{"id":3128,"date":"2012-12-07T12:55:21","date_gmt":"2012-12-07T10:55:21","guid":{"rendered":"http:\/\/kettingzaag.wordpress.com\/?p=3128"},"modified":"2019-03-10T11:59:26","modified_gmt":"2019-03-10T10:59:26","slug":"the-only-ones-englands-glory","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/the-only-ones-englands-glory\/","title":{"rendered":"The only ones: England’s Glory"},"content":{"rendered":"

Onlangs vloog ik pardoes het museum Valkhof in Nijmegen binnen, alwaar een tentoonstelling over Pop Art in Europa gaande was. Mijn arendsoog viel als het ware vanzelf op het dit schilderijtje:<\/span><\/p>\n

\u00a0\"boshierr\"<\/a><\/span><\/p>\n

Het is uit 1962 en gekwast door de Engelse knutselaar <\/span>DEREK BOSHIER.<\/span>\u00a0Bowie-o-fielen kunnen hem kennen van de hoes van Lodger<\/i>. De hoesfoto daarvan kwam tot stand in samenwerking met Boshier. \u00a0<\/span><\/p>\n

\"lodgerr\"<\/a><\/p>\n

Maar zoals je ziet, het schilderij is gedeeltelijk een kunstige verhapseling van England\u2019s Glory, een Engels lucifermerk. Kijk hier een doosje:<\/span><\/p>\n

\u00a0\"englands<\/a><\/span><\/p>\n

Het schilderen van een lucifermerk, hoe kom je erop. In wezen betreft het hier hetzelfde idee als Andy Warhoofd met zijn gezeefdrukte Campbell Soup-blikken: men pakke een alledaags product en blaze dat op door er een schilderij van te maken. Het resultaat is een artistiek statement van jewelste want het alledaagse wordt zo tot kunst verheven. Ja ja \u2019t is me wat…\u00a0 <\/span><\/p>\n

Het schilderij van Boshier is ook\u00a0op een andere manier\u00a0van cultuur-historisch belang. Het was namelijk zo\u2019n beetje de eerste keer dat de Union Jack als zijnde een cool icoon de kunst- en designwereld binnen werd gesmokkeld \u2013 nadat Jasper Johns hetzelfde in de USA deed met amerikaanse vlag natuurlijk. Niet lang daarna zou Pete Townsend (jasje) daar dankbaar en uitdagend gebruik van maken, als ook the Sex Pistols (postertje), Noel Gallagher (gitaartje) en Gerri Halliwell (jurkje). Echter, gaandeweg ging het subversieve (van the Who en the Pistols) er gauw vanaf, het verhaaltje eindigde ermee\u00a0toen Tony Blair van Cool Brittania<\/i> een officieel door de overheid gesteund creative industries<\/i>-exportbeleid maakte<\/span><\/p>\n

\"Gerri\"<\/a>
\nFuck you, Tony!<\/em><\/p>\n

Afijn, wat ik eigenlijk wou zeggen: door dat schilderij werden mijn gedachten onmiddellijk verlegd naar een Engelse band uit de early 70\u2019s, namelijk ENGLAND’S GLORY. Hun glorietijd speelde zich voornamelijk in de oefenruimte af zodat hun faam logischerwijs zeer beperkt bleef. Maar toen een jaar of vier later \u2013 de tijden waren radicaal veranderd van soft hippie naar hateful punk- \u00a0zanger Peter Perrett the Only Ones begon, toen was de interesse voor England\u2019s Glory voor eeuwig gewekt. De Lou Reed-achtige stem, de grote stadsromantiek… er waren zelfs twee gedeelde nummers (City of Fun, Peter and the Pets),<\/i> Peter Perrett transplanteerde ze 1-op-1 van Englands Glory naar The Only Ones. Niet dat we dat toen wisten hoor, daar kwamen we allemaal later pas achter. <\/span><\/p>\n

\"englands-glory-jon\"<\/a>
\nBroekjes strak om het kruis, je moet de ballen kunnen tellen….England’s Glory 1972, met rechts Peter Perrett. De dame is een tijdelijke gitariste. De gozert links is Harry Kakoull die later in Squeeze zou spelen.<\/em><\/p>\n

England\u2019s Glory dus, de band die zich naar een lucifermerk noemde. Zij deelden hun oefenruimte (Blackheath rehearsel studio) naar verluidt met o.a. David Bowie, Lou Reed en Iggy and the Stooges, nou dan weet je het wel!\u00a0\u00a0 Ze namen in januari 1973 een zelf-gefinancierd album op in de de Venus Recording Studio in Whitechapel (naar verluidt bekostigd vanuit de neven-activiteiten van Perrett als drugsdealertje). Ze lieten er zelfs een paar LP\u2019s van persen maar wisten het niet te slijten aan de platenmij\u2018en.\u00a0RCA zei dat ze genoeg hadden aan een Bowie, een Reed en een Pop in hun stal. Naar verluidt wees een A&R-man van een ander label England\u2019s Glory af met de woorden: \u201cHm, I don\u2019t know, you could be better than the Beatles, but it\u2019s not for us\u201d<\/i> Bij EMI konden ze zelfs een 4-track demo opnemen, maar uiteindelijk ging ook dat feest niet door. Een stille dood was het logische gevolg. <\/span><\/p>\n