobeat en Tongolese voodoochants. De band is lekker productief. Inmiddels zijn er vijf albums en toeren ze erop los. Vaudou Game staat deze avond voor de tweede keer dit jaar in de Rotterdamse Grounds. De afgelopen jaren waren ze ook te zien op North Sea Jazz, Into The Great Wide Open en de Zwarte Cross. En dan noem ik alleen nog maar wat Nederlandse voorbeelden. Je snapt het punt: deze band werkt hard.
Als bezoeker heb je daar veel plezier van. Door het vele optreden speelt de band zo strak als een geconstipeerde eendenkont. Bandleden hebben aan een woord van hun voorman of een blik naar elkaar genoeg om precies gelijk een nummer in te zetten of te stoppen. Een aantal nummers bevat van die fijne langdurige motorikachtige herhalingen die afrobeat zo hypnotiserend kan maken. De uitvoerig ervan is om door een ringetje te halen. Het publiek gaat er lekker los op, terwijl Peter Solo in zijn witte Elvishansopje heen en weer over het podium aan het duckwalken is. Je zou erdoor wensen dat nummers wat langer duren dan ze doen.
Wat daarentegen iets korter mag zijn de verhalen die Solo te vertellen heeft. De voorman is enorm sympathiek, maar blijkt ook een ongelofelijke kletsmajoor. Midden in de set krijgen we een nogal uitgebreid college over de ware voodoo waar hij mee is opgegroeid. De kern daarvan is dat voodoo niets te maken heeft met akelige occulte dingen, zoals je in films ziet, maar wel met respect voor– en samenleven met de natuur. Goed om te weten, maar het ellenlange verhaal haalt wel wat vaart uit het concert. Het voorstellen van de band na de laatste toegift neemt ook nogal wat tijd in beslag. Ik zie flink wat bezoekers gapen of op hun horloge kijken. Dat Solo aan het einde van het voorstelrondje een wat ouder stel uitgebreid bedankt en “a long life” toewenst omdat ze al vanaf het eerste concert van Vaudou Game in Rotterdam vooraan staan is dan weer hartverwarmend. Uiteindelijk heeft Peter Solo zo enorm de gunfactor aan zijn kont hangen, dat je vooral heel erg moet glimlachen om zijn soms nogal onnavolgbare gedrag.
Op de setlist staan vanavond veel nummers van het album Fintou, dat begin vorig jaar verscheen. Daarnaast komen hoogtepunten uit het hele oeuvre aan bod. Na afloop zijn alle platen van de band gewoon te koop bij de merchtafel. Daar staan meteen na het concert ook de onvermoeibare Peter Solo en de rest van zijn band. Ze zijn gewoon hupsakee van het podium hun platenwinkeltje ingelopen. Het zal je niet verbazen dat die plaatjes grif van de hand gaan. En naar het zich liet aanzien heeft elke bezoeker minstens één selfie met een van de bandleden op zijn telefoon staan. Het onderstreept het enthousiasme dat deze band oproept, door goed te spelen, maar ook door zelf enthousiast te zijn. Ook dat zal wel voodoo zijn. Over twee maanden nog een keer graag!