Verdikkeme dat heb ik weer, had ik me er juist zo op verheugd om Cinetol eens goed te gaan bekijken. Deze voormalige cinema aan de Tolstraat te A\u2019dam is immers een rijksmonument en sinds vorig jaar geopend als poppodium. Van oorsprong is het een creatie van Leen van der Vlugt, een soort van jaren \u201820 jeugdzonde van hem. Dit genie was hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor magistrale bouwwerken als de Van Nelle Fabriek en De Kuip\u2026. Maar helaas, het mag niet zo zijn, het Cinetol-podium blijkt zich te bevinden in een afzichtelijk jaren \u201880 aanbouwseltje. Het architectonische wonder zelf bevindt zich er pal naast. En deze zondag is dat gesloten, geheel in zichzelf gekeerd ligt het te pronken in de avondzon. <\/p>\n\n\n\n
Maar hey, wat lul je nou joh, het gaat om de muziek toch? <\/p>\n\n\n\n
Zeker wel, en dat is een verhaal op zich. The Essex Green was voor mij tot voor kort een grote onbekende. Vorig jaar kwam daar plots verandering toen ik ergens online stuitte op \u2018Sloan Ranger\u2019<\/em> een tintelfris indie-popnummertje dat het bij mij thuis uitstekend deed, vooral gedurende die nu al legendarische, eindeloze zomer van 2018. Het liedje bleek deel uit te maken van het album \u2018Hardly Electronic\u2019<\/em> en dat bleek weer een soort comeback-plaat te betreffen. The Essex Green had namelijk al v\u00e9\u00e9l langer daarvoor een bloeiperiode gekend, zo in de periode 1997 \u2013 2008 was dat. In dat voorbije tijdperk maakten ze drie albums. Vervolgens fladderden de bandleden uiteen, de eerste tien jaar erna zouden we niets meer van ze vernemen. Tja, zoiets schijnt vooral mensen die ouder worden te overkomen. Die gaan relaties aan & krijgen banen en\/of kinderen. Ik snap dat wel hoor, dan wil je ook eens aandacht geven aan andere belangrijke zaken des levens, ook al is het maar voor eventjes en ook al duurt dat eventjes soms uiteindelijk tien jaar.<\/p>\n\n\n\n