Het stadsfeest rond de wandelvierdaagse in Nijmegen, is dat niet het festijn waar de ene helft van Nederland steevast heengaat terwijl de andere helft van Nederland daar geen enkel benul van heeft? Ja precies, dat is het! Iets soortgelijks gaat op voor het bijbehorende Valkhof festival. Landelijk is dat niet heel bekend, al heeft het dit jaar wederom een week lang volop aansprekende acts staan, alles compact samengebracht in het gelijknamige mini-parkje dat lommerrijk tegen de oprit van de Waalbrug aangeplakt zit. Aldaar kan het alternatieve volk zich veilig terugtrekken terwijl effe verderop de binnenstad werkelijk overstroomd wordt door de in populariteit alsmaar toenemende Nederlandstalige ‘volksmuziek’.
Sommige dingen snap je gewoon niet: Eindhoven bijvoorbeeld is een prachtstad. Het ademt industriële geschiedenis en innovatie, het DAF-museum, Strijp-S, Effenaar, de Dutch Design Week.. Maar als PSV een goaltje heeft gescoord beginnen hun supporters te scanderen van ‘boere!, boere!, boere!’ Zo van: dat had je niet gedacht hè
van een stelletje boeren!? Nou ik vind dit moeilijk te bevatten want daarmee halen ze zichzelf zoooo mee omlaag! Precies hetzelfde is het geval met Groningen, Prachtige stad, stedenschoon zover het oog reikt, geweldig uitgaansleven, Vera.. Maar toch hè, ook die supporters noemen zich met trots ‘groen-witte boeren.’ En hoe denk je dat Grunnen’s meest vooraanstaande gitaarband zich noemt? REAL FARMER!
Met een oer-conventionele bas-drum-gitaar opstelling en met een spijkerbroekenboy op zang die het halve optreden door met een plastic glas bier in zijn hand staat te brullen, heeft deze band inderdaad wel iets boers. Toch moeten we hun naam met een korrel zout nemen, vermoed ik. De band bestaat sowieso niet uit de minsten. Marrit die we nog kennen als Lewsberg-drummer op bas, en de drummer uit Personal Trainer op drums. Onlangs bracht Real Farmer hun tweede album uit op Strap Originals, het platenlabeltje van Peter Doherty, ook al zo’n boerenlul haha. In Nijmegen laat de band overtuigend horen dat het postpunk-genre toch nog artistieke mogelijkheden biedt, en dat het toch nog niet helemaal uitgekauwd is, een knappe prestatie!
Frank Arnold
Nog een dosis Nederpop krijgen we meteen erna toegediend door FRANK ARNOLD. Deze nieuwe band bestaat uit heren die ook in o.a Dorpsstraat 3 en Nusantara Beat zitten. Zoals bekend kan de creatieve sector in Amsterdam maar geen genoeg krijgen van de lulligheid en ongein van de seventies. Al een eeuwigheid lang zien we dit sfeertje aan de lopende band terugkomen in hoofdstedelijk TV- en filmproducties en commercials. Ook de zanger van Frank Arnold lijkt zich tot dit ongeinwereldje aangetrokken. Hij ziet eruit als Cees Geel in Simon, voordat ie kanker kreeg. En dan zijn presentatie vermengd met van die quasi-ironische knipooggezelligheid van Beau van Erven-en-nog-wat. Door zo’n scherm van lulligheid om zich heen op te trekken doet ook deze band zichzelf tekort. Want hun Nederlandstalig liedjes steken knap in elkaar. Met twee strakke percussionisten in de gelederen zijn het goeie muzikanten die Nederlandstalig niet alleen geloofwaardig, verstaanbaar en catchy (‘Je vindt mij een lul, en ik weet het’) maar ook nog eens funky, modern, radiovriendelijk en dansbaar laten klinken. Echt knap! Met als klapstuk een prachtcover van Girl U Want van Devo wordt duidelijk waar het hart van deze geinponems ècht naar uitgaat. If only…
Vliegen we door naar downunder want daar komt eggpunk-gezelschap GEE TEE vandaan. Aan alle vereisten van het genre wordt voldaan: korte, razend aanstekelijke liedjes, snel en lo-fi gebracht, jankend orgeltje erbij, met gewetenloze cartoonteksten gebracht door pretentieloze gasten. In dit geval zijn het ook nog een stiekem heule goeie muzikanten die net zoals op dat zwaar legendarische debuutalbum van The Saints ongenadig voortjakkeren. Ze worden gefront door een masked singer. Dat masker houdt hij het hele optreden stug op, en na afloop bij het spulletjes opruimen wordt wel duidelijk waarom: het is een lelijk jong! Zei ik het hele optreden? Nou ja, dat duurt niet langer dan een half uurtje. Maar dat is precies genoeg!
Gee Tee x 2
Het Britse trio PVA weet vandaag geen enkele pot te breken. Het publiek ziet het met lede ogen aan: de band is heel gewoon niet op zijn plek hier en daar lijken de leden zich ook van bewust. Hun Portishead-achtige triphop wordt gebracht met een opmerkelijk laag volume en is bovendien veel te sferisch en te sloom voor dit uitgelaten en kletsgrage uitgaanspubliek. Technische probleempjes doen de rest. Daar komt ook nog de nodige afstandelijkheid bij, ook onderling. Als ze elkaar aankijken dan doen ze dat enkel verwijtend of niet-begrijpend. Daarom zeg ik: een forse mispeer van de programmeur, daar hoort een gele kaart bij! En PVA verdient een herkansing onder geheel andere omstandigheden.
Lost in music: PVA
De dames Blue en Red
Van een geheel andere orde is NI-HAO!!!! uit Kyoto, Japan. In Nijmegen beleven ze hun Europese debuutoptreden en daar zijn ze maar wat blij mee. En wij ook! Vier meiden op rij, alle vier in het zwart gekleed maar elk met een eigen kleuraccentje. Vandaar hun namen: Yellow Miwako, Blue Yukari, Red Ariko en Purple Kaori, aangenaam om kennis te maken! ‘Cheer punk’ noemen ze hun muziek en die term geeft tenminste een béétje houvast. Onverstaanbare teksten natuurlijk en muziek die werkelijk alle kanten op stuitert. Wat ze over het publiek heen storten geeft blijk van kinderlijke onschuld, van een dadaïstische aanpak alsook van een heavy underground-groove. Daarmee lijkt Ni-Hao!!!! het ontbrekende puzzelstukje te vormen tussen Suicide en K3. Een kwalificatie die nergens op slaat natuurlijk maar hey, zo lijkt het toch een beetje alsof ik grip heb gekregen op deze totale gekte, snap je wel? Hoe dan ook, je humeur krijgt een enorme boost van deze Nippon-chickies! Overigens bestaan ze al een flink tijdje want twintig jaar geleden werkten ze al samen met avant-gardist John Zorn, can you believe it?
De buit van de dag : een LP met poster en handtekeningen erop + een singletje
Na afloop nog effe op de foto met iedereen die maar wil