{"id":31840,"date":"2022-05-22T17:22:06","date_gmt":"2022-05-22T16:22:06","guid":{"rendered":"http:\/\/www.dekettingzaag.nl\/?p=31840"},"modified":"2022-05-26T08:23:59","modified_gmt":"2022-05-26T07:23:59","slug":"australiers-en-ieren-brengen-pit-bij-london-calling","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/australiers-en-ieren-brengen-pit-bij-london-calling\/","title":{"rendered":"Australi\u00ebrs en Ieren brengen pit bij London Calling"},"content":{"rendered":"\n

Als trouwe bezoekers van Londen Calling weten we heel goed wat zoal de mankementen zijn van dit tweedaagse festivalletje in Paradiso. Het immer beroerde geluid van de grote zaal, de massa\u2019s kletsgraag Indiepasjesvolk, de oververhitte en immer stampvolle kleine zaal, de rijen bij de bierpomp…  Die ongemakjes hebben echter ook zo hun charme en slim vooruit plannen verlicht de pijn. Maar toch, dat geluid van de grote zaal… daar valt simpelweg niet aan te ontkomen. Wat ik me nou al tijden afvraag: ze kunnen Paradiso toch ook gewoon slopen en er iets vervangends voor terugzetten dat akoestisch w\u00e8l deugt? Voor de culturele verheffing van ons volk moeten we per slot van rekening offers brengen, voor nostalgie koop je niks en zo architectonisch fraai is die ouwe kerk nou ook weer niet.<\/p>\n\n\n\n

Okay, gaan we nu over naar de muziek. Maar liefst 24 acts speelden er op deze twee dagen, beurtelings boven en beneden. Wij waren er op de zaterdag bij en pikken er even vijf voor je uit.<\/p>\n\n\n\n

Om te beginmen CMAT. MES kenden we al (voor dummies: Mark E. Smith) maar nu is daar ook CMAT. Ciara Mary-Alice Thompson heet ze voluit. CMAT is een Ierse country-popzangeres, in haar thuisland in korte tijd al bijna uitgegroeid tot een gearriveerde ster. Ze begeleidt zichzelf simpel op gitaar maar djiezus wat een stembereik heeft dit mens, Whitney Houston is er niks bij! Qua klankkleur hangt het een beetje in tussen Kate Bush en die meid van The Cranberries. Vrij onverveerd staat zij daar voor een volle bak, aan zelfvertrouwen en lef geen gebrek. Uit volle borst zingt ze haar liedjes. Helemaal geweldig dus? Nou nee, dat dan weer niet. CMAT heeft namelijk bedacht dat ze ook nog leuk wil zijn. Tussen de nummers door gaat ze telkens even een Brigitte Kaandorpje doen. Stand-up comedy suckers krijgt ze op deze manier makkelijk op haar hand maar anderen gaan zich juist storen aan haar maniertjes. Gaandeweg begint dan ook op te vallen dat het mani\u00ebrisme ook haar songs heeft aangetast. Het zijn meer vocale capriolen dan zielsgebonden ontboezemingen die haar liedjes markeren, en dat is zeker in countryland geen beste zaak. Zodoende is het uiteindelijk meer vorm dan inhoud bij CMAT. De huisarts in mij zou haar dan ook wat depressiebevorderende middelen willen voorschrijven. Tsjaa kijkt u eens hier mevrouwtje, het is voor uw eigen bestwil en het komt uw muziek \u00e9n uw carri\u00e8re alleen maar ten goede!  <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ook in de bovenzaal en ook uit Dublin komen THE SILVERBACKS En silverbacks, dat zijn geen visjes ofzo maar een soort gorilla\u2019s h\u00e8. Zelfspot, daar zijn Ieren goed in, en inderdaad, moeder\u2019s mooisten zijn het niet, afgezien van die bassiste dan. Silverbacks had ik reeds in het vizier want ze hebben inmiddels al een paar alleraardigste platen uit. Fladderen die platen nog een beetje alle kanten op, op het podium klinkt de band zeer overtuigend. Deze lui lijken goed te weten wat ze willen en da\u2019s op zich al veel waard. Razendstrakke, spannende, gitaargedomineerde, bokitoproof brekebeenpostpunk, en dat in combinatie met sterke \u2018hooks\u2019 en dito zanglijnen. Associaties met DEVO, early Wire en Television dringen zich op. Dit kan nou eens heel goed een blijvertje blijken te zijn.<\/p>\n\n\n\n\n\n

\n