{"id":31076,"date":"2021-04-04T10:56:07","date_gmt":"2021-04-04T09:56:07","guid":{"rendered":"http:\/\/www.dekettingzaag.nl\/?p=31076"},"modified":"2021-04-05T09:39:34","modified_gmt":"2021-04-05T08:39:34","slug":"kapitein-biefstuk-in-de-autofabriek","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/kapitein-biefstuk-in-de-autofabriek\/","title":{"rendered":"Kapitein Biefstuk in de autofabriek"},"content":{"rendered":"\n

Net als zijn kameraad en partner-in-crime Frank Zappa had Captain Beefheart het he-le-maal gemaakt in de late jaren \u201960. Ja, tot op de dag van vandaag blijft zijn ‘Trout Mask Replica’ uit 1969 met gemak overeind als zijnde zo\u2019n beetje de meest intrigerende,  meest op het verkeerde been zettende, meest weirde, meest ontwrichtende<\/em> plaat die ooit het levenslicht zag. Maar toch, in de jaren \u201870 ging het slightly downhill<\/em> met de meester. Een voorzichtig ingezette koers naar een iets meer zalvende sound culmineerde in 1974 in twee soft-rock platen waarvan hij zich later beschaamd zou distanti\u00ebren, hij zou ze zelfs \u2018vulgar\u2019 gaan noemen! Problemen met platenmaatschappijen en rechtenkwesties zorgden ervoor dat het vervolgens uitgerekend in de punktijd betrekkelijk stil bleef rond hem (slechts \u00e9\u00e9n plaat in de tweede helft van de 70s) . Pas rond 1980 zou Don Van Vliet er weer goed bovenop komen met het fris van de lever klinkende ‘Doc at the Radar Station,’ waarmee hij de harten stal van een nieuwe golf liefhebbers, zeg maar gerust van de postpunk generatie.  <\/p>\n\n\n\n

\"\"
‘Unconditionally Guaranteed’ en ‘Bluejeans & Moonbeams,’zo heten de twee kutplaten van Captain Beefheart and The Magic Band, allebei uit 1974, allebei op Virgin Records, allebei geproduced door ene Andy di Martino. Voor Beefheart\u2019s doen klinken ze nogal gladjes in de oren maar in vergelijking met wat tegenwoordig doorgaat voor \u2018verantwoorde popmuziek\u2019 een verademing!<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\n