{"id":31067,"date":"2021-03-13T12:50:09","date_gmt":"2021-03-13T11:50:09","guid":{"rendered":"http:\/\/www.dekettingzaag.nl\/?p=31067"},"modified":"2021-04-09T06:36:36","modified_gmt":"2021-04-09T05:36:36","slug":"dankzij-herbert-gronemeyer-kun-jij-lekker-naar-je-plaatjes-van-neu-luisteren","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/dankzij-herbert-gronemeyer-kun-jij-lekker-naar-je-plaatjes-van-neu-luisteren\/","title":{"rendered":"Dankzij Herbert Gr\u00f6nemeyer kun jij lekker naar je plaatjes van Neu! luisteren"},"content":{"rendered":"\n

Als je nu op je fiets stapt (en dan doe ik even alsof er geen lockdownbeperkingen zijn) en naar Plato in de Voorstraat rijdt (of naar iedere andere platenzaak met een vergelijkbaar aanbod), dan kun je achter het tabje \u201cKrautrock\u201d zo minimaal twee vinylplaten van Neu! tevoorschijn trekken. Naar alle waarschijnlijkheid tref je er de eerste (en meest bekende) getiteld Neu!<\/em> en de derde, getiteld Neu! 75<\/em>. Zo vanzelfsprekend als dat nu is, was dat jarenlang niet. En die verkrijgbaarheid hebben we voor honderd procent te danken aan een Duitse emotiezanger.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Want zo bekend en geliefd als Neu! nu is onder muziekliefhebbers, zo belabberd verkochten hun platen toen ze voor het eerst in de platenzaken verschenen. Iedereen heeft nu de mond vol van krautrock hier en motorik daar, maar begin jaren zeventig gaf niemand een dubbeltje voor die leipe muziek. En zeker de Duitse platenkoper niet. Van hun debuutelpee Neu!<\/em>, die in 1972 verscheen op het Duitse Brain-label, verkocht de band in de jaren zeventig 35.000 exemplaren in de hele wereld. Tegenwoordig is dat een enorm aantal, maar destijds was dat gewoon een commerci\u00eble flop. Gelukkig ging het noch het label, noch de twee leden van Neu! destijds om de pegels, dus er was nog geen nood aan de man en een jaar later verscheen Neu! 2<\/em>, dat gewoon nog slechter verkocht.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Rother en Dinger (foto: Thomas Dinger)<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Bij het verschijnen van Neu!<\/em> had nog niemand in de gaten hoe invloedrijk die plaat zou zijn. Met de opbrengsten van de matige verkoop konden bandleden Klaus Dinger en Michael Rother wat nieuwe instrumenten kopen, maar veel meer opzienbarends gebeurde er niet. Van wereldschokkende reacties op hun muziek was totaal geen sprake. Eigenlijk was er helemaal geen reactie. <\/p>\n\n\n\n

Desondanks vond de muziek van Neu! langzaam maar zeker zijn weg. Het bekendste voorbeeld daarvan is natuurlijk de invloed die het werk van de band (maar ook van andere krautbands) op de muziek van David Bowie had. Daarover hoef ik jou niets te vertellen. Daarnaast bleken ook Britse pubers open te staan voor de muziek van Neu!. Vooral natuurlijk omdat het brak met welke andere muziektraditie dan ook. John Peel was een groot fan en pleitbezorger en zo sijpelde krautrock het DNA van de Britse popmuziek binnen. Ian Curtis (en alle leden van Joy Division) was een groot liefhebber, net als John Lydon, de heren van U2, Bobby Gillespie en wie eigenlijk niet? Julian Cope is zelfs de grootste krautrockprofessor die er op de wereld rondloopt. Invloed op de popmuziek van de jaren zeventig, tachtig en negentig alom dus, maar de platen van Neu! waren nog steeds nauwelijks te koop. Daardoor bleef er dus jarenlang een enorme zweem van mysterie en coolheid rond die plaat hangen. Velen kende de naam Neu!, weinigen hadden ook daadwerkelijk de muziek gehoord.<\/p>\n\n\n\n

\n