Onontkoombaar kennelijk. Terwijl Trump zijn ‘buy American, hire American’-beginsel over de wereld uitbraakt, trekt een geheimzinnige kracht ons naar Molenerf de Ster te Utrecht om daar getuige te zijn van een authentiek brokje Americana. Het bandje Promised Land Sound treedt daar op, als onderdeel van een vierdelig Benelux tourtje dat hen ook naar Paradiso (kleine zaal), Oostende en Helmond brengt. De locatie is in elk geval perfect gekozen: een antieke zaagmolen past bij dit soort muziek als een stadion bij profvoetbal.
Op het podium blijkt het jeugdig ogende kwartet wars van uiterlijk vertoon, al duiden grof geblokte blouses op een zekere slacker-instelling. Persoonlijk heb ik grote moeite met wollen mutsen op het podium, alsof het verdomme niet warm genoeg is daar in die molen! Maar voor de rest: zo integer als de pest deze gasten. Gezichtsuitdrukkingen verraden dat ze bijna vergroeid zijn met hun instrumenten, en zo klinkt het ook. Organische muziek noemt men dat.
In tegenstelling tot de indruk vooraf via Spotify enzo blijkt Promised Land Sound live minder sprankelend dan gehoopt. Nu moet je weten: de boys zijn afkomstig uit Nashville (hun debuut 7 inch kwam uit op Jack White’s Third Man Records, dat daar ook gevestigd is) en dat gegeven alleen al betekent: country-invloeden. Nou, en die zijn hier en daar best wel te ontdekken maar het is toch vooral zwaartraditionele gitaarrock wat het klokkie slaat. Oftewel: verantwoorde, ja conservatief gespeelde liedjes met fraaie meerstemmige zang en tegen elkaar opklimmende gitaarriedels, alles in mid-tempo gespeeld. Halverwege horen we nog even een korte, garage-achtige interruptie maar verders… niks geen tirades tegen Trump ofzo. Wat zeg ik: misschien hebben ze daar wel vóór gestemd.
Petje af voor het gezelschap waar ik in verkeer want zij moeten heel diep in hun geheugen graven om geschikt vergelijkingsmateriaal te vinden. Dapper komen ze met bands als Lynyrd Skynyrd, Doobie Brothers en Camel (Camel!) op de proppen. Ze zoeken het dus vooral in de tijd dat de term ‘southern rock’ nog gangbaar was, lang voordat ‘Americana’ een begrip werd. Okay, fair deal. Ikzelf denk meer in de richting van westelijk Tennessee want ik meen echo’s te horen van acts als Jack Oblivian, Harlan T Bobo, John Paul Keith, James & The Ultrasounds… allemaal Memphis-rockers die in recente tijden ons kikkerlandje al aandeden. Oh ja, en Big Star hoort daar wat mij betreft zeker ook bij.
Een toegift is niet nodig, Promised Land Sound krijgt van het publiek een welverdiend applausje. Tegen mijn gewoonte in koop ik na afloop geen platen (er liggen twee LP’s van ze), want het is goed zo. Bij de uitgang staan de bandleden te kletsen met een paar lokale schonen, zoals dat gezonde adolescenten betaamt. Op de een of andere manier biedt dat toch een geruststellend aanblik.
Waar denk je dat ze hun naam vandaan hebben?