In Amerika is soul al zeker 40 jaar zo dood als een pier, maar Europeanen kunnen er maar geen genoeg van krijgen. Vandaar dat slimme Amerikaanse platenjongens afzakken naar de plattelandsgemeenschappen aldaar met als doel om authentieke soulnegers op te snorren, een beetje zoals Nederlanders ook Franse dorpsmarktjes afstruinen op zoek naar die ene vintage lit-jumeaux of zoiets. Rond zo\u2019n opgespoorde neger wordt dan rap een band opgetuigd, vrijwel altijd bestaand uit gladde conservatoriumgasten. Iets wat puur uit nood geboren is want er is verder geen neger meer te vinden die nog authentieke soul speelt natuurlijk.<\/p>\n
Na een \u2013 bij voorbaat goed ontvangen-\u00a0 plaat opgenomen te hebben in de Daptone-studio in Brooklyn (het uitgevallen haar van Amy Winehouse hangt daar ingelijst aan de muur) volgt de onvermijdelijke Europese tournee. Alles wordt dan voor je geregeld, inclusief een paar flitsende showkostuums. En voordat je het goed en wel in de gaten hebt vind je jezelf terug in een anonieme Europese hotelkamer. Terwijl die slicke bandleden van jou de hort op zijn en museum na museum bezoeken lig jij daar voor je uit te staren, vergeefs op zoek naar Amerikaanse zenders op TV, terwijl die verrekte medicijnen veel te snel aan het opraken zijn.<\/p>\n
Na een land of zeven bezocht te hebben staat er op Dag Acht opnieuw een busje voor je klaar, dit keer bij een fijn Amerikaans aandoend vliegveld dat de rare naam Schiphol draagt. Je bent nog maar amper ingestapt of vermoeid begin je al weg te soezen. Maar damn, een half uurtje later wordt je alweer wakker gepord door die tourmanager-met-dat-gekke-accent. Het blijkt dat je al aangekomen bent bij de juke joint van vanavond, een stadje verderop. Wel een grote en erg betonnen juke joint, overigens zeg. Hoe heet het hier? You-trackt? Okay…<\/p>\n