{"id":650,"date":"2012-04-11T21:28:02","date_gmt":"2012-04-11T19:28:02","guid":{"rendered":"http:\/\/kettingzaag.wordpress.com\/?p=650"},"modified":"2014-11-06T22:25:30","modified_gmt":"2014-11-06T20:25:30","slug":"lekker-gumbo-bikken-in-new-orleans-part-1","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/dekettingzaag.nl\/dekettingzaag.nl\/lekker-gumbo-bikken-in-new-orleans-part-1\/","title":{"rendered":"Lekker gumbo bikken in New Orleans, part 1"},"content":{"rendered":"

Op de heenweg in het vliegende tuig lees ik in \u00e9\u00e9n ruk Zeitoun<\/em> van Dave Eggers uit. Gaat over een vriendelijke aannemer uit New Orleans van Syrische afkomst. Hij is z\u00e9\u00e9r geliefd bij iedereen die hem kent, en als hurricane Katrina toeslaat besluit hij in de stad te blijven om zijn bezittingen te beschermen en buurtgenoten in nood te helpen. In een vlaag van totale post-nine-eleven-paranoia wordt hij echter opgepakt en zonder opgaaf van redenen een paar weken in de isoleer gezet.\u00a0 Leuk en vlot leesbaar boek, dat zeker, maar van een beetje effectbejag is de schrijver niet vies. Sterker nog: als ik niet zo intelligent was had ik zomaar boos kunnen worden over zoveel onrecht! <\/span> Maar wel een toepasselijk boek dus, met deze trip voor de boeg.<\/p>\n

Tussenlanding, de aansluiting met de vlucht naar New Orleans mislukt op het nippertje, zodat we noodgedwongen een dagje in Philadelphia \u00a0moeten rondzwerven, er zijn ergere straffen. Mooie stad, slechts 160 km van NYC, gelegen aan de brede rivier de Delaware, en er is ook nog een imposant Chinatown. De binnenstad oogt statig, met veel ouwe shit, dat te maken heeft met de onafhankelijkheidsverklaring, William Penn, de grondwet, etc. In dat kader is er ook een groots gepromote Bruce Springsteen-tentoonstelling in het National Constitution Center, hij is immers de man die individuele vrijheden bepleit, zo wordt er geredeneerd (\u201c<\/em><\/span>Celebrate freedom of expression at the must-see exhibition <\/span><\/em>From Asbury Park to the Promised Land: The Life and Music of Bruce Springsteen!\u201d<\/span><\/em>)<\/span>. Er is ook de Sound of Philadelphia Studio, een soort museum gewijd aan de Philly Soul (O\u2019Jays, The Three Degrees, Billy Paul, etc.). Maar schade, ook geen tijd om daarheen te gaan. En al helemaal niet om ook naar het Philadelphia Museum of Art te gaan, op de trappen daarvan werd de beroemde sc\u00e8ne uit Rocky III met Sly Stalone opgenomen, er schijnt zelfs een standbeeld van hem te staan daar, gemodelleerd naar die scene. In plaats daarvan bewonder ik dan maar in het lokale hard-rock caf\u00e9 een ingelijst minuscuul zwart topje van Blondie, je moet toch wat.<\/span><\/p>\n

Effe verderop ligt Newark, New Jersey, en laat dat nou de plek zijn waar net op die dag Whitney Houston ter aarde wordt besteld. Overal waar je komt is de plechtigheid dan ook live op TV te zien, gelardeerd met eindeloos herhaalde clipjes van la Houston\u2026.er zijn lichtere straffen! Bobbie Brown is even Public Enemy Number One,\u2026alsof hij er verantwoordelijk voor is dat dat mens niet met drugs kon omgaan.<\/span><\/p>\n

Volgende dag dan, aangekomen in New Orleans volgen we meteen strak ons geplande programma, en dat betekent hop meteen in de taxi, op weg naar The Spellcaster Lodge! The Spellcaster Lodge is een eigen \u201cclub\u201d van het fenomeen Quintron, dat hij gebouwd heeft in de kelder\/garage van zijn eigen huis (zoiets zie ik Henk Westbroek nog niet zo gauw doen, maar dat terzijde). De tent was in 2005 ernstig beschadigd door Katrina, maar een jaar later alweer heropend. Als we aankomen staan we wat ongelovig om ons heen te staren, huh\u2026 waar is die club dan? Yeah, zegt een behulpzame buurtbewoner, je moet daar dat donkere steegje in, en dan na een meter of 20 linksaf een achtertuin in, daar is het ongeveer.\u00a0 De sfeer binnen is eh\u2026bijzonder, overal aan de muren hangen exotica, en achter de bar een paar fraai uitgedoste meiden. De plee is ingericht als een shrine<\/em>, een ode aan 50s en 60s New Orleans rhythm and blues fenomeen Ernie K-Doe. Op het podium staan een stuk of vijf jonge meiden met fraai beschilderde en ontblote bovenlijven een poging tot het maken van electro te doen. Zeer gedurfd, dat zeker. Zelf ben ik de schijterig om naar voren te stappen om een paar memorabele kiekjes te schieten, maar mijn reisgenote E. heeft daar juist de grootste lol in, dus zo vullen we elkaar goed aan.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

In de tuin raken we tussen het gebladerte in gesprek met een paar slome gasten uit Baton Rouge, en die lui blijken werkelijk ALLES te weten van het Nederlands elftal, van total football, van de bestuurscrisis bij Ajax, en over the famous Cruijff-moves die ze op YouTube hebben gezien. Bijna g\u00eanant om mee te maken, zo diep buigen ze voor ons! <\/span><\/p>\n

De volgende dag wat meer tijd om wat te weten te komen over stad en staat. Louisiana is vernoemd naar Louis XIV, de Zonnekoning dus. <\/span>Een beslissend moment in de geschiedenis van New Orleans en Louisiana was The Louisiana Purchase uit 1803. President Jefferson probeerde toen een stuk strategisch gelegen land (New Orleans plus omgeving) te verkrijgen dat tot dan toe afwisselend in de handen van de Fransen en Spanjaarden was geweest. Zonder enig bloedvergieten kocht een afgezant van Jefferson een veel groter dan bedoeld stuk land van Napoleon. Alleen niemand had erop gerekend dat het zo\u2019n GIGANTISCH oppervlakte zou zijn. Het betrof een gebied van dik 2 miljoen vierkante kilometer westelijk van de rivier de Mississippi, dat zich uitstrekte van de Mexicaanse Golfkust tot aan de Canadese grens, en besloeg het landgebied van 15 huidige staten, it doubled the size of the United States overnight.<\/em> De USA betaalden er circa 15 miljoen dollar voor, omgerekend zo\u2019n 3 dollarcent per acre! Zo gezien zich een schijntje, maar tegelijkertijd destijds zo\u2019n beetje de halve staatsbegroting van de USA, het land ging er zowat aan onderdoor. Napoleon had er zo zijn eigen redenen voor om zo makkelijk het boeltje van de hand te doen, hij wilde de Engelsen zo een voet dwars zetten in hun expansiedrift. <\/span>Kortom: razend interessant allemaal!<\/span>
\n\"\"<\/a>
\nIn slavenhandelsstad New Orleans golden op dat moment nog Franse wetten, en die hielden ondermeer in dat de slaven op zondagen vrij hadden. Die vrije dag werd uitbundig gevierd op Congo Square, met trommels, dans en (met dank aan de Spanjaarden) veel blaasinstrumenten. En uit dit heksenbrouwsel werd nou de jazz geboren, dames en heren! <\/span><\/p>\n

Volgende dag, avondprogramma in Siberia<\/span>,<\/span> een punkhol al la ACU\/dBs: ze hebben deze avond de Memphis-gitaarscene uitgenodigd, ofwel <\/span>Jack Oblivian and the Tearjerkers, John Paul Keith en de Missing Monuments. De Memphis gitaar-scene, nou die hebben we de laatste jaren in Utrecht al met regelmaat voorbij zien trekken. Ga maar na wat er zoal in dbs en Ekko te zien was: Naughty Knights, South Filthy, Boston Chinks, Jay Reatard, Lost Sounds, Harlan T-Bobo, etc. Vaak wel leuk hoor dit soort bands, maar wat mij betreft vanavond teveel van die mid-tempo conventionele gitaarrock. Mij raakt het niet, t \u00eds allemaal errug tradioneel en voorspelbaar, het ene oor in en, je raadt het al, het andere weer uit. Plotseling lijkt niets in het leven stompzinniger dan met een flesje bier in je hand naar een middelmatige band te lopen staren. Dan maar gauw naar buiten St Claude Avenue checken: overal feestende en uitgelaten mensen, wow.\u00a0 <\/span><\/p>\n

En dan de volgende dag. In een tent genaamd One Eyed Jacks hangt een hardcore party sfeer. De bands vanavond THE MARIJUANA DEATH SQUADS:, THE BASS DRUM OF DEATH en QUINTRON & MISS PUSSYCAT. <\/span><\/p>\n

THE MARIJUANA DEATH SQUADS -Ik citeer voor het gemak maar even een pr-verhaaltje-\u00a0 are comprised of multiple drummers, a slew of electronic instruments, and highly effected vocals, their live shows are a violent onslaught of improvised electronic-hardcore. They began as a side-project of Building Better Bombs, which is why all members of BBB are also in Marijuana Deathsquads. Their live shows, as well as studio recordings, feature multiple colaborations with a ton of outsourced musicians. This results in a constantly evolving experience, teeming with spontaneity and surprise.<\/em> Het eind van hun optreden is opmerkelijk. De stage-manager komt halverwege een nummer het podium opstappen en trekt doodleuk her en der wat pluggen uit stukken electronica. En de band accepteert het alsof het de normaalste zaak ter wereld is. This is America \u2026 Maar evenzogoed, kortom en clich\u00e9matig gesproken:: een verdomd goeie band waar we nog veel van kunnen verwachten.<\/span><\/p>\n