{"id":25422,"date":"2016-12-26T12:59:09","date_gmt":"2016-12-26T11:59:09","guid":{"rendered":"http:\/\/www.dekettingzaag.nl\/?p=25422"},"modified":"2020-02-07T11:08:28","modified_gmt":"2020-02-07T10:08:28","slug":"25422-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/25422-2\/","title":{"rendered":"Supergrass: met een coverplaat meer mans"},"content":{"rendered":"

Het moet halverwege de jaren ’90 geweest zijn dat ik eens met mijn toenmalige lieve vriendin naar het Metropolis Festival toog. Daar in het Zuiderpark speelden tal van bands, maar slechts eentje daarvan is me na al die jaren nog goed bijgebleven: SUPERGRASS. Vanaf een zonnig podium smeet het trio er een zeer energieke set powerpop tegenaan. De Rotterdamse veenbodem deinde al gauw solidair mee, \u00a0net als een pianist – de broer van de zanger-\u00a0 die de band kwam versterken en vrolijk een aantal nummers mee pingelde.<\/p>\n

Na afloop van dat optreden kon je in een oude autobus terecht voor wat klets- en handtekeningensessies met daar optredende artiesten, dus daar stapten we op af. Drie frisse Supergrass-aapjes zaten er achter een tafel guitig te doen. Ze hadden vooral oog voor mijn moppie, met graagte krabbelden ze wat liefs voor haar op papier. Kijk maar hier want ik (en niet zij!) heb het goed bewaard:<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Nog even opgezocht wanneer dat optreden nou precies was: op 1 juli 1995. Te midden van de Britpop-golf die onze\u00a0kusten destijds teisterde was Supergrass een geval apart. Ze onderscheidden zich van de meute met frisse, cheeky<\/em>, onbekommerde, pretentieloze en vooral aanstekelijke feestmuziek. In diezelfde zomer verscheen hun debuut-LP \u201cI Should Coco<\/em>.\u2019 Het opmerkelijke van die plaat is dat de verkoop ervan pas begon te lopen toen er voor de vierde maal een nummer van werd geplukt om als single\/eye-catcher te dienen. \u2018Alright<\/em>\u2019 heette dat liedje, het zou uitgroeien tot een 90s anthem<\/em> van jewelste.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\u00a0<\/p>\n

Ik moet bij deze erkennen dat ik Supergrass daarna rap uit het oog verloren ben. Hun tweede cd (LP\u2019s bestonden toen een poosje niet) nog wel in huis gehaald maar daar niet al te veel naar geluisterd. Gewoon een beetje op uitgekeken denk ik, de wilde frisheid was er toen wel vanaf.<\/p>\n

Maar hoera, al mijn aandacht was plots weer terug toen in 2010 de LP \u2018Turn Ons\u2019<\/em> van HOT RATS uitkwam. Hot Rats was het bandje van Gaz Coombes en Danny Goffey, normaal gesproken de zanger\/gitarist en drummer van Supergrass, dus welbeschouwd precies tweederde van die groep. Hot Rats deed van zich spreken op het moment dat Supergrass al op sterven na dood was, in juni van dat jaar deden ze een laatste optreden in Parijs.\u00a0 \u2018Turn Ons\u2019<\/em> is Hot Rats’ enige plaat, het is er eentje met louter covers. En het is deze LP dames en heren, die sindsdien moeilijk van mijn platenspeler te branden is. Gewoon omdat het net zo opwindend en ongelooflijk fris van de lever klinkt, eigenlijk zoals Supergrass in hun vroege jongehondenjaren.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Hot Rats had zich vernoemd naar de bekende Frank Zappa LP en belangrijker nog, ze lieten weten dat het hele idee van een coverplaat gebaseerd was op \u201cPin Ups\u2019<\/em> van David Bowie. Net als in Bowie\u2019s geval ging het om een stel ouwe nummertjes waarvan ze hielden en waarvan ze zeiden dat die hen gevormd had in hun jonge jaren.<\/p>\n