{"id":22669,"date":"2015-09-30T06:51:11","date_gmt":"2015-09-30T05:51:11","guid":{"rendered":"http:\/\/www.dekettingzaag.nl\/?p=22669"},"modified":"2015-09-30T06:51:11","modified_gmt":"2015-09-30T05:51:11","slug":"dead-moon-help-andrew-de-winter-door","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/dead-moon-help-andrew-de-winter-door\/","title":{"rendered":"Dead Moon: help Andrew de winter door!"},"content":{"rendered":"

In\u00a0mijn beleving waren ze de Status Quo van de late jaren ’80 \/ begin jaren ’90. Of beter gezegd, ze waren het underground-equivalent daarvan. En Status Quo, dat weet iedere ouwe vlerk, was ooit het toonbeeld van een oer<\/em>conservatieve band. Hun boogie bluesrock klonk op elke plaat hetzelfde, muzikale uitstapjes bleven beperkt tot variaties op een enkel thema. Hetzelfde gold voor hun uiterlijk: met een ijzeren consequentie bleef dat beperkt tot verzorgd lang haar boven veel denim dat immer in 50 tinten blauw van hun platenhoezen droop. Kortom: nog nooit in de geschiedenis van de popmuziek was er een band die zijn eigen naam z\u00f3 perfect eer aandeed!<\/p>\n

\"dead<\/a>
\nUit hun hoogtijdagen deze Peter Pontiac poster<\/em><\/p>\n

Later in de 70s overleefde Status Quo de wilde punk en post-punkjaren ternauwernood, ja feitelijk was hun rol uitgespeeld. Dat gaf niks want elke nieuwe tijd levert zijn nieuwe helden af en Dead Moon was de naam van de band die \u2013in mijn beleving dan he-\u00a0 het gapende gat vulde dat Status Quo achterliet. Ook bij Dead Moon altijd een zelfde, geheel eigen soort garageblues, afkomstig van dezelfde drie stamgasten die er ook altijd hetzelfde uitzagen. Fred Cole, de oerrocker met zijn getatoe\u00eberde bakkebaarden. Zijn immer loyale gemalin Toody Cole op bas, en achter de drumkit Andrew Loomis. Dusdanig lief en hondstrouw was\u00a0deze laatste\u00a0dat zelfs zijn gelaat labrador-achtige trekken begon te vertonen.<\/p>\n

\"dead<\/a>
\nZomaar zes zingles <\/em><\/p>\n

Andrew\u2019s handelsmerk zat op zijn drumkit gemonteerd: een omgekeerde Jack Daniels-fles met daarop een brandende kaars. Een gimmick natuurlijk maar juist dat vlammetje zorgde er voor dat Dead Moon optredens gaandeweg iets van een cultus begonnen te krijgen. Als motten verzamelden de fans zich rond dat vuurtje en ze bestelden nog gauw een rondje voor de hele zaak. Survivor-rock was het, fans klampten zich vast aan Dead Moon als een drenkeling aan een sloep. Net als The Ramones, Frans Bauer en Status Quo had Dead Moon een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de verschoppelingen der aarde, op de verliezers, zeg maar gerust de losers van deze wereld. Zij hielden zich staande met een fles bier in de ene hand en een shaggie in de andere, beneveld\u00a0brulden ze Fred Cole’s\u00a0teksten mee. Teksten die altijd mooi het midden hielden tussen vertwijfeling, wanhoop en de Apocalyps.<\/p>\n