{"id":22184,"date":"2015-07-01T16:24:22","date_gmt":"2015-07-01T15:24:22","guid":{"rendered":"http:\/\/www.dekettingzaag.nl\/?p=22184"},"modified":"2018-10-04T14:34:59","modified_gmt":"2018-10-04T13:34:59","slug":"poster-uit-archieven-van-da-capo-heeft-mooi-plekje-aan-mijn-muur","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/poster-uit-archieven-van-da-capo-heeft-mooi-plekje-aan-mijn-muur\/","title":{"rendered":"Poster uit archieven van Da Capo heeft mooi plekje aan mijn muur"},"content":{"rendered":"

Aan een groot deel van de wereld is het totaal onopgemerkt voorbij gegaan, maar dit jaar is het dertig jaar geleden dat de elpee Low-Life<\/em> van New Order verscheen. Ff snel duiden: dat was het album waarop de band de geest van Ian Curtis definitief van zich afschudde en het pad van de dansmuziek insloeg. Voor veel fans van het “eerste uur” (de zgn. regenjassenbrigade) was dat het moment om de band de rug toe te keren en onder een steen te kruipen. Voor anderen was het juist het moment waarop de jaren 80 pas echt interessant werden.<\/strong><\/p>\n

Over Low-Life<\/em>\u00a0is veel te zeggen. Dat het de eerste keer was dat de bandleden met foto\u2019s van hun eigen zichtbaar waren op een platenhoes, bijvoorbeeld. Of dat het de eerste keer was dat New Order singles van een album trok (daarvoor waren singles en albums van de band strikt gescheiden entiteiten). Of dat de band met het begrafeniswaardige Elegia<\/em> definitief vaarwel zei tegen Ian. Of dat de plaat met opener Love Vigilantes<\/em> een zuiver kuntrienummer bevat dat later door menig kuntrieband gekufferd is. Maar over de plaat zelf wil ik het eigenlijk niet hebben. Wel over het artwork.<\/p>\n

Dat heeft een bijzondere reden. Het zal namelijk geen toeval zijn, maar dit jaar viel mij zomaar de platenzaakposter die de videoclip van eerste single van Low-Life<\/em>\u00a0aankondigde in de schoot. Alle credits, waardering en dank daarvoor gaan naar Zaagvriend De Snoeister. Hij kwam de poster namelijk tegen in een stoffig archiefkastje vol muziekposters bij de boedelverkoop van \u2019s werelds\u00a0beste platenzaak: wijlen Da Capo. Hier zie je een plaatje van de poster:<\/p>\n

\"tpk\"<\/a><\/p>\n

Mooi h\u00e8? Navraag bij kenners leert dat het een nogal zeldzaam exemplaar betreft. Het is dan ook een poster van Factory Benelux. Dat was de Belgische poot van Tony Wilson\u2019s label. Journalisten Michel Duval en Annik Honor\u00e9 (tevens buitenechtelijk liefje van Ian C.) richtten het label in 1980 op om de plaatjes van Factory in de lage lande te distribueren. Soms mochten ze dan iets doen met bijzondere uitgaven. Zo verscheen New Order\u2019s single Murder<\/em> (een instrumentaaltje met samples uit de beruchte bloot- en bloedfilm Caligula<\/em>) alleen en exclusief op Factory Benelux.<\/p>\n

Voor The Perfect Kiss<\/em> mochten ze dus eigen poster maken. Verder verscheen de single speciaal voor\u00a0ons en de Belgen in twee verschillende hoesjes. Daarop waren, net als op de elpee zelf de vier foto\u2019s van de bandleden afgedrukt . Kijk maar:<\/p>\n

\"tpk2\"<\/a><\/p>\n

\"tpk3\"<\/a><\/p>\n

Dan nog even wat over die \u201cPerfect Film\u201d op de poster. Dat slaat op de videoclip die Jonathan Demme maakte van het nummer. Die is op zichzelf weer heel bijzonder. De regisseur (die net daarvoor Stop Making Sense<\/em> met The Talking Heads had gemaakt) liet de band het nummer live spelen in de studio. De Franse cameraman Henri Alekan, die eerder werkte met Jean Cocteau, zorgde voor de dromerige shots. Niet alleen kwa lengte, maar juist\u00a0door de filmische kwaliteit is het een atypische videoclip voor de jaren 80 die met het klimmen der jaren alleen maar beter wordt.<\/p>\n