Een gegeven paard mag men niet in de bek kijken, zo schrijft het fatsoen ons voor. Toch is dat precies wat we hier gaan doen. Op internet mag alles, nietwaar. Het gegeven paard was in dit geval een kaartje voor de Black Rebel Motorcycleclub in Tivoli.
Uit de bek van dit paard kwam een asem die dateerde van vóór nine-eleven, Fortuyn en kredietcrisis. Een beetje stoer doen in tijden van voorspoed en vrede. Jezelf volgieten met whiskey, zwart lederen jackies aandoen en Javaanse Jongens roken. En dan jezelf de bespottelijke naam Black Rebel Motorcycleclub geven. Ik vermoed dat het niet eens ironisch bedoeld is.
De geur van Café België, het Oude Pothuys en de kleine catacomben. De liedjes waren als scherpe tandjes die nooit bijten. Whatever happened to my rock’n roll heet hun claim to fame. Een goed liedje maar ik was het ook al weer een beetje vergeten. Starend in de bek van BRMC zag ik vooral de tand des tijds. Die is meedogenloos.
Klinkt als een bepaald onprettige ervaring. Dat daar toch nog zoveel lieden op afkomen… Uit betrouwbare bron vernam ik evenwel dat het voorprogramma meer dan de moeite waard was. En dat was eigenlijk de enige reden om dit kaartje te winnen.
Waf, waf, ondankbare hond!
Jammer. BRMC was toch een van de leukste plaatjes tijdens de eeuwwisseling.