![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/04\/Sleaford-5.jpg?resize=778%2C1024&ssl=1\")
<\/p>\nIn Pandora trappen Sleaford Mods hun Europese toer af, maar voordat het zover is eerst nog effe twee voorprogramma’s meepikken<\/p>\n
Het NL-duo G.O.D. bestaat uit een rapper en een knoppendraaier. Het is een projectje van gasten die normaliter deel uitmaken van Cairo Liberation Front en Lookapony. Een hobbyprojectje zou ik het eerder willen noemen, want hoewel ik niet uitsluit dat deze knapen in staat zijn tot gave studio opnames, ontstijgen ze live het buurthuisniveau maar ternauwernood. Er zit weinig overtuiging, opbouw en tempo in, slap gehark is wat we krijgen. \u2018Retestrakke elektropunk\u2019 kondigde de TiVre-website aan. Nou daarmee doelen ze zeker op de reet van Frans Vreeke, de Tivre-directeur die net met pensioen is. Ook vanwege de Engelstalige teksten weet G.O.D het publiek nauwelijks te boeien. Om ongelovig van te worden!<\/p>\n
<\/p>\n
Een stuk leuker\u00a0wordt het als vervolgens een onaangekondigd Engels heerschap (type goedaardige hooligan met Harry Slinger-muts) het podium opstapt, hij ontlokt aan zijn smartphone wat beats en daaroverheen rapt\/declameert hij. Het optreden duurt slechts twee nummertjes en smaakt zeker naar meer.\u00a0Gaaf ook dat hij niet eens aan- of afgekondigd wordt zodat het een anoniem personage blijft. Onwillekeurig zet het aan het denken: hoe cool zou het zijn als alle muzikanten voortaan net zoals middeleeuwse schilders volstrekt naamloos door het leven gaan! Mocht er na 300 jaar alsnog behoefte aan naamgeving zijn dan kan men ze in die gevallen tzt altijd nog aanduiden als \u2018De Meester van Nottingham\u2019 ofzo<\/p>\n
Wel namen hebben de Sleaford Mods, ze heten Jason en Andrew, dat weet iedereen. Wie weleens het voorrecht genoten heeft om ze in hun thuisland aan het werk te zien weet welk een bijzondere ontvangst hen daar ten deel valt. Het publiek daar brult de teksten uit volle borst en met gebalde vuist mee, het zijn daar heroes<\/em> die een spreekbuis vormen voor veel vertrapt volk. Hier in Holland daarentegen zijn het meer\u00a0de frisgeboende, stilletjes genietende, hoogopgelijde jolly fuckers die gniffelend afkomen op de sensatie van een opgefokt frontmannetje, gesecondeerd door een mallotige laptopbediende. Want tja, de Sleaford Mods mogen nu zo onderhand ook bij ons een gevestigde naam zijn,\u00a0de essenti\u00eble\u00a0kwestie is\u00a0natuurlijk in hoeverre ze hier goed verstaan en begrepen worden. Die vraag stellen is hem beantwoorden: gevoelsmatig wordt het allemaal wel goed aangevoeld hier denk ik, maar inhoudelijk nauwelijks gevat.<\/p>\n Waarschijnlijk juist om die reden\u00a0zijn er Nederlanders genoeg\u00a0die een \u2018gimmick \u2019 in deze band zien. Huh, een gimmick? O Heer, vergeef het hen, de onnozelen van geest! Horen en voelen zij dan niet dat de Mods-teksten oprecht en integer zijn en rechtstreeks van de Engelse\u00a0straatstenen geschraapt lijken? Noem het \u2018fire and fury\u2019 of gewoon\u00a0\u2018working class rage.\u2019 Fuck all! En daar komt bij: gimmicks zijn per definitie van korte duur, terwijl de Sleaford Mods overduidelijk here to stay zijn, zie het volle Pandora. Een van de kwaliteiten van deze forty somethings<\/em> dunkt mij is juist dat ze zo stug en compromisloos doorgaan op de ingeslagen weg en strak vasthouden aan het originele concept van twee doorsnee lads die zo van straat geplukt lijken.<\/p>\n In Pandora het vertrouwde beeld. De ene, Andrew, hobbelt heen en weer achter zijn bestickerde laptop zonder het ding echt aan te raken.\u00a0Met een blik bier in zijn ene hand en de andere hand diep weggestopt in de zakken van zijn trainingsbroek ziet hij er uit als een loser eerste klas. Maar wij weten beter: juist door helemaal niks te doen vormt hij zo \u00e9\u00e9n grote opgestoken middelvinger naar al die duizendeen \u2018dj\u2019s\u2019 die op het podium\u00a0faken<\/em> alsof ze ter plekke muziek aan het cre\u00ebren zijn. Dat eeuwige populaire doch schemerige gedoe achter hoge tafels…<\/p>\n De ander, Jason, heeft iets meer doorgeleerd zo lijkt het. Hij schrijft zelfs boeken (\u2019Slabs from Paradise\u2019<\/em>) en termen als \u2018alienation\u2019 gebruikt hij met enige regelmaat in interviews, alsof hij Karel Marx weleens gelezen heeft. In Pandora gaat hij weer onwaarschijnlijk tekeer tegen alles wat hem dwars zit in dit moderne kutleven. En steeds als er even een muzikaal intermezzo valt steekt hij zijn ouderemannenborst hanig vooruit en maakt verwijfde pirouetjes. Aan zelfspot geen gebrek dus en\u00a0doordat zijn felle tirades gepaard gaan met veel spuugspetters cre\u00ebert hij als het ware een soepel dansvloertje voor zichzelf, jaja slim is hij ook!<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/04\/Sleaford-7.jpg?resize=790%2C559&ssl=1\")
<\/p>\n