{"id":4435,"date":"2013-02-22T12:18:29","date_gmt":"2013-02-22T11:18:29","guid":{"rendered":"http:\/\/kettingzaag.wordpress.com\/?p=4435"},"modified":"2015-05-02T07:58:29","modified_gmt":"2015-05-02T06:58:29","slug":"giorgiobio-deel-4-silverscreen-mensch-machine","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/giorgiobio-deel-4-silverscreen-mensch-machine\/","title":{"rendered":"Giorgiobio deel 4: Silver screen Mensch-Machine"},"content":{"rendered":"

Het moest er maar eens van komen. Zoals wij hier al eerder hebben geconstateerd is het ontbreken van een goede biografie van Giorgio Moroder een grote omissie in de geschiedschrijving van de moderne muziek. Met de komst van een generatie muzikanten die hun inspiratie niet automatisch bij Beatles en Stones vinden, maar eerder bij The Human League, Gary Numan of Depeche Mode, zou je verwachten dat een of andere journalist eens in zijn pen klom om haarfijn uit de doeken te doen wat een van de aartsvaders van de moderne elektronische dansmuziek allemaal heeft uitgespookt met wie en waarom. Niet dus. Dan maar zelf doen.<\/strong><\/p>\n

De actieve muzikale carri\u00e8re van Giorgio is grofweg te verdelen in drie delen, die elk ongeveer een decennium beslaan en zich in drie verschillende steden afspelen. De \u201cbubblegum\u201d jaren zestig in Berlijn, de \u201cdisco\u201d jaren zeventig in M\u00fcnchen en de \u201cmovie\u201d jaren tachtig in Los Angeles. Vandaag alweer deel vier, met daarin films, films, films en Dolly Dots.<\/p>\n

(Deel 1<\/a>,\u00a0deel 2<\/a>, deel 3<\/a>)<\/p>\n

In de vorige delen hebben we gezien dat Giorgio in 1972 zijn eerste stappen in de filmwereld heeft gezet met de soundtrack van Die Klostersch\u00fclerinnen<\/em>, een film van Eberhard Schr\u00f6der over meisjes op een Rooms-katholiek internaat die het vreselijk moeilijk hebben met hun vleselijke verlangens. In 1978 leverde Giorgio een bijdrage aan Thank God It\u2019s Friday<\/i> en in datzelfde jaar maakte hij de soundtrack van Midnight Express<\/i>, waarmee hij een jaar later een Oscar won. Met die Oscar was zijn kostje natuurlijk gekocht in de filmwereld en er zou menig soundtrack volgen. Helaas, zou ik daar bijna aan toe willen voegen, want bar weinig van Giorgio\u2019s filmwerk heeft de tand des tijds doorstaan. Maar: er zijn lichtpuntjes en omdat wij wel graag alles van Giorgio willen weten, gaan we de zure appel helemaal opeten.<\/p>\n

The Good<\/strong><\/p>\n

Na het succes met Midnight Express <\/i>in 1978\u00a0duurde het tot 1980 voordat Giorgio\u2019s volgende soundtrack verscheen. Foxes<\/i> (in Nederland verschenen onder de veel betere titel\u00a0Meiden met lef<\/i>) is de eerste grote film van Adrian Lyne (hij zou later onder andere Nine 1\/2 Weeks<\/i> en Fatal Attraction<\/i> maken) en vertelt het verhaal van vier tienermeisjes die in de San Fernando Valley de jaren des onderscheids bereiken. Een van die meiden was Jody Foster en een andere Cherie Currie, die wij beter kennen als de zangeres van The Runaways<\/p>\n