![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/emerson.jpg?resize=790%2C414&ssl=1\")
<\/figure>\n\n\n\nToch is, zoals je steeds vaker tegenkomt tegenwoordig, de soundtrack zeer de moeite waard. Of misschien is de soundtrack zelfs beter dan de film. Wat zeg ik, de soundtrack van Babyteeth lijkt wel een hippe compilatie van 10 jaar Le Guess Who! Zo horen we ondermeer \u2018Biznezz<\/em>\u2019 van Tune-Yards, \u2018Come meh way\u2019<\/em> van Sudan Archives en \u2018Diamond Day\u2019<\/em> van Vashti Bunyan, allemaal hippe acts die al eerder bij LGW te zien waren. Ook een prachtliedje is geplakt onder onderstaande scene. We horen hier de broers Donnie en Joe Emerson met het fraaie \u2018Baby<\/em>\u2019 uit 1979, \u2018a song that seems to endlessly circle around its own centre.<\/em>\u2019<\/p>\n\n\n\n Het verhaal van de broertjes is te ongewoon om hier onvermeld te laten: als teenagers woonden ze nog bij hun ouders in een veraf gelegen boerengehucht, in een plaatsje genaamd Fruitland, Washington. Destijds bleef hun muziek onopgemerkt, en dan bedoel ik ook volledig<\/em> onopgemerkt. Dat ze \u00fcberhaupt een LP konden maken was louter aan hun vader te danken want die was ervan overtuigd dat zijn zoontjes over talent beschikten.<\/p>\n\n\n\n Dat muzikale begon ermee toen pa een nieuwe tractor aanschafte waarin een radio ingebouwd zat. Dat ding braakte de godganse dag popmuziek uit, iets wat de jongens tot op dat moment nog nauwelijks kenden. Beide zoons waren op slag verkocht, ze waren niet meer van het wonderapparaat weg te slaan. In feite vormde het hun enige, echte contact met de buitenwereld! Naar verluidt reden de jongens zelfs na een 12-daagse werkdag nog extra rondjes om de farm, puur vanwege die verslaving aan muziek. Dus eigenlijk net zoiets als sommige dames die ook als ze niet menstrueren maandverband dragen, alleen maar omdat het zo lekker zit.<\/p>\n\n\n\n Afijn, al snel wisten de jongens muziekinstrumenten op de kop te tikken. Ze speelden alles na wat ze op de radio hoorden en pa zag dat het goed was. Sterker nog, dusdanig geloofde hij in de talenten van zijn kroost dat hij, en welke boer doet dat nou, een compleet geoutilleerde studio ter waarde van een ton in dollars voor het tweetal liet bouwen! Het resultaat daarvan was \u2018Dreamin\u2019 Wild\u2019<\/em>, een geheel zelf in elkaar geknutselde LP die ze uitbrachten op het eigen labeltje Enterprise & Co. Gehoord door de nuchtere oren van nu was dat vooral een samenraapsel van stijlen waarbij rock, funk, soul, R&B en country aan bod kwamen. Charme zat er in de jeugdige spelvreugde en na\u00efviteit, nog geaccentueerd door de hoesfoto met de zelf genaaide showpakken. \u2018Baby<\/em>\u2019 was het derde nummer van kant A, het onbetwiste rustpunt \u00e9n het sensuele hoogtepunt van de plaat.<\/p>\n\n\n\n Maar ja, zonder enige vorm van distributie en marketing was de plaat destijds voorbestemd om meteen onderin in de put der vergetelheid te belanden. Precies dat gebeurde en in de muziek-biz betekent zoiets onverbiddelijk: de uitverkoopbakken. Aan dit droevige lot kwam pas in onze eeuw een eind toen ene Jack Fleischer, in zijn vrije tijd een verwoed platenverzamelaar, een exemplaar ergens vandaan viste. De plaat prikkelde zijn nieuwsgierigheid, met zijn kennersoor schatte hij niet alleen de artistieke waarde ervan hoog in maar ging hij ook de plaat enthousiast her en der onder de aandacht brengen en promoten. Die inspanningen leidden ertoe dat hipster-idool Ariel Pink in 2012 een cover-versie van \u2018Baby<\/em>\u2019 opnam. Goeie zet van hem want tot op de dag van vandaag is \u2018Baby<\/em>\u2019 (veruit) zijn meest gestreamde liedje. Net nog even gecheckt of Ariel Pink \u2018Baby<\/em>\u2019 nou ook op LGW editie 2015 speelde daar in de Ronda, en yes he did: <\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/wp-content\/uploads\/2020\/10\/emerson2.jpg?resize=460%2C460&ssl=1\")
<\/figure>\n\n\n\n