{"id":3844,"date":"2013-01-30T20:59:17","date_gmt":"2013-01-30T18:59:17","guid":{"rendered":"http:\/\/kettingzaag.wordpress.com\/?p=3844"},"modified":"2024-02-05T18:33:51","modified_gmt":"2024-02-05T17:33:51","slug":"giorgiobio-deel-2-van-soft-porno-naar-soft-disco","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/giorgiobio-deel-2-van-soft-porno-naar-soft-disco\/","title":{"rendered":"Giorgiobio deel 2: van soft porno naar soft disco"},"content":{"rendered":"

Het moest er maar eens van komen. Zoals wij hier al eerder hebben geconstateerd is het ontbreken van een goede biografie van Giorgio Moroder een grote omissie in de geschiedschrijving van de moderne muziek. Met de komst van een generatie muzikanten die hun inspiratie niet automatisch bij Beatles en Stones vinden, maar eerder bij The Human League, Gary Numan of Depeche Mode, zou je verwachten dat een of andere journalist eens in zijn pen klom om haarfijn uit de doeken te doen wat een van de aartsvaders van de moderne elektronische dansmuziek allemaal heeft uitgespookt met wie en waarom. Niet dus. Dan maar zelf doen.<\/strong><\/p>\n

De actieve muzikale carri\u00e8re van Giorgio is grofweg te verdelen in drie delen, die elk ongeveer een decennium beslaan en zich in drie verschillende steden afspelen. De \u201cbubblegum\u201d jaren zestig in Berlijn, de \u201cdisco\u201d jaren zeventig in M\u00fcnchen en de \u201cmovie\u201d jaren tachtig in Los Angeles. Vandaag deel twee, met daarin de ontmoeting met Donna Summer, de internationale doorbraak, de invloed van Kraftwerk en de ontdekking van computer disco.<\/p>\n

(Deel 1 hiero<\/a>)<\/p>\n

Musicland<\/strong><\/p>\n

Ook na Son Of My Father<\/em> zitten Giorgo en Pete Bellotte bepaald niet stil. De productiviteit van het duo (nu vaak als Say Yes Productions) evenaart die van de jaren daarvoor. De singles en albums zijn bijna niet te tellen. De overeenkomst tussen al die creatieve output is dat, zeker tot 1974, vrijwel alle nummers in bubblegum- glam-, of schlagerstijl zijn. In dat laatste genre had Giorgio flink wat hits met zijn persoonlijke vriend Michael Holm<\/a>. Om hun vriendschap te onderstrepen zou Michael in 1973 zelfs het nummer Giorgio und <\/i><\/a>ich<\/a> <\/em>opnemen. Giorgio en Michael vormden samen ook nog eens het duo Spinach, dat een aantal bubblegum hits scoorde, waaronder het grandioze Action Man<\/a>.<\/i><\/p>\n

\"Image\"<\/a><\/p>\n

Dus daar komt de spinazie vandaan…<\/em><\/p>\n

Giorgio blijft ook onder eigen naam werk uitbrengen. Van de andere artiesten die hij en Bellotte begin jaren 70 produceren zullen weinig namen je bekend voorkomen. De enige uitzonderingen daarop zijn misschien Mireille Mathieu, (natuurlijk) Debbie en Chicory Tip. De Mike Love met wie hij I Can\u2019t Leave You Alone<\/i> opneemt is helaas niet d\u00e9 Mike Love. Het duo produceert plaatjes in het Duits, Frans, Engels en Internationaals (Sha-la-la<\/i>, Rammadamma<\/i>).<\/p>\n

[youtube http:\/\/www.youtube.com\/watch?v=HvHig2SrRXk&w=420&h=315]<\/p>\n

Peggy Connelly uit Texas, we weten waar je huis woont. Compositie trouwens van Townes Van Zandt<\/em><\/p>\n

In 1972 componeert Giorgo voor het eerst filmmuziek. Niet voor zomaar de eerste de beste film, maar voor het artistiek en esthetisch verantwoorde meesterwerk Die Klostersch\u00fclerinnen<\/em> van Eberhard Schr\u00f6der (bekend van de Hausfrauen-Report<\/em> serie). Als je dit hoogtepunt uit het oeuvre van Giorgio wilt beluisteren, dan moet je de film er ook even bij kijken<\/a> (NSFW).<\/p>\n

\"Image\"<\/a><\/p>\n

Tweede blote vrouw van dit stukkie. Gaat lekker zo!<\/em><\/p>\n

Moroder en Bellotte werken inmiddels vanuit hun eigen Musicland Studios en brengen hun muziek uit op hun eigen Oasis-label. Studio en label zijn in hetzelfde appartementencomplex gehuisvest, handig toch?. Die Musicland Studios waren in de jaren 70 en 80 trouwens een begrip in de muziekindustrie. Grote bands als Led Zeppelin, Queen, The Rolling Stones en ELO kwamen er in de loop der jaren platen opnemen. De studio bestaat helaas niet meer. Begin jaren 90 moest het gebouw wijken voor een metrostation. De nieuwe tijd, net wat u zegt…<\/p>\n

\"Image\"<\/a><\/p>\n

Giorgio in Musicland<\/em><\/p>\n

Het duo Giorgio en Pete was in de Musicland Studios een geoliede productiemachine geworden die met een groep vaste muzikanten aan de lopende band plaatjes uitpoepte, in de hoop op een hit. Zoals we al hadden geconstateerd ontbrak daarbij de focus een beetje. Het ging alle kanten op. Daarin kwam een dramatische verandering nadat het duo een advertentie plaatste waarin ze drie \u2013 liefst zwarte \u2013 achtergrondzangeressen zochten. Daar reageerde er een op: een zekere Donna Gaines.<\/p>\n

Donna<\/strong><\/p>\n

LaDonna Adrian Gaines werd op 31 december 1948 geboren in Boston. Haar vader was een slager, haar moeder een lerares en beiden waren streng christelijke Als kind zong Donna graag. Ze voegde zich dus al op jonge leeftijd bij het kerkkoor. In haar tienerjaren imiteerde ze met vriendinnen girlroups als The Supremes en Martha & The Vandellas. In 1968 deed Donna auditie voor de hippiemusical Hair<\/i> op Broadway. Die rol kreeg ze niet, maar ze kreeg wel een rol aangeboden in de Duitse variant Haare<\/i>. Datzelfde jaar verhuisde Donna naar M\u00fcnchen en leerde in een paar maanden Duits. Eind jaren 60 speelde ze in verschillende musicals in Duitsland en kluste wat bij in het koor van de Weense Volksopera.<\/p>\n