{"id":29152,"date":"2019-10-11T11:40:34","date_gmt":"2019-10-11T10:40:34","guid":{"rendered":"http:\/\/www.dekettingzaag.nl\/?p=29152"},"modified":"2023-03-19T12:07:50","modified_gmt":"2023-03-19T11:07:50","slug":"parmantig-paradeert-marc-almond-over-het-rondapodium","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/parmantig-paradeert-marc-almond-over-het-rondapodium\/","title":{"rendered":"Parmantig paradeert Marc Almond over het Rondapodium"},"content":{"rendered":"\n

Voor een heuse, ouderwetse clubtour is Marc Almond momenteel in ons land. In vijf steden, respectievelijk Hengelo, Utrecht, Den Haag, Tilburg en Alkmaar vertoont hij zijn zangkunsten. In Tivoli licht hij toe dat hij dat hij dit bewust zo gewild heeft. \u2018Nou eens in andere steden, en niet altijd in Amsterdam of Rotterdam,\u2019 zegt hij meteen bij aanvang en het volk vindt het prachtig. De verwachtingen zijn hooggespannen vanavond want zo heel vaak komt hij niet langs. Voorafgaand aan zijn optreden hangt er dan ook een denkbeeldige wolk met een groot vraagteken erin boven het podium: heeft-ie het nog of heeft-ie het niet meer? Onder de noemer \u2018Hits and Pieces Tour, the<\/em> Hits of Marc Almond and Soft Cell<\/em>\u2019 weten we in elk geval wat we ongeveer kunnen verwachten.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Veel genres heeft Marc Almond gedurende zijn lange carri\u00e8re verkend. Dat begon al met glamrock in zijn jeugdjaren. Dusdanig onder de indruk van Marc Bolan\u2019s T-Rex was hij dat hij zijn voornaam veranderende van Mark naar Marc. En het zal geen toeval geweest zijn dat zijn 1981-smash hit \u2018Tainted Love\u2019<\/em> een liedje was van Gloria Jones, de latere geliefde van Bolan (samen in een Morris Mini zittend knalden ze in 1977 tegen die ene rotboom in Richmond aan). Ook van de punk kreeg hij een tik mee, aanvankelijk probeerde hij te zingen als Siouxie, heeft hij weleens opgebiecht. <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Zomaar wat plaatjes<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Maar meer dan dat had Soft Cell een eigen unieke stem temidden van de creatieve explosie die plaatsvond in het UK van 1977-1982. Niks geen \u2018Anarchy in the UK\u2019 of \u201cLove Will Tear us Apart\u2019 bij dit duo uit Leeds, maar strikt persoonlijke observaties uit het nachtleven. Als een tikkeltje decadente nightclubber en raver-avant-la-lettre bood Marc Almond ons een uniek inkijkje in zijn zielsleven. En daarin was het zeker niet alleen maar hosanna maar was er ook ruimte voor vertwijfeling en bespiegeling. (\u2018I watch the mirror, count the lines, the battle scars of all the good times\u2019). Die sfeer, vaak ook sleazy<\/em> en mede vormgegeven door de even minimale als effectieve electro-new wave-disco hybride dancesound van zijn maat Dave Ball maakte Soft Cell tot een instant sensatie. Begin twintigers waren ze toen ze met \u2018Tainted Love\u2019<\/em> toesloegen. Een geslaagde poging ook om een brug te slaan tussen Northern Soul en Kraftwerk. Een typisch voorbeeld van een tijdloos werkje, want gooi het op een willekeurige platenspeler op een willekeurig feestje en de dansvloer stroomt geheid vol, nog immer! <\/p>\n\n\n\n

Pas toen hij in 1984 solo ging werd beter duidelijk dat Marc\u2019s werkelijke roots in de jaren \u201860 lagen. Met vertolkingen van \u2018The days of Pearly Spencer\u2019<\/em> en \u2018From the underworld\u2019<\/em> bijvoorbeeld, of met duetten met Gene Pitney en Nico. Via David Bowie en Scott Walker was hij bij Jacques Brel terecht gekomen. Met die laatste (\u2018Jack Brel\u2019 volgens de Tivoli-webinfo, het staat er echt!) en andere chansonniers uit het Franse taalgebied kon hij goed uit de voeten. Om zijn blik verder te verruimen woonde hij een tijdje in Barcelona en ook drie jaar lang in Moskou. Daar in het land van Poetin viel hij voor het Russische levenslied en Marc zou Marc niet zijn als hij niet er een heel album opnam (\u2018Heart on snow\u2019<\/em> uit 2002, compleet met kozakkenkoor) vol met dit soort liedjes. <\/p>\n\n\n\n

62 jaarringen telt zijn levensboom inmiddels. Tijd om de balans op te maken, luidt het clich\u00e9. Maar eigenlijk is Marc Almond nooit weg geweest. Nou ja eventjes dan, ten tijde van een bijna fataal motorongeluk in 2004, toen zweefde hij een paar weken tussen hemel en aarde, om er vervolgens twee jaar over te doen om weer op te krabbelen. Op dat moment had hij allang gebroken met zijn oude Soft Cell strijdmakker Dave Ball, want Dave houdt nou eenmaal niet van optreden, dus vandaar. <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Dave Ball en Marc Almond toch voor \u00e9\u00e9n keertje weer bijeen, Londen 2018<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

In Ronda krijgen we een vijfkoppige band voorgeschoteld. Hun instrumentarium oogt en klinkt traditioneel (gitaar, drums, toetsen). Links op het podium staat een dameskoortje. Hey wat leuk zeg, een donkere en een blonde, dat kennen we nog van Herman Brood en Human League! Een bassist ontbreekt, alle bassounds lijken voorgeprogrammeerd ergens opgeslagen. Het begin van het concert doet het ergste vrezen. Een paar niksige disco-rock deuntjes worden ingezet. Qua volume te hard, een gierende gitaarsolo\u2026.Marc die rondhuppelt met een Jos Brink-achtige guitigheid. Met een blik van waar-is-dat-feestje? maant hij het aarzelende publiek tot meeklappen\u2026 Even vrees ik bij een voorronde van het Songfestival beland te zijn. Verdikkeme, heb ik hiervoor die 40 pietermannen neergeteld?<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Maar die vertwijfeling duurt gelukkig niet lang. Marc herpakt zich zogezegd. Dat kan ook moeilijk anders met zoveel geweldige songs die hij op zijn naam heeft staan. \u2018Tears run rings,\u2019 ‘The desperate hours\u2019<\/em> en \u2018Say hello, wave goodbye\u2019<\/em> komen voorbij. Stuk voor stuk akelig mooi, dat spreekt voor zich. Marc is nog goed bij stem. Iets minder krachtig dan weleer misschien maar dat typerende, wat nasale timbre is er nog volop (\u2018his voice tends to waver around the notes instead of hitting them,\u2019 las ik ergens). Marc -nog steeds zo gay als een nijlgans natuurlijk, buikje gekregen, kleurspoelinkje en wat botoxjes wellicht-   geniet zichtbaar van het gejuich dat hem ten deel valt. Hij kan niet zonder. Hij incasseert applaus zoals een paard hooi vreet. En het wordt een paar keer zelfs heeeeel mooi. \u2018Something\u2019s gotten hold of my heart<\/em>\u2019 bijvoorbeeld, dat magistrale duet met vergeten 60s-ster Gene Pitney, zingt hij vol overtuiging. Of neem \u2018Jacky,<\/em>\u2019 zijn gepassioneerde vertolking van het Scott Walker-lied (en die had het op zijn beurt weer van Jack..  eh Jacques Brel). Er zijn maar weinig performers die zo onbeschaamd zanger <\/em>durven te zijn als hij.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Teleurstellend is het daarentegen dat het muzikaal zo \u2018gewoontjes\u2019 klinkt, het messcherpe is er een beetje vanaf. De blazers en strijkers van weleer, de trompet uit \u2018Torch,<\/em>\u2019 alles wordt uit zo\u2019n modern toetsenapparaat tevoorschijn getoverd. Het bloedgeile onderbuikelectro-loopje uit \u2018Bedsitter<\/em>\u2019 wordt nu door een elektrische gitaar ge\u00efmiteerd en aldus onschadelijk gemaakt. Dave, waar ben je? Ook beroerd is het scherm op de achtergrond dat veel, soms schreeuwerig bewegend beeld toont. Het is inhoudsloze prut en leidt de aandacht af, je vraagt je af waar dat nou weer goed voor is. <\/p>\n\n\n\n

\n