{"id":32607,"date":"2022-11-15T16:19:07","date_gmt":"2022-11-15T15:19:07","guid":{"rendered":"http:\/\/www.dekettingzaag.nl\/?p=32607"},"modified":"2022-11-24T23:16:09","modified_gmt":"2022-11-24T22:16:09","slug":"dag-4-van-lgw-drie-japanse-meiden-stelen-de-show","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/dag-4-van-lgw-drie-japanse-meiden-stelen-de-show\/","title":{"rendered":"Dag 4 van LGW: drie Japanse meiden stelen de show"},"content":{"rendered":"\n

Voor het meest on-duurzame festival van Europa is de band EXEK helemaal ingevlogen uit Melbourne, Australia. Poeh zeg, dat was een lange reis hiernaartoe, verzuchten ze. Ja jongen, maar het is niet voor niets want de verwachtingen zijn er. Ook omdat het vijftal een plaat uitheeft op John Dwyer’s platenlabel Castle Face bekroop bij ons in de onderbroek een gevoel van prikkende nieuwsgierigheid. Het eerste nummer dat ze op de zondagmiddag in De Helling inzetten heeft een zware Jah Wobble-vibe, stuwende drums en \u2018open\u2019 gitaarpartijen. Zoiets roept onmiddellijk en sterk PIL ten tijde van \u2018Metal Box\u2019 in herinnering, en voor degenen die te stom zijn om dat erin te horen heeft de gitarist bij wijze van vette knipoog een PIL T-shirt aangetrokken. Slik, deze openingszet roept emoties op want het is nog maar twee dagen gelden dat oer-PIL-lid Keith Levene overleed. We gaan er eens goed voor staan en zijn benieuwd naar wat er gaat volgen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
EXEK<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
En nog 4 x Exek (foto’s Anne-Marie van Rijn) <\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n\n\n

Maar hola, wat is dat nou weer, met het tweede nummer en alles wat erna komt is iets geks aan de hand. De zangert gaat plots lijzig zingen als Shaun Ryder in zijn beste dagen en bespeelt daarbij de sambaballen, genau so slungelig als Bez dat ooit deed. Zodoende krijgen we een zeer opmerkelijke mix tussen de ouwe PIL en de ouwe Happy Mondays voor onze kiezen. Wel geinig om aan te horen maar echt intrigeren wil het maar niet. Deze jongens lijken vooral fanboys te zijn van wat er in de UK zoal gaande is geweest, maar een echt eigen sound en echt een eigen smoel ontbreken helaas. En oh ja, hun laatste nummer wijkt erg af van het voorgaande. Het is een down-to-earth liedje, een covertje van Spacemen 3\u2019s \u2018Come Down Easy.\u2019 Laat Sonic Boom het maar niet horen, grapt de zanger, want hij speelt vanavond ook en misschien kan hij dit niet waarderen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
2 x Panda Bear & Sonic Boom (foto’s: Anne-Marie van Rijn)<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

En inderdaad, in de Ronda staat al een paar uur later het duo PANDA BEAR & SONIC BOOM gereed.. De twee heren die achter deze pseudoniemen schuilen, Animal Collective\u2019s Noah Lennox en Pete Kember die vroeger in Spacemen 3 zat, zochten elkaar op in Lissabon en gingen met samplers en ander muzikaal graaigoed aan de gang. Heel bijzonder is hun album \u2018Reset\u2019 dat in augustus uitkwam. Ze voelden zich daarbij errug aangetrokken tot allerlei klassieke pophitjes uit de jaren ’50 en vooral ’60. Vooral gingen ze los op de introotjes ervan, of beter gezegd: op de veelbelovende eerste paar seconden van die introotjes.  Dus wat krijg je dan? Allerlei muzikale snippers van bekende songs van The Troggs (hun \u2018Give it to me\u2019), The Beach Boys, Randy & The Rainbows, The Drifters, etc, Er werd daar in Portugal naar hartenlust geknipt, geplakt, on repeat gezet en voila, daar had je dan meteen al een half skelet van een liedje… De loepzuivere zang van Panda Bear daarbovenop doet de rest. Je mot zelf maar eens luisteren maar het is verdomd ingenieus gedaan en levert verdomd leuke popmuziek op. Heimelijk vraag ik me verder nog af hoe het duo dit alles kostentechnisch afgehandeld heeft want de verhalen van hiphoppers die berooid achterblijven na onschuldig gewaand sample-gebruik zijn legio. Maar dat terzijde.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Nog 2 x Panda Bear & Sonic Boom (foto’s: Anne-Marie van Rijn)<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

In de Ronda is het de grote vraag wat het duo (het pandabeertje staat achter een electro-tafeltje, de sonische boem zit erachter, we zien hem na afloop hinkebenend het podium aflopen) nog kan toevoegen aan hun uitgesproken studio-project. Niet heel veel is het antwoord. Want zeker 80% van wat je hoort is \u2018pre-recorded.\u2019 Of dat ook voor alle zangpartijen opgaat is in ons kamp voer voor discussie, je weet het immers maar nooit als er meestentijds geen licht valt op hun koppies. W\u00e9l live en onderscheidend zijn in ieder geval de percussie en het handgeklap dat voor vrolijke accentjes zorgt. Verder hangt er achter hen een enorm scherm waarop fraai ogende doch inhoudsloze visuals geprojecteerd worden, en dat in combinatie met een uitgekiende lichtshow. Als er halverwege een stroring optreedt en het beeld wegvalt gaat onze volle aandacht weer uit naar de muziek, en dat blijkt helemaal geen straf! We zijn het erover eens: deze muziek beweegt zich tussen kunst en kitsch. Op zijn minst is dit pure bubblegum-wegwerppop, en op zijn best hangt het in tussen Abba, The Beach Boys en Tame Impala.<\/p>\n\n\n\n

\n