{"id":24153,"date":"2016-04-22T08:57:26","date_gmt":"2016-04-22T07:57:26","guid":{"rendered":"http:\/\/www.dekettingzaag.nl\/?p=24153"},"modified":"2019-06-01T09:50:12","modified_gmt":"2019-06-01T08:50:12","slug":"roky-erickson-onstuimig-laatste-saluut","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/roky-erickson-onstuimig-laatste-saluut\/","title":{"rendered":"Roky Erickson, een onstuimig laatste saluut"},"content":{"rendered":"

Het was afgelopen zondag alsof er een massieve, onzichtbare magneet hing boven de noordelijke IJ-oever. Telkens als een veerboot de oever aantikte en zijn stalen muilklep liet zakken dan spuwde het een lading freaks uit die als vanzelf richting Tolhuistuin trokken. Het waren freaks uit Amsterdam, freaks uit Den Haag, freaks uit Utrecht\u2026overal kwamen zij vandaan. En ook al waren de meesten van hen grijzend en\/of kalend, allen schitterden zij in de koude middagzon. Aldus klonterden zij daar gebroederlijk bijeen met maar \u00e9\u00e9n doel voor ogen: hun held Roky Erickson een laatste saluut brengen.<\/p>\n

\"rokyuu\"<\/p>\n

Niet veel later was het Tolhuiszaaltje al volgestroomd en voordat we het zelf goed en wel beseften stond plots Roky daar op het podium. Een imposante verschijning is het: robuust middenrif, sluik lang haar, volle grijze baard. Men had een stevige kruk voor hem neergezet, waarop hij tot het toegift zou blijven zitten.<\/p>\n

De jonge begeleidingsband verdient\u00a0de Kettingzaag-pluim van de week. Met schijnbaar gemak slaagden zij erin de 13th Floor Elevators-sound tot in de finesses te benaderen. Met veel klasse en stijl, met veel gevoel en inlevingsvermogen passeerden zo alle bekende Elevators-nummers de revue. Het geluid was mooi, ja soms werd het gemoed geraakt, wellicht mede vanwege het feit dat de klassieke \u2018electric jug\u2019 dit keer van de partij was. Bij vlagen ontroerend was het, en op de mooiste momenten hoefde je alleen maar even je ogen halfdicht te doen om je te wanen in de hoogtijdagen van de rauwe psychedelica, ergens halverwege de tweede helft van de jaren \u201860.<\/p>\n

\"rokyyy\"<\/p>\n

Roky zelf \u2013 vorig jaar in Los Angeles waren we er nog getuige van dat hij st\u00f3nd gedurende het hele optreden-\u00a0 zong zijn liedjes en keek er sto\u00efcijns bij, al leken zijn waterige ogen soms ook iets guitigs uit te stralen. Tekstvast was hij in elk geval, en verstaanbaar ook. En een Grote Held is hij ook natuurlijk, zelden heb ik mijn keeltje zo schor geschreeuwd, enkel om die ouwe baas op het podium toch iets van een goed gevoel mee te geven. Een soort van machteloos voel je je dan want dringt je adoratie nog wel door tot die 68-jarige?<\/p>\n

De aanwezige freaks lieten zich in Amsterdam van hun inschikkelijke kant zien, althans ze leken de mindere puntjes van het optreden liever te negeren. Zoals: dat Roky wel gitaar zat te spelen maar dat die gitaar helemaal niet was ingeplugd. Of: dat zijn stem de hogere regionen weliswaar nog prima wist te behalen maar dat hij zich qua lager stembereik alleen maar wist te redden door het op een vervaarlijk gegrom te zetten. Of:\u00a0dat moment dat\u00a0de jug-speler een muziekstandaard voor hem neerzette zodat Roky de tekst kon meelezen. Hij\u00a0zong\u00a0het braaf op van het papier, echter doordat hij zijn gezicht wegdraaide zong hij\u00a0dusdanig ver naast de microfoon dat hij geheel onhoorbaar was. Van dat soort dingen dus. Zodoende\u00a0kreeg dit concert soms ook iets koddigs.<\/p>\n

\"roky888\"<\/p>\n

Toen alles was gedaan en de toegiften waren gepasseerd, toen mompelde Roky zowaar nog een \u2018thank you\u2019 in de microfoon, waarna zijn rijzige gestalte langzaam richting de donkere coulissen wegwaggelde. Het publiek bleef joelend achter en leek eendrachtig te beseffen dat dit echt de allerlaatste keer was geweest. Vaarwel Roky, hoorde je bijna als gemeenschappelijke zucht door de zaal trekken. Het is goed zo Roky. Hopelijk geniet je nog lang van een mooie oude dag daar in Texas. Dag Roky.<\/p>\n

En in gedachten zag ik het meteen al voor me: hoe Roky een teruggetrokken leven gaat leiden, daar in het landelijke buitengebied van Austin. Hoe hij tot rust komt in een oude ranch die een bevriende fan hem aangeboden heeft, Roky kan daar blijven wonen zolang hij maar wilt. Hoe hij daar dan in de late middagzon op de veranda zit te snorren, zijn opgezwollen handen gevouwen over zijn imposante buik. Trouwe vrienden die hem komen opzoeken ontwaren soms een milde glimlach om zijn mond en horen dan toe hoe hij het refrein van \u2018Levitation\u2019<\/em> dromerig voor zich uit zit te neuri\u00ebn.<\/p>\n

Maar de waarheid is weerbarstig,\u00a0de werkelijkheid in Amsterdam toch iets minder idyllisch. Sterker nog: het vervolg op zijn optreden was eerder ontluisterend.\u00a0Ik heb getwijfeld of ik daarover moet beginnen op een onbetekenend blogje als deze. Maar vergeef het mij lieve lezer, het m\u00f3et gewoon, het voelt aan als mijn journalistieke plicht ofzo.\u00a0Wel lastig. Ahum, okay….het zat zo:<\/p>\n