{"id":4336,"date":"2013-02-11T23:16:41","date_gmt":"2013-02-11T21:16:41","guid":{"rendered":"http:\/\/kettingzaag.wordpress.com\/?p=4336"},"modified":"2017-01-05T10:43:10","modified_gmt":"2017-01-05T09:43:10","slug":"de-missing-link-tussen-giorgio-en-the-undertones","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/de-missing-link-tussen-giorgio-en-the-undertones\/","title":{"rendered":"De missing link tussen Giorgio en the Undertones"},"content":{"rendered":"

Over het almaar in omvang toenemende universum van Giorgio Moroder is het laatste woord nog lange niet gesproken. Ja, bij gebrek aan een gedegen biografie heeft onze Bramster er bijna een dagtaak aan om alleen al de grote lijnen in beeld te brengen. Dan is het logisch dat er links en rechts wat curiositeiten blijven liggen, als dooie muizen langs de digitale snelweg. Gelukkig zijn er dan nog bloggende buizerds als ik, immer alert & nooit te beroerd om een scheervlucht uit te voeren om deze smakelijke hapjes alsnog op te pikken…. \u00a0Neem nou deze.<\/p>\n

\"tracey\"<\/a><\/p>\n

In 1974 verscheen Moonshiner<\/i> van Tracey Dean. Tracey Dean is het pseudoniem van Pete Bellotte, de man met wie Giorgio gedurende de hele jaren 70 een productie-duo vormde. Het tandem Moroder-Bellotte<\/i> dus, dat als componist vermeld staat bij vrijwel al hun\u00a070s producties, dus\u00a0bij \u00a0vrijwel alle Chicory Tip-, Donna Summer- en Three Degrees-hits. Moonshiner<\/i> deed overigens helemaal niets in de hitparades, lekker obscuur dingetje dus, en het is waarschijnlijk meteen de reden\u00a0waarom er sindsdien nooit meer iets van Tracey Dean vernomen\u00a0is.<\/p>\n