OSEES maken er een mooie gewoonte van om altijd een leuk voorprogramma mee op sleeptouw te nemen. Dit keer in het Paard is het de beurt aan STRAIGHT ARROWS uit Sydney, Australie. Hoewel deze garageband nogal jeugdig overkomt moeten het toch dikke dertigers zijn, want net als de hoofdact van vanavond maakten zij hun eerste plaatjes al in de zeroes. Preciezer gezegd, aan hun manier van spelen en hun springerige, enthousiasmerende manier van bewegen kun je goed afleiden dat Straight Arrows nog uit het tijdsbestek stamt waarin The Black Lips school maakten. Al proppen de Arrows veel meer 60s-muziek in hun blender. Zo horen we een leuk moppie mondharmonica voorbij komen, laat de zanger weten dat hij er trots op is om in de stad van Q65 te spelen (niemand die reageert..) en worden we helemaal blij van een flitsend covertje van Once Before van The Remains.
Recht op hun doel gaan ze af, de Straight Arrows
Wie erbij was kan er nog steeds gelukzalig glimlachend bij wegsoezen. In de periode van pakweg 2008-2013 waren ze een regelrechte sensatie. Thee Oh Sees, zoals ze toen nog heetten, wisten zaal na zaal na zaal helemaal plat te spelen met uiterst smaakvol gespeelde psych-garagerock. Ik ken zelfs mensen die nog steeds vinden dat hun LGW-optreden in De Helling het allermooiste is wat ze ooit hebben meegemaakt! En het waren niet eens zulke grootse muzikanten hè. Maar er zat een geweldige dynamiek in die band, en de onderlinge chemie was ongekend, waardoor het allemaal zo aanstekelijk uitpakte. In het San Francisco van de late nineties hadden de vier persoonlijkheden in kwestie elkander getroffen, het moest kennelijk zo zijn. De klassieke opstelling van destijds kan een beetje liefhebber nog steeds zó opdreunen: John Dwyer op gitaar/zang, Petey Dammit op bas, Mike Shoun op drums en Brigid Dawson op toetsen/zang/percussie.
Maar toen kwam de staatsgreep. De schok was groot. Om nog steeds niet geheel opgehelderde redenen zette John Dwyer de andere drie aan de kant. Goed, hij was altijd al het creatieve brein en de motor achter de band geweest en had daarom enig recht van spreken, maar dit was wel heel draconisch… Al snel kwam hij met een geheel nieuwe band op de proppen, nu opererend vanuit Los Angeles. Al snel werd duidelijk welke kant het nu opging: up-tempo gespeelde psychrock-a-gogo waarbij twee drummers een prominente plek innamen, en waarbij nuances en subtiliteiten moesten wijken voor een luidruchtige vorm van non-stop opwinding.
Inmiddels zijn we alweer dik 12 jaar verder. Ohsees en later Osees is de band gaan heten. Nog steeds brengen ze in een moordend tempo nieuwe platen uit, en nog steeds opereren ze als een gedrilde DIY-unit dat moeiteloos uit de klauwen van het grootkapitaal weet te blijven. En ook de wereldrondtoernees houden maar niet op. Tegelijkertijd zakten de drie ex-leden langzaam maar zeker weg in de anonimiteit. Brigid Dawson zagen we een paar jaar na die fameuze gig nog eens terugkeren bij LGW, wederom in De Helling, nu met haar eigen band Brigid Dawson and The Mothers Network. Ze maakte toen voornamelijk indruk vanwege de grootte van haar formatie, want maar liefst acht muzikanten werden speciaal voor die gelegenheid overgevlogen uit LA. En nu, nu is weer terug in het oude nest. Samen met Dwyer en de nieuwe jongens op Europese tournee. Gezamenlijk hebben ze de hits van weleer uit de mottenballen gehaald en mooi opgepoetst voor een deels nieuw publiek. Waarschijnlijk eenmalig. Wie wil daar nou niet bij zijn?
Nou ikke wel! In Den Haag pakt het allemaal prima uit. Osees behoren zondermeer nog steeds tot de meest opwindende live-acts die je kan treffen. Met hun hyperintense psych dat onveranderlijk weet te klinken als een spontane jam, en met de twee immer stuwende drummers pontificaal vooraan tegen de podiumrand aan geplakt, heeft het de uitwerking van een adrenaline rush. Dat is ook goed terug te zien aan het publiek dat maar geen genoeg krijgt van het crowdsurfen en van (okay een zeer beschaafde variant op) het stagediven. Daarmee is Osees live in in de eerste plaats een spektakelstuk dat je minstens eenmaal in je leven meegemaakt moet hebben.
De FC Osees met als linksbuiten John Dwyer
Bij al die uitbundigheid is het aan kniesoren om aan te tekenen dat ze dit al dik 10 jaar zo doen, en dat hun live-shows zodoende best wel voorspelbaar zijn geworden en nauwelijks enige progressie vertonen. De twee drummers ogen niet alleen, nee ze klìnken ook als een paar onbehouwen bouwvakkers die door Dwyer in een dolle bui hoogstpersoonlijk van the streets of California geplukt zijn en achter een drumstel gedropt. Met hun gespierde stijl van powerdrummen vullen ze elkaar leuk aan, maar tegelijkertijd is met hen erbij elke nuance uitgesloten, Het is hakken, hakken, hakken, en verder niks. Effe gas terug nemen is wel de moeilijkste opgave voor de Osees onder deze omstandigheden. Zelfs als de band met het laatste nummer Minotaur toch nog een ‘ballad’ inzet wordt die door de twee lomperiken vakkundig in mootjes gehakt.
En Brigid? Die staat dapper tegenwicht te bieden aan al het sonische geweld. Een meter of vier achter de drummers heeft ze haar eigen bescheiden stukje podium, inclusief eigen monitorboxen. Daar haalt ze uit een denkbeeldige rekwisietenkist tal van percussie-instrumenten die ze met vertedering bespeelt. Soms hoor je haar vocalen er goed doorheen komen, vaak ook niet. Al met al is het tof dat ze er met haar charmante verschijning weer bij is, ze heeft zelfs heur haar weer precies zoals vroeger zitten. Maar of ze op haar leeftijd nou zo zielsgelukkig wordt van het kriskras de wereld rondcrossen met deze vijf zweetkerels?
En Dwyer? Als platenbaas en boegbeeld van de alt-scene zal deze sympathieke dwingeland ervaren that it’s sometimes lonely at the top. Met een ‘Fuck Zuck’-shirt (daarbij uiteraard doelend op M. Zuckerberg) om zijn bezwete tatoeagelijf gehuld en met zijn eeuwige potsierlijke kuif + snor komt hij over als een overjarige puber. Wellicht is het tijd om eens aan een potje soulsearching gaat doen John, zoals elke ceo dat bij tijd en wijle doet. Misschien kom je dan tot de conclusie dat jezelf opnieuw uitvinden, je band opdoeken en iets nieuws beginnen misschien niet eens zo’n slecht idee is.
