{"id":23552,"date":"2016-01-25T21:19:45","date_gmt":"2016-01-25T20:19:45","guid":{"rendered":"http:\/\/www.dekettingzaag.nl\/?p=23552"},"modified":"2016-01-31T11:10:26","modified_gmt":"2016-01-31T10:10:26","slug":"cheatahs-brengt-jong-en-oud-dichter-bij-elkaar","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/cheatahs-brengt-jong-en-oud-dichter-bij-elkaar\/","title":{"rendered":"Cheatahs brengt jong en oud dichter bij elkaar"},"content":{"rendered":"

Bij opkomst van de band sloegen de vier jonge dames naast me een smachtend zuchtje. Zij\u00a0waren niet alleen\u00a0gekomen voor de muziek van Cheatahs, maar overduidelijk ook voor het voorkomen van gitarist en zanger Nathan Hewitt. Met hun iPhones legden ze hem het hele concert lang in verschillende poses vast. En\u00a0niet alleen zij.<\/strong><\/p>\n

Het wemelde namelijk van groepjes jonge wittewijndames. Cheatahs zijn met hun moeilijke blikken en fluisterzang blijkbaar de ultieme boyband voor zichzelfrespecterende vrouwelijke indieliefhebbers.<\/p>\n

Gek genoeg is\u00a0de band tegelijkertijd een magneet voor mannen van boven de veertig. Zij bevolkten de andere helft van de zaal van het uitverkochte ACU. Eigenlijk is dat natuurlijk helemaal niet\u00a0gek. Cheatahs maken immers muziek die de muziekkenner op leeftijd terugbrengt naar zijn jeugd. Naar de tijd van v\u00f3\u00f3r hypotheken, kroost en brillen met varifocus glazen: de tijd dat ze dagenlang laveloos stickies lagen te blowen op de muziek van My Bloody Valentine en Ride.<\/p>\n

Dat betekent overigens niet dat Cheatahs een zgn. retroband is. Hun muziek is misschien niet helemaal nieuw en origineel, er zijn wel degelijk moderne invloeden. Op hun laatste plaatje Mythologies<\/em> hoor je niet alleen een echo van al eerder genoemde bands (en Neu!), maar ook die van meer recente hipheid van bijvoorbeeld een Oneohtrix Point Never of een I Break Horses. Alles bij elkaar klinkt het moderner dan menig\u00a0albumrecensie doet vermoeden.<\/p>\n

\"cheatahs\"<\/p>\n

Lustobject<\/em><\/p>\n

Op het podium van ACU kwam het allemaal goed uit de verf. Het begon weliswaar\u00a0wat voorzichtig en introvert, met de fluisterzang laag in de mix en de ogen strak op de batterij effectpedalen voor de voeten. Maar al snel nam het zelfvertrouwen toe, mede aangemoedigd door het goedkeurende gewieg van de vier dames naast mij. Na een paar nummers hoorden we tussen de liedjes door zelfs wat gemompel over waar ze vandaan kwamen (Londen) en over \u201cbeautiful city\u201d.<\/p>\n

De zaal kwam ook steeds meer los en begon\u00a0lekker in de drones te hangen. Het was duidelijk: Utrecht digde deze band. De drie kwartier die de band ons gunde was dus veel te kort. Maar een oude rock+rollwet bepaalt nu eenmaal dat je het publiek altijd smachtend moet achterlaten. Het gedrang\u00a0bij het stalletje met koopwaar na het concert onderstreepte deze wetmatigheid.<\/p>\n

Tijdens onze redactievergadering achteraf werden de gebruikelijke\u00a0noten gekraakt over de prestaties van de band. De een had ronduit genoten, de ander waardeerde bovendien dat de band grote groepen oudere heren en jonge meisjes in \u00e9\u00e9n zaal bij elkaar bracht en een derde had onmiddellijk het complete oeuvre van de band aangeschaft. Maar\u00a0dan was er nog een redactielid dat\u00a0zich het hele concert lang stierlijk had staan vervelen en die twijfelde aan de authenticiteit van de band. Waarom heeft deze band drie roadies nodig terwijl de gemiddelde hardwerkende Amerikaanse band zijn eigen rommel opbouwt en opruimt? En waarom die oortjes? Stond het grootste gedeelte van wat we gehoord hadden misschien op een bandje? Zijn argumenten overtuigden niemand, maar zaaiden wel enige twijfel. Wij gaan daar de volgende keer nog eens op letten. Hopelijk zijn die vier jonge dames er dan ook weer bij.<\/p>\n